 هر یک از آنان را در عبات و مجاهدت می‌دانست(10) . برخی از انصار نیز از آنجا که زندگی توأم با زهد و مجاهدت و فقر را دوست داشتند و با وجود آنکه از سکونت در صفه بی‌نیاز بودند و در مدینه خانه داشتند اما در آن جا ساکن شدند، مانند: کعب بن مالک انصاری؛ حنظله بن ابی عامر انصاری (غسیل الملائکه)؛ حارثه بن نعمان انصاری و دیگران.(11) 
-------------------------------------------------------------------------------------
1) بخاری، شمارة 6452.
2) السیرة النبویه تربیه امه و بناء دوله، شامی، ص 175.
3) الفتاوی، ج 11، ص 40 – 41.
4) السیرة النبویه تربیه امه و بناء دوله، ص 175.
5) المسند، ج 5،  324.
6) وفاءالوفاء، سمهودی، ج 1، ص 323.
7) سنن ابی داود، ج 2، ص 361.
8) السیرة النبویة الصحیحه، ج 1، ص 258.
9) همان، ص 259.
10) همان.
11) همان.پیامبر اکرم(ص)  خود مراقبت و محافظت اهل صفه را عهده‌دار بود. به دیدار آنها می‌رفت و احوال آنها را جستجو می‌کرد و هر کس از آنان که بیمار می‌شد، پیامبر اکرم (ص) به عیادتش می‌رفت و انجام چنین اموری علاوه بر مواردی از قبیل اینکه با آنها زیاد همنشینی می‌کرد و آنان را راهنمایی می‌نمود و با آنها همدردی می‌کرد و آنها را پند می‌داد و به آنها علم می‌آموخت و راهنمایی می‌کرد که به تلاوت قرآن و ذکر خدا مشغول شوند و به آخرت چشم امید داشته باشند(1)  و براساس موارد ذیل مخارج آنها را تأمین می‌کرد: 
1- هرگاه زکاتی نزد ایشان می‌آوردند، آن را برای آنها می‌فرستاد و خود از آن استفاده نمی‌کرد و هرگاه هدیه‌ای برای او می‌فرستادند، به دنبال آنها می‌فرستاد و خودش از آن استفاده می‌کرد و آنها را نیز در آن شریک می‌گرداند.(2) 
2- اکثر اوقات آنان را برای صرف غذا به یکی از حجره‌های امهات المؤمنین فرا می‌خواند ونه تنها از آنها هرگز فراموش نمی‌کرد؛ بلکه همواره وضعیت آنان را مدنظر داشت. عبدالرحمان بن ابی‌بکر (رض) روایت است که گفت: اصحاب صفه مردمانی فقیر بودند و باری رسول خدا(ص)  فرمود: «هرکس غذای دو نفر دارد، نفر سومی را با خود ببرد و هر کس غذای چهار نفر را دارد، نفر پنجم یا ششمی را با خود ببرد.
چنانکه ابوبکر سه نفر را با خود آورد و پیامبر اکرم (ص) ده نفر را برد که غذا بدهد...(3) » و از یعیش بن طخفه بن قیس غفاری روایت است که گفت: «پدرم از اصحاب صفه بود. پیامبر اکرم(ص)  دستور داد که آنها را برای برطرف کردن مایحتاج آنان به منازل خود ببرند. بنابراین، مردی یک نفر را و مردی دو نفر را با خود می‌برد تا اینکه پنج نفر باقی ماندند. پیامبر اکرم (ص) فرمود: حرکت کنید و ما همراه پیامبر اکرم (ص) به خانه عایشه رفتیم.»(4) 
3- همچنین آن حضرت (ص) از مردم می‌خواست که صدقات و زکاتهایشان را برای آنها بفرستند. در مسند آمده است که وقتی حسن (رض) متولد گردید، پیامبر اکرم (ص) از فاطمه خواست تا سر حسن را بتراشد و به اندازه وزن موهایش نقره صدقه کند و به اهل صفه بدهد.(5) 
4- پیامبر اکرم (ص) نیاز اصحاب صفه را بر دیگران که چیزی از ایشان می‌خواستند، مقدم می‌داشت. باری اسیرانی نزد او آورده شدند؛ فاطمه(رض) نزد پیامبر اکرم (ص) آمد و از او خواست که به او خادمی بدهد. پیامبر در پاسخ وی، آن گونه که امام احمد در مسند روایت نموده است، گفت: «به خدا سوگند چیزی به شما نخواهد بخشید و اهل صفه را در حالی که شکمشان از گرسنگی می‌پیچید و من چیزی نمی‌یابم که به آنها بدهم، رها نمی‌کنم؛ بلکه من این بردگان را می‌فروشم و پولی که از فروش آنها به دست می‌آید، بین آنان تقسیم می‌نمایم.(6) 
5- پیامبر اکرم(ص)  یارانش را وصیت می‌کرد که به اهل صفه صدقه بدهند(7)  بنابراین، اصحاب به اندازة توانایی خود بر آنها انفاق می‌کردند(8)  و به آنها می‌بخشیدند و ثروتمندان اصحاب برای آنها غذا می‌فرستادند.(9) 
------------------------------------------------------------------------------------
1) السیرة النبویة الصحیحه، ج 1، ص 266.
