ؤمِنٌ بي كَافِرٌ بالْكَوْكَب،وَأَمَّا مَنْ قال: مُطِرْنا بِنَوْءِ كَذا وَكذا، فَذلكَ كَافِرٌ بي مُؤمِنٌ بالْكَوْكَبِ» متفقٌ عليه.

1731- از زيد بن خالد رضی الله عنه روايت است که گفت:
رسول الله صلی الله عليه وسلم در حديبيه در عقب بارانی که از طرف شب باريده بود، بر ما نماز گزارد و چون نماز را تمام کرد به مردم روی آورده و فرمود: آيا می دانيد که پروردگار شما چه فرمود؟
گفتند: خدا و رسولش داناتر اند.
گفت، فرمود: صبح نمود از بندگانم مؤمن به من و کافر به من. و اما کسی که گفت به فضل و رحمت خدا بر ما باران نازل شد، آن کس به من مؤمن بوده و به ستاره کافر است. و اما کسی که گفت بواسطهء ستاره فلان يا طالع فلان بر ما باران باريد، پس او به من کافر بوده و به ستاره ايمان دارد. زيرا مؤثر در همه اشياء خداوند است و بس.
ش: امام شافعی رحمه الله در "أم" می گويد: آنکه مثل مشرکين که باران را به وقت فلان وفلان نسبت می دادند، بگويد مطرنا بنوء کذا و کذا و حقيقتاً بدان اعتقاد کند، اين عمل کفر بحساب می رود، زيرا نوء وقت است و وقت مخلوق بوده برای خود و ديگران مالک چيزی نيست.
و آنکه بگويد: مطرنا بنوء کذا و مراد اين باشد که فلان وقت بر ما باران باريدن گرفت، اين جمله کفر شمرده نمی شود، ولی اگر اين سخن را نگويد، بهتر است.
1732- عَنِ ابنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « إِذا قَالَ الرَّجُـلُ لأَخِيه: يَا كَافِر، فَقَدْ بَاءَ بِهَا أَحَدُهُما، فَإِنْ كَان كَمَا قَالَ وَإِلاَّ رَجَعَتْ عَلَيْهِ » متفقٌ عليه.

1732- از ابن عمر رضی الله عنهما روايت  است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: هرگاه شخصی به برادرش بگويد: ای کافر همانا کلمهء مذکور (کفر) به يکی از آنها بازگشت می کند، اگر چنانچه گفته بود، خوب ورنه به وی باز می گردد.

1733- وعَنْ أَبي ذَرٍّ رَضِي اللَّه عنْهُ أَنَّهُ سمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يَقُول: « منْ دَعَا رَجُلاً بالْكُفْر، أَوْ قَال: عَدُوَّ اللَّه، ولَيْس كَذلكَ إِلاَّ حَارَ علَيْهِ » متفقٌ عليه. « 

1733- از ابو ذر رضی الله عنه روايت است که:
وی از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيد که می فرمود: آنکه مردی را کافر خواند، يا بگويد، دشمن خدا و چنان نيست، مگر اينکه بر وی باز می گردد.
1734- عَن ابْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ قَال: قَالَ رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لَيْس المُؤْمِنُ بالطَّعَّان، وَلا اللَّعَّان، وَلا الْفَاحِش، وَلا الْبَذِيء » رواه الترمذي وقال: حديثٌ حسنٌ.

1734- از ابن مسعود رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: مؤمن زياد طعنه دهنده و زياد لعنت کننده و بدکردار و بدگفتار نيست.

1735- وعِنْ أَنَسٍ رضي اللَّه عَنهُ قَاَل: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مَا كَانَ الْفُحْشُ في شَيْءٍ إِلاَّ شانَهُ، ومَا كَانَ الحَيَاءُ في شَيْءٍ إِلاَّ زَانَهُ » رواه الترمذي، وقال: حديثٌ حسن.

1735- از انس رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: گفتار و کردار بد در چيزی نبود، مگر اينکه زشتش ساخت و حياء در چيزی نبود، مگر اينکه زينتش داد.
1736- عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: « هَلَكَ المُتَنَطِّعُون » قَالَهَا ثَلاثا. رَوَاهُ مُسْلِم.

