َسُولٌ مِّنَ اللَّهِ» خداوند او را فرستاده است تا مردم را به سوي حق دعوت دهد و بر او کتابي نازل فرموده تا به مردم حکمت بياموزد و آنان را تزکيه کند و از تاريکي ها به سوي نور بيرون آورد. بنابراين فرمود:« يَتْلُو صُحُفًا مُّطَهَّرَةً» صحيفه هايي که از دستبرد و نزديک شدن شيطان محفوظ اند و جز پاکيزگان کسي به آن ها دست نمي زند. چون آن ها برترين کلام و سخن مي باشند.
بنابراين در مورد اين صحيفه ها فرمود:« فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ» در آن خبرهاي راست و  اوامر دادگرانه ايست که به سوي حق و صراط مستقيم هدايت مي کنند. پس وقتي اين حجّت و دليل به نزد آن ها آمد، جوينده حق از کسي که به دنبال حقيقت نيست مشخص گشت، تا هرکس که هلاک مي شود از روي دليل هلاک گردد و هرکس زنده مي ماند از روي دليل زنده بماند.
« وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَةُ» اهل کتاب به اين پيامبر ايمان نياوردند و از او اطاعت نکردند و اين نخستين گمراهي و عناد آن ها نيست. بلکه آن ها هيچ گاه دچار تفرقه و اختلاف نگشتند و به دسته ها تبديل نشدند مگر بعد از آن که حجت آشکار به آنان رسيد، حجتي که ايجاب مي کرد تا کساني که حجت بر آن ها رسيده متحد و يکپارچه باشند.
ولي اهل کتاب به خاطر سستي و بدي خودشان هدايت به آنان چيزي جز گمراهي نيفزود و بصيرت چيزي جز کوري به آن ها اضافه نکرد با اينکه کتاب ها در برگيرنده ي يک اصل و يک دين مي باشند.
« وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ» و در ساير شريعت ها فرمان نيافتند جز آن که خدا را مخلصانه بپرستند. يعني در همه عبادت هاي ظاهري و باطني شان هدفشان رضايت خدا و تقرب جستن به او باشد. « حُنَفَاء» و از همه ادياني که مخالف دين توحيد مي باشد روي گردان شوند.
« وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ» و نماز و زکات را به طور خاص بيان کرد با اين که زکات و نماز در « لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ» داخل است، چون نماز و زکات داراي شرافت و فضيلت بيشتري هستند و اين دو عبادتي هستند که هرکس آنها را انجام دهد  انگار همه مقررات دين را انجام داده است. 
« وَذَلِکَ» و توحيد و اخلاص در دين، «  دِينُ الْقَيِّمَةِ» آيين مستقيمي است که انسان را به بهشت مي رساند و ديگر راه ها انسان را به دوزخ مي رسانند. سپس سزاي کافران را پس از آن که حجت و دليل نزد آن ها آمد بيان کرد و فرمود:« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا » کافران از اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخ خواهند بود و  عذاب آن ها را احاطه مي کند و کيفر آن بر ان ها شدت مي گيرد و آنان براي هميشه در عذاب خواهند بود و آنان براي هميشه در عذاب خواهند بود و آنان در اين نااميد هستند. 
« أُوْلَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ» اين ها بدترين انسان ها هستند چون حق را شناخته اند اما آن را ترک کرده اند و اين ها دنيا و آخرت را از دست داده اند. « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ» اين ها بهترين انسان ها هستند چون خدا را عبادت کرده و او را شناخته و نعمت هاي دنيا و آخرت را به دست آورده اند. « جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ» پاداش آن  ها باغ هاي بهشتي است که براي هميشه در آن هستند و نه از آن بيرون مي شوند و نه چيزي بالاتر از آن را مي طلبند.
« تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ» از زير درختان و کاخ هاي اين باغ ها رودها روان است و خداوند از آن ها به خاطر اين که کارهاي شايسته کرده اند خشنود است. و آن ها هم به خاطر نعمت هايي که خداوند به آنان داده از  او خشنود مي باشند. « ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ  » اين پاداش نيک براي کسي است که از خداوند بترسد و از نافرماني او دوري نمايد و آنچه را که خدا بر او واجب گردانده انجام دهد.
پايان تفسير سوره ي بينهمدني و 8 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 8-1:
إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا آنگاه  که  زمين  لرزانده  شود به  سخت  ترين ، لرزه  هايش  ،
وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا و زمين  بارهاي  سنگينش  را بيرون  ريزد ،
وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا و آدمي  بگويد که  زمين  را چه ، رسيده  است  ?
يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا در اين  روز زمين  خبرهاي  خويش  را حکايت  مي  کند :
بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا از آنچه  پروردگارت  به  او وحي  کرده  است
يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ در آن  روز مردم  پراکنده  از قبرها بيرون  مي  آيند تا اعمالشان  را به   آنهابنمايانند
فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ پس  هر کس  به  وزن  ذره  اي  نيکي  کرده  باشد آن  را مي  بيند
وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ  و هر کس  به  وزن  ذره  اي  بدي  کرده  باشد آن  را مي  بيند
خداوند از آنچه در روز قيامت  اتفاق مي افتد خبر داده و مي فرمايد:« إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا» زمين به شدت تکان مي خورد و به لرزه انداخته مي شود تا نشانه هاي آن فرو ريزند. 
و کوه هاي آن از هم مي پاشد و تپه ها برابر مي شوند و زمين به ميداني صاف و  همواره و بدون فراز و نشيب تبديل مي شود. « وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا» و زمين مرده ها و خزانه ها و گنج هايي را که در درون اوست بيرون مي  اندازد.
« وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا» وقتي که انسان حالت بزرگي را که به زمين دست داده است مشاهده مي کند مي گويد:« آن را چه شده است؟» . « يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا» در آن روز زمين به خوبي ها و بدي هايي که مردم روي زمين کرده اند گواهي مي دهد. پس زمين از جمله گواهاني است که بر اعمال بندگان گواهي مي دهد.
« بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا» چون خداوند به زمين دستور داده که به آنچه روي آن انجام شده است گواهي دهد و زمين هم از دستور خدا سرپيچي نمي کند. « يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ» در آن روز مردم به صورت دسته هاي متفاوت پراکنده مي شوند تا خداوند کارهاي بد و نيکي را که کرده اند به آن ها نشان دهد و آن ها جزاي کارهايشان را بطور  کامل ببينند.
« فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ؛ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ  »  اين همه ي خير و شر را فرا مي گيرد ، چون وقتي انسان پاداش و کيفر هر آنچه را کرده است مي بيند گرچه به اندازه ذره اي باشد ، بالاتر و بيشتر از آن را به طريق اولي خواهد ديد. همان طور که خداوند متعال مي فرمايد:ن يومَ تَجِدُ کُلُّ نَفسِ مَّا عَمِلَت مِن خَيرِ مُّحضَرَا وَمَا عَمِلَت مِن سُوءِ  تَوَدُّ لَو أَنَّ بَينَها وَبَينَهُ أَمَدَا بَعيدِاَ» روزي که هرکس 