وگند مي  خورد ، پيروي  مکن  
هَمَّازٍ مَّشَّاء بِنَمِيمٍ عيبجويي  که  براي  سخن  چيني  اينجا و آنجا مي  رود ،
مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ باز دارنده  از خير ، متجاوز گناهکار ،
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ خشن  مردي  ، ناشناخته  نسب  ،
أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ بدان  جهت  که  صاحب  مال  و فرزند است  ،
إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ چون  آيات  ما بر او خوانده  شود ، گويد : اساطير پيشينيان  است.
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ زودا که  بر بيني  اش  داغ  گذاريم.
خداوند متعال به پيامبرش(ص) مي فرمايد: « فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ» از کساني که تو را تکذيب کرده و با حق به مخالفت برخاسته اند پيروي مکن چون آن ها سزاوار نيستندکه از آنان پيروي شود زيرا جز به آن چه که مطابق خواسته هايشان باشد فرمان نمي دهند و جز باطل چيزي را نمي خواهند و کسي که از آن ها اطاعت کند به کاري روي آورده که به زيانش مي باشد . و اين عام است در مورد هر تکذيب کننده و هر طاعتي که از تکذيب نشأت گرفته باشد گرچه آيه درباره مورد خاصّي بيان گرديده است و آن اين که مشرکان از پيامبر خواستند تا از طعنه زدن به معبودان و  دينشان دست بردارد تا آن ها نيز او را عيب جويي نکنند.
بنابراين فرمود:« وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ» مشرکان دوست دارند که با آن ها سازش کني. يعني در رابطه با برخي از آنچه که بر آن هستند با آن ها در سخن يا در عمل موافقت  کني و يا در جايي که بايد سخن بگويي ساکت شوي، و آن هم با تو سازش کنند. اما فرمان خداوند را آشکارا بيان کن و دين اسلام را اظهار بدار و کمال اظهار دين اين  است که آنچه با دين مخالف و متضاد است نقض شود و مورد عيب جويي قرار گيرد.
« وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ » کسي که بسيار سوگند مي خورد دروغگوست. بنابراين از او پيروي مکن و هرکس که دروغگو باشد فرومايه و فاقد فرزانگي است و به خير و خوبي علاقه اي ندارد بلکه فقط به دنبال شهوت هاي فرومايه خودش مي باشد. « هَمَّازٍ» زياد از مردم عيب مي گيرد و با غيبت کردن و تمسخر به مردم طعنه مي زند. « مَّشَّاء بِنَمِيمٍ» سخن چين است و سخن بعضي از  مردم را به بعضي ديگر مي رساند تا بين آن ها فساد و دشمني به وجود بياورد.
« مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ» کارهاي خير و آنچه بر او واجب است از قبيل نفقات واجب و کفاره ها و زکات و غيره را نمي دهد. « مُعْتَدٍ» به  مردم تجاوز مي کند. يعني با ستم کردن و حمله به خون و مال و آبروي مردم بر آن ها تجاوز مي کند. « أَثِيمٍ» گناهان زيادي در حق خدا مرتکب مي شود.
« عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ» درشت خو و سنگدل و نافرمان  است.« زَنِيمٍ» يعني اصل و نسبي ندارد که از آن خير و خوبي برآيد بلکه اخلاق او زشت ترين اخلاق است و اميد هيچ رستگاري از او نمي رود و داراي نشانه اي در شر و بدي است که با آن شناخته مي شود. خداوند متعال ما را از پيروي کردن کسي که بسيار سوگند مي خورد و فرومايه و بداخلاق مي باشد نهي کرده است خصوصا اخلاق بدي که همراه با خودپسندي و تکّر در برار حق و مردم باشد، و مردم را با غيبت و سخن چيني و عيب جويي تحقير نمايد و گناهان زيادي  مرتکب شود. خداوند ما را از اطاعت از چنين کسي نهي کرده است. 
اين آيات در مورد بعضي از مشرکين مانند وليد بن مغيره و غيره نازل شده است که خداوند درباره ي او مي فرمايد:« أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ؛ إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ» به خاطر مال و فرزندانش سرکشي کرد و با خود بزرگ بيني از پذيرفتن حق سرباز زد. 
و وقتي حق نزد او آمد آن را نپذيرفت و آن را از افسانه هاي پيشينيان برشمرد، افسانه هايي که صدق و کذب آن محتمل است. گرچه اين آيات در مورد وليد است، اما هرکس را که چنين حالتي داشته باشد شامل مي گردد، چون قرآن براي هدايت همه مردم نازل شده است. و اول و آخر امت در آن داخل است. و شايد بعضي از آيه ها به سبب  امري و يا فردي از افراد نازل شده باشند تا به وسيله آن قاعده کلي روشن گردد و به وسيله آن امثال جزئياتي که در قضاياي کلي داخل اند شناخته شوند. سپس خداوند چنين کسي را تهديد کرد که بر بيني اش داغ مي نهد و به  او عذاب آشکاري خواهد داد و بر صورت او که مهم  ترين عضو اوست نشانه اي خواهد گذاشت.إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ما آنها را آزموديم  ، چنان  که ، صاحبان  آن  بستانها را آزموديم   آنگاه   که قسم  خوردند که  فردا بامداد ميوه  ها خواهند چيد
وَلَا يَسْتَثْنُونَ و ان  شاء الله  نگفتند
فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ پس  شب  هنگام  که  به  خواب  بودند آفتي  از آسمان  آمد ،
فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ و بستانها سياه  شد
فَتَنَادَوا مُصْبِحِينَ و سحرگاهان  يکديگر را ندا دادند :
أَنِ اغْدُوا عَلَى حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَارِمِينَ اگر مي  خواهيد ميوه  بچينيد ، بامدادان  به  کشتزار خود برويد
فَانطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَ به  راه  افتادند و آهسته  مي  گفتند :
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ که  امروز نبايد بينوايي  به  بستان  شما در آيد
وَغَدَوْا عَلَى حَرْدٍ قَادِرِينَ صبحگاهان  بدين  آهنگ  که  مي  توانند بينوا را منع  کنند بيرون  شدند
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ چون  بستانهاي  خود را ديدند گفتند : راه  را گم  کرده  ايم
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ نه  ، ما از، حاصل  محروم  شده  ايم
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ نيکمردشان  گفت  : شما را نگفتم  ، چرا خدا را تسبيح  نمي  گوييد ?
قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ گفتند : منزه  است  پروردگار ما ، ما ستمکار بوديم
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ پس  زبان  به  ملامت  يکديگر گشودند
قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ گفتند : واي  بر ما ، ما مردمي  سرکش  بوده  ايم  ،
عَسَى رَبُّنَا أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا رَاغِبُونَ باشد که  پروردگار ما در عوض  ، چيزي  بهتر از آن  ما را ارزاني  دارد  ما به  پروردگار خود روي  آورده  ايم.
كَذَلِكَ الْعَذَابُ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ اينچنين  است  عذاب   و اگر بدانند ، عذاب  آخرت  بزرگ  تر است.
خداوند متعال مي فرمايد: ما کساني را که خير را تکذيب کردند آزموديم و مهلتشان داديم و به آن ها مال و فرزند و طول عمر و آن چه خواستند داديم و اين بدان خاطر نيست که آن ها نزد ما گرامي و با ارزش هستند بلکه آن ها را از آن جا که نمي دانند دچار  استدراج مي کنيم. پس فريب خوردن آن ها به مال و دارايي مانند فريب خوردن صاحبان آن باغ است که در باغ شريک بودند و زماني که ميوه هاي باغ رسيد و زمان چيدن ميوه ها فرا سيد ي