2) بخاری، شماره 3581 – مسلم شمارة 2057.
3) السیرة النبویة الصحیحه، ج 1، ص 267.
4) المسند، ج 3، ص 429.
5) همان، ج 6، ص 390 – 391.
6) بخاری، شماره 3113.
7) السیرة النبویة الصحیحه، ج 1، ص 267.
8) الحلیه، ج 1، ص 340.
9) همان، ص 378.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:23.txt">مقدمه</a><a class="text" href="w:text:24.txt">حفر چاه زمزم توسط عبدالمطلب</a><a class="text" href="w:text:25.txt">داستان اصحاب فیل</a><a class="text" href="w:text:26.txt">درسهایی از حادثه فیل</a></body></html>اهل صفه در مسجد برای عبادت، معتکف و با فقر و زهد انس گرفته بودند. آنها در خلوت وتنهایی نماز می‌خواندند و قرآن را تلاوت می‌کردند و آیات آن را با یکدیگر بررسی می‌نمودند و به ذکر خدا می‌پرداختند و برخی نوشتن را فرا می‌گرفتند. حتی یکی از آنها تیرکمان خود را به عباده بن صامت (رض) در قبال اینکه به او قرآن و نوشتن را یاد می‌داد، بخشید(1). 
بعضی از آنان به علم و حفظ حدیث از پیامبر اکرم (ص) مانند ابوهریره معروف گشتند که احادیث زیادی از پیامبر اکرم (ص) روایت کرده است و حذیفه بن یمان که به حفظ احادیثی که در مورد فتنه‌ها گفته شده بود، اهتمام ورزید.
اهل صفه نه تنها در جهاد مشارکت می‌نمودند؛ بلکه افرادی از آنان مانند صفوان ابن بیضاء و خریم بن فاتک اسدی و خبیب بن یساف و سالم بن عمیر و حارثه بن نعمان انصاری در بدر به شهادت رسیدند(2) . افرادی از آنان نیز در جنگ احد به شهادت رسیدند مانند: حنظله(3)  و برخی از آنها در حدیبیه حضور داشتند مانند جرهد بن خویلد و ابوسریحه غفاری(4)  و عده‌ای از آنها در خیبر به شهادت رسیدند مانند ثقف بن عمرو(5)  و نیز کسانی چون عبدالله ذوالبجادین در جنگ تبوک به شهادت رسیدند(6). 
برخی مانند : سالم، مولای ابوحذیفه، و زید بن خطاب در جنگ یمامه شهید شدند؛ آنها شبها را به عبادت می‌گذراندند و روزها، شهسواران میدان جنگ بودند(7). 
برخی از اصحاب و یاران پیامبر اکرم(ص)  براساس میل و علاقه، همانند ابوهریره ماندن در صفه را بدون آنکه به ماندن در آن مجبور باشند، ترجیح دادند. او دوست داشت که همواره در کنار پیامبر اکرم (ص) باشد و علم و خیری که به علت دیر آمدن به مدینه از دست داده بود، جبران نماید؛ زیرا او بعد از فتح خیبر در سال هفتم هجری به مدینه آمد و کوشید تا بیشترین احادیث پیامبر اکرم (ص) را فرا بگیرد و بشنود و حالات اورا بداند و این امور به طور کامل برای او فراهم نمی‌شود مگر اینکه به خانة پیامبر اکرم  نزدیک باشد و صفه تنها مکانی بود که این خواسته را برای او تأمین می‌کرد و او این خواسته را چنین بیان می‌نماید: ابوهریره (رض) می‌گوید: «شما می‌گویید ابوهریره (رض) از پیامبر احادیث زیادی روایت می‌نماید و می‌گویید، چرا مهاجران و انصار به اندازه ابوهریره از پیامبر اکرم(ص)  حدیث روایت نمی‌کنند! برادران مهاجرم را داد و ستد در بازارها به خود مشغول کرده بود و من شخصی بودم که برای اینکه شکم خود را سیر کنم، همواره همراه پیامبر اکرم (ص) بودم بنابراین، وقتی که آنها غایب بودند، من حاضر بودم و به یاد می‌سپردم، آن گاه که آنها فراموش می‌کردند و برادران انصار من مشغول جمع‌آوری اموال بودند، ا