 جز خداوند کسی به آتش عذاب نمی کند، پس اگر آن دو را يافتيد، آنان را بکشيد.

 1610- وعن ابنِ مسْعُودٍ رضي اللَّه عنْهُ قَال: كُنَّا مع رسُولِ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم في سفَر، فَانْطَلَقَ لحَاجتِه، فَرأيْنَا حُمَّرةً معَهَا فَرْخَان، فَأَخذْنَا فَرْخيْها، فَجَاءتْ الحُمَّرةُ تَعْرِشُ فجاءَ النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فقال: « منْ فَجع هذِهِ بِولَدِهَا؟ رُدُّوا وَلَدهَا إليْهَا » وَرأى قَرْيَةَ نَمْلٍ قَدْ حرَّقْنَاهَا، فَقال: « مَنْ حرَّقَ هذِه؟ » قُلْنَا: نَحْن. قَال: « إنَّهُ لا ينْبَغِي أنْ يُعَذِّب بالنَّارِ إلاَّ ربُّ النَّارِ » . رواه أبو داود بإسناد صحيح.

1610- از ابن مسعود رضی الله عنه روايت شده که گفت:
ما در سفری همراه رسول الله صلی الله عليه وسلم بوديم و ايشان برای رفع ضرورت خويش رفتند و ما حمره (نام مرغی است) را ديديم که دو جوجه اش همراهش بود، و دو جوجه اش را گرفتيم و حمره آمده و در بالای سر ما گشته و سايه می انداخت.
پيامبر صلی الله عليه وسلم آمده و فرمود: چه کسی اين حيوان را در مورد فرزندش به فرياد آورده؟ فرزندش را به او بازگردانيد! و لانهء موری را ديد که ما سوزانيده بوديم و فرمود: چه کسی اين را سوخته؟
گفتيم: ما!
فرمود: همانا نمی سزد که جز پروردگار آتش، کسی به آتش عذاب نمايد.
قال الله تعالی: { إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا} النساء: ٥٨
و قال تعالی: {فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضاً فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ} البقرة: ٢٨٣

خداوند می فرمايد: هر آئينه خداوند شما را امر می نمايد تا امانات را به اهلش بسپاريد. نساء: 58
و می فرمايد: هرگاه امين دارند گروهی از شما گروهی ديگر را پس بايد که اداء کند، آنکس که امين دانسته شده، امانت خود را. بقره: 283

 1611- وَعَنْ أبي هُريرَةَ رضي اللَّه عَنْهُ أنَّ رَسُولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « مَطْلُ الغَنِيِّ ظُلْمٌ، وَإذَا أُتبِعَ أحَدُكُمُ عَلى مَلًيءٍ فَلْيَتْبَعُ » متفقٌ عليه.

1611- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: تأخير کردن ثروتمند ظلم و ستم است و هر گاه يکی از شما به توانگری حواله داده شود، بايد حواله را بپذيرد.
 1612- عَنِ ابنِ عَبَّاسٍ رضي اللَّه عنْهُما أن رَسُولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم  قَال: « الَّذِي يعُودُ في هِبَتهِ كَالكَلبِ يرجعُ في قَيْئِهِ » متفقٌ عليه.
 وفي رواية: « مَثَلُ الَّذي يَرجِعُ في صدقَتِه، كَمَثلِ الكَلْبِ يَقيءُ ، ثُّمَّ يعُودُ في قَيْئِهِ فَيَأكُلُهُ » .
 وفي رواية: « العائِدُ في هِبَتِهِ كالعائدِ في قَيْئِهِ » .

