 بر جهاد در راه خدا و فضيلت آن راهنمايي و تشويق نماييد. « سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ» به زودي در دل  کافران ترس خواهم انداخت، به  گونه اي که همچون بزرگترين نيرو و لشگر بر آنان بتازد. زيرا  بزرگترين نيرو و لشگر بر آنان بتازد. زيرا خداوند وقتي که مومنان را ثابت قدم مي گرداند و در دلهاي کافران ترس بياندازد، نمي توانند مقاومت کنند، و خداوند مومنان را بر آنها غالب و چيره مي نمايد.
« فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ» پس گردنهايشان را بزنيد. « وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ» و تمامي مفاصل آن را بزنيد. اين يا خطاب به فرشتگان است که خداوند به آنها وحي کرد مومنان را تقويت کنند، پس اين مبين آن است که فرشتگان خودشان به طور مستقيم در جنگ بدر جنگيده اند، و يا خطاب به مومنان است که خداوند آنها را تحريک مي نمايد و به آنان مي آموزد که چگونه با مشرکان بجنگند و مي آموزد که چگونه با مشرکان بجنگند و به آنان رحم نکنند. « ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ»  اين بدان سبب است که آنها با خدا و پيامبرش مخالفت کردند، و دشمني ورزيدند. « وَمَن يُشَاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ» و هرکس با خدا و پيامبرش ستيز کند پس همانا خداوند سخت کيفر است. و از جمله کيفر و عذاب او اين است که دوستانش را بر دشمنانش مسلّط و چيره مي گرداند، و دشمنانش را به دست دوستانش به کشتن ميدهد.
« ذَلِکُم» اين عذاب مذکور را « فَذُوقُوهُ» بچشيد، اي کساني که با خدا و پيامبرش مبارزه مي کنيد! و اين عذاب شما در دنياست. « وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ» و براي کافرن عذاب جهنم نيز خواهد بود.
در اين داستان مواردي از نشانه هاي بزرگ خداوند نهفته است که دلالت مي نمايد آنچه محمد (ص) آورده است حق مي باشد.
يکي اينکه خداوند به آنها وعده داد و به وعده اش وفا نمود. و يکي  اينکه خداوند متعال فرمود:« قَد کَانَ لَکُم ءَايةُ فِي فِئَتَينِ التَقَتَا فِئَةُ تُقَتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخرَي کَافِرةُ يرَونَهُم مِّثلَيهِم رَأي العَينِ» قطعا در برخورد ميان دو گروه، براي شما نشانه اي بود؛ گروهي در راه خدا مي جنگيدند و گروهي ديگر کافر بودند که آنان مومنان را به چشم سر، دو برابر خود مي ديدند.
و ديگر اينکه، زماني که مومنان از خدا کمک خواستند، خداوند دعاي آنها را پذيرفت. و اين بيانگر اعتنا و توجه خداوند به بندگان مومن، و فراهم کردن  اسبابي است که به وسيله آن ايمانشان پابرجا و قدم هايشان  استوار گرديد، و بدي و وسوسه هاي شيطاني را از آنان دور کرد. و از جمله الطاف خداوند نسبت به بندگانش اين بود که اطاعت خويش را به وسيله ي اسباب داخلي و خارجي بر آنان آسان نمود.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، چون  کافران  را حمله  ور ديديد به  هزيمت   پشت  مکنيد .
وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ؛ جز آنها که  براي  ساز و برگ  نبرد باز مي  گردند يا آنها که  به  ياري   گروهي ديگر مي  روند ، هر کس  که  پشت  به  دشمن  کند مورد خشم  خدا قرار مي   گيرد وجايگاه  او جهنم  است  ، و جهنم  بد جايگاهي  است.
خداوند متعال بندگان مومنش را به داشتن شجاعت و جسارت ايماني و قوت در برپا داشتن فرمان او، و  تلاش براي جلب اسباب تقويت دلها و بدن ها فرمان داده است ، و آنان را از فرار کردن به هنگام رويارويي با دشمن نهي کرده و مي فرمايد:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً»اي کساني که ايمان آورده ايد! زماني که در جبهه جنگ با انبوه مردان جنگي روبرو شديد، « فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ» پس به آنان پشت نکنيد، بلکه در پيکار با آنها ثابت قدم باشيد، و در برابر سختي هاي اين کار شکيبايي ورزيد ، زيرا اين امر باعث نصرت و پيروزي در دين خدا و قوت قلبهاي مومنان و ترس و وحشت کافران مي شود.
« وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء» و هرکس در آن روز به آنان پشت نمايد مگر به منظور تغيير تاکتيک جنگي يا پيوستن به دسته اي ديگر از همرزمانش به خشم خدا گرفتار مي شود، و جايگاه او جهنم است ، و چه بد سرنوشتي است جهنم! اين دلالت مي نمايد که فرار کردن در مقابل دشمن به هنگام روبرو شدن و يورش بردن بدون عذر يکي از گناهان کبيره است. احاديث صحيحي نيز در اين مورد وارد شده است . در اينجا براي چنين اشخاصي به صراحت تهديد شديدي بيان شده است. و مفهوم آيه اين است کسي که به قصد جنگ اين سو و آن سو برود تا بهتر بتواند بجنگد و بيشتر به دشمن ضربه بزند اشکالي ندارد، چون او به قصد فرار به دشمن پشت نکرده است، بلکه به خاطر اين به دشمن پشت نموده تا بر آن پيروز بگردد، و يا از جايي ديگر يورش ببرد و دشمن را غافلگير کند. و يا اينکه بخواهد او را فريب دهد، ديگر تاکتيک هايي که جنگجويان از آن استفاده مي کنند. نيز پشت کردن به دشمن به منظور پيوستن به دسته اي ديگر از همرزمان و ياري کردن آنان جايز است. 
اگر آن دسته در لشکر وي بود پس روشن است، و اگر دسته اي که او مي خواهد به آن بپيوندد درغير از محل معرکه بود، مانند اينکه مسلمين در برابر کافران شکست بخورند، و به شهري از شهرهاي مسلمين پناه ببرند، و يا به سپاهي ديگر از سپاه مسلمانان پناه ببرند، روايات و آثاري از صحابه وارد شده است که دلالت مي نمايد اين کار جايز است. شايد اين موضوع مقيد گردد به وسيله ي اينکه مسلمين گناهي برند عقب نشيني و شکست براي آنان بهتر است ، و باعث مي شود آنان باقي بمانند و کشته نشوند. اما اگر گمان برند که چنانچه در برابر کافران مقاومت نمايند پيروز مي شوند، پس در اين حالت فرار کردن جايز نيست، چون از چنين فراري نهي شده است. و اين آيه مطلق است و در آخر سوره مقيد بودن آن به وسيله ي عدد بيان خواهد شد.فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَـكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَـكِنَّ اللّهَ رَمَى وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلاء حَسَناً إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ؛ شما آنان  را نمي  کشتيد ، خدا بود که  آنها را مي  کشت   و آنگاه  که  تير  مي ، انداختي  ، تو تير نمي  انداختي  ، خدا بود که  تير مي  انداخت  ، تا به   مؤمنان  نعمتي  کرامند ارزاني  دارد  هر آينه  خدا شنوا و داناست.
ذَلِكُمْ وَأَنَّ اللّهَ مُوهِنُ كَيْدِ الْكَافِرِينَ؛ اينچنين  بود  و خدا سست  کننده  حيله  کافران  است.
إِن تَسْتَفْتِحُواْ فَقَدْ جَاءكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُواْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَعُودُواْ نَعُدْ وَلَن تُغْنِي