1736- از ابن مسعود رضی الله عنه روايت است که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: مُتَنَطِّعون (از حد گذرندگان) هلاک شدند و آن را سه بار تکرار نمود.

1737- وَعَنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرو بْنِ العَاصِ رَضِيَ اللَّه عنْهُمَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَالَ: «إِنَّ اللَّه يُبْغِضُ الْبَلِيغَ مِنَ الرِّجَالِ الَّذي يَتَخَلَّلُ بِلِسَانِهِ كَمَا تَتَخَلَّلُ الْبَقَرَةُ » . رَواه أَبو داود، والترمذي، وقال: حديثٌ حسن.

1737- از عبد الله بن عمرو بن عاص رضی الله عنهما  روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: همانا خداوند دشمن می دارد مردان بليغی را که زبان خود را مانند گاو (در دهان شان) پيچ می دهند.

1738- وعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّه عَنْهُما أَنَّ رَسُولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: إِنَّ مِنْ أَحَبِّكُمْ إِلي، وَأقْرَبِكمْ مِنِّي مَجْلِساً يَوْمَ الْقِيامة، أَحَاسِنُكُمْ أَخْلاقا، وَإِنَّ أَبْغَضَكُمْ إِلي، وَأَبْعَدَكُمْ مِنِّي يوْمَ الْقيَامَة، الثَّرْثَارُون، وَالمُتَشَدِّقُونَ وَالمُتَفَيْهِقُونَ » رواه الترمذي وقال: حديثٌ حسن، وقد سبق شرحُهُ في باب حُسْنِ الخُلق.

1738- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: از دوستدارترين و نزديکترين شما به من از روی هم نشينی در روز قيامت خوش اخلاقترين شما است و همانا بيشترين شما از روی دشمنی و دورترين شما از من در روز قيامت بسيار گويان و به کنج لب سخن گويان و پرگويان تکبر پيشه اند.
1739- عَنْ عَائِشَة رَضِيَ اللَّه عَنْهَا عَنِ النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « لا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ خَبُثَتْ نَفْسي، وَلكِنْ لِيَقُل: لَقِسَتْ نَفْسِي » متفقٌ عليه.

1739- از عائشه رضی الله عنها روايت است که فرمود:
هرگز کسی از شما نگويد که: نفسم پليد شده، بلکه بگويد، نفسم بد شده است.
ش: هرچند معنای هردو کلمه يکيست، ولی آنحضرت صلی الله عليه وسلم اطلاق لفظ خبيث و پليدی را ناپسند داشته اند.
1740- عَنْ أَبي هُرَيْرَةَ رضَيَ اللَّه عَنْهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تُسَمُّوا الْعِنَبَ الْكَرْم، فإِنَّ الْكَرْمَ المُسْلِمُ » متفقٌ عليه. وهذا لفظ مسلم.
 وفي روَاية: « فَإِنَّمَا الْكَرْمُ قَلْبُ المُؤْمِنِ » وفي رواية للبخاري ومسلِم: « يَقُولُونَ الْكرْمُ إِنَّمَا الْكَرْمُ قلْبُ المُؤْمِنِ » .

1740- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: تاک انگور را کرم (معدن کرم و جوانمردی) نناميد، زيرا کرم مسلمان است. 
و در روايتی از بخاری آمده که می گويند: "کرم" همانا کرم دل مسلمان است.
ش: ابن الجوزی در جامع المسانيد می گويد: رسول الله صلی الله عليه وسلم از اين اطلاق نهی فرموده اند، زيرا عربها تاک انگور را "کرم" می گفتند، زيرا در دل آشامندگانش جوانمردی ايجاد می کند.
و نهی فرموده از نامگذاری آن به آنچه که بدان مدح و ستايش می شود، برای تأکيد قبح و تحريم آن.
و دل مؤمن کرم "معدم کرم" است، برای اينکه در آن نور ايمان است و دل مؤمن سزاوار است که بدين نام نامگذاری و توصيف شود.

1741- وَعَنْ وَائِلِ بْنِ حَجرٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ عَنِ النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: « لا تَقُولُوا: الْكَرْمُ، وَلَكِنْ قُولُوا: الْعِنَب،وَ