1612- از ابن عباس رضی الله عنهما روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: آنکه در بخشش رجوع کند، مانند سگی است که به قی خويش باز می گردد.
و در روايتی آمده که صفت آن که در صدقه اش رجوع می کند، مانند سگ است که قئ می کند و سپس به قئ خويش بازگرديده و آن را می خورد.
و در روايتی آمده که باز گردنده به بخشش، مانند بازگردنده به قئ (استفراغ) خويش است.
ش: ظاهر حديث افادهء تحريم را می کند و اين در صورتی است که بخشش برای بيگانه شود. اما اگر پدر چيزی به پسرش بخشيد، می تواند به آن رجوع کند، بدليل حديث وارده در اين مورد. ابو داود3539، ترمذی 2132، نسائی 6/265، ابن ماجه: 2377، ابن حبان: 1148 و حاکم: 2/46

 1613- وَعَنْ عُمَرَ بن الخَطَّابِ رضي اللَّه عنْهُ قَال: حَمَلْتُ عَلى فَرَسٍ في سبيلِ اللَّه فأَضَاعَهُ الَّذي كَانَ عِنْدَه، فَأردتُ أنْ أشْتَريَه، وظَنَنْتُ أنَّهُ يَبيعُهُ بِرُخْص، فسَألتُ النبيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم  فَقَال: « لا تَشتَرِهِ وَلا تَعُدْ في صدَقَتِكَ وإن أعْطَاكَهُ بِدِرْهَم، فَإنَّ الْعَائد في صَدَقَتِهِ كَالْعَائِدِ في قيْئِهِ » متفقٌ عليه.

1613- از عمر بن خطاب رضی الله عنهما روايت است که گفت:
اسبی را در راه خدا صدقه دادم و کسی که اسب نزدش بود به آن اهتمام نکرده و خواستم آن را خريداری کنم و گمان کردم که او آن را به قيمتی ارزانتر می دهد و از پيامبر صلی الله عليه وسلم پرسيدم و فرمود: آن را خريداری مکن و به صدقه ات رجوع منما، هر چند آن را به يک درهم برايت بدهد، زيرا آنکه در صدقه اش باز می گردد، مانند کسی است که در قئ خويش باز می گردد.
قال الله تعالی: { إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَاراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً} النساء: ١٠
و قال تعالی: { وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ} الأنعام: ١٥٢
و قال تعالی: {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْيَتَامَى قُلْ إِصْلاَحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ وَاللّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ} البقرة: ٢٢٠

خداوند می فرمايد: هر آئينه کسانی که می خورند اموال يتيمان را از روی ظلم، در واقع می خورند در شکم خويش آتش را و بزودی در آيند در آتش دوزخ. نساء: 10
و می فرمايد: به مال يتيم جز به نيکوئی تصرف مداريد. انعام: 152
و می فرمايد: سؤال می کنند ترا از يتيمان، بگو به صلاح آوردن کار ايشان بهتر است و اگر مشارکت کنيد با ايشان پس آنان برادران شما اند و خدا می داند مفسد را از صلاح کار. بقره: 220

 1614- وَعن أبي هُريْرة رضي اللَّه عَنْهُ عَن النَّبيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: « اجْتَنِبُوا السَّبْعَ المُوبِقَات، قَالُوا: يا رَسُولَ اللَّه ومَا هُن؟ قال: الشِّرْك بِاللَّه، وَالسِّحْرُ وَقَتْلُ النَّفْسِ التي حرَّمَ اللَّهُ إلاَّ بِالحق، وَأكْلُ الرِّبَا، وَأكْلُ مال اليتِيم. والتَّولِّي يوْمَ الزَّحْف، وقذفُ المُحْصنَاتٍ المُؤمِنَات الغافِلاتِ » متفقٌ عليه.

1614- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: از هفت چيز مهلک بترسيد. 
گفتند: يا رسول الله صلی الله عليه وسلم آنها کدام اند؟
فرمود: شرک آوردن به خداوند و سحر و کشتن نفس که خداوند حرام نموده، مگر به حق و خوردن سود و خوردن مال يتيم و پشت گرداندن در روز جنگ و متهم کردن زن با عفت مسلمان و نا آگاه به زنا.
قال الله تعالی: { الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَا لاَ يَقُومُونَ إِلاَّ كَمَا يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ مِنَ الْمَسِّ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا فَمَن جَاءهُ مَوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَانتَهَىَ فَلَهُ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُ إِلَى اللّهِ وَمَنْ عَادَ فَأُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ{275} يَمْحَقُ اللّهُ الْرِّبَا وَيُرْبِي الصَّدَقَاتِ} إلی قوله تعالی: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُن