 الْأَرْضَ عُيُونًا» و از زمين چشمه ها جوشانديم. پس آب به صورت غير طبيعي و خارق العاده از آسمان فرو مي ريخت و از  تمام زمين چشمه ها مي جوشيد، حتي از تنور که معمولا آب در آن معنايي ندارد گذشته از اينکه چشمه آب باشد، چون تنور محل آتشي است آب برآمد. « فَالْتَقَى الْمَاء» پس آب آسمان و زمين، « َعلَى أَمْرٍ قَدْ قُدِر» براي اجراي کاري که مقّدر شده بود و خداوند در ازل آن را به عنوان کيفر براي ستمگران سرکش ثبت کرده بود به هم آميختند.
« وَحَمَلْنَاهُ عَلَى ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ» بنده مان نوح را بر  کشتي که از تخته ها و ميخ ها ساخته شده بود سوار کرديم و نجاتش داديم. « تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا» و کشتي در حالي که نوح و کساني که به او ايمان آورده بودند و با انواع مخلوقاتي که نوح بر آن سوار کرده بود  تحت نظر ما در حرکت بود. و خداوند کشتي را حفاظت مي  کرد تا غرق نشود و او بهترين نگهبان و کارساز است. « جَزَاء لِّمَن كَانَ كُفِرَ» آن چه با نوح کرديم و او را از غرق نجات داديم پاداش اين بودکه قومش او را تکذيب کردند و کفر ورزيدند و او با بردباري آن ها را دعوت کرد و دستور الهي را ادامه داد و هيچ چيزي او را از انجام فرمان خدا بازنداشت. همان طور که خداوند متعال در آيه اي ديگر فرموده است :« قيلَ ينُوحُ اَهبِط بَسَلَمِ مِّنًا وَبَرَکتِ عَلَيکَ وَعَلَي أُمَمٍ مِّمَّن مَّعَکَ» گفته شد: « اي نوح! با سلامتي از جانب ما و برکت هايي که بر تو و ملت هايي است که همراه تو  هستند فرو بيا».
و احتمال دارد که معني اين باشد ما قوم نوح را هلاک کرديم و آن ها را عذاب داده و خوار نموديم و  اين به سزاي کفر و عنادشان بود. و اين معني طبق قرائتي است که « کُفِر» را با فتح «کاف» يعني کَفَرَ خوانده است. 
« وَلَقَد تَّرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ» و همانا داستان نوح و قومش را به عنوان نشانه اي برجاي گذاشته ايم تا پند پذيران از آن پند بگيرند، و هرکس از پيامبران سرپيچي کند و با آن ها مخالفت نمايد خدا او را با  عذابي سخت و فراگير هلاک خواهد کرد. ويا اين که ضمير به کشتي جنس آن بر مي گردد و اين که خداوند به پيامبرش نوح عليه السلام آموخت سپس خداوند صنعت کشتي سازي را ميان مردم باقي گذاشت، تا وجود کشتي آدمي را به اين راهنمايي کند که خداوند نسبت به خلق خويش مهربان است و به آن ها توّجه دارد. و تا دالّ بر کمال قدرت و آفرينش و صنعت شگفت  انگيز خداوند باشد.
« فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ» پس آيا پندپذيري هست که از نشانه ها پند بگيرد و ذهن و فکرش را به آن چه از آيات برمي آيد مشغول نمايد؟ زيرا آيات در نهايت روشني وضوح و آساني قرار دارند. « فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ» اي مخاطب! عذاب دردناک خداوند و بيم دادن او را که براي هيچ کس حجّتي باقي نمي گذارد چگونه ديدي؟ 
« وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ» و بدون شک ما اين قرآن کريم را ساده و آسان گردانده ايم و کلماتش را براي حفظ کردن و تلّفظ آسان نموده ايم به گونه اي که مفاهيم آن به آساني فهميده و فرا گرفته مي شود. چون قرآن بهترين سخن و راست ترين معني را در بردارد و تفسير و توضيح آن بسيار روشن و واضح است و هرکس به آن روي بياورد خداوند مقصود او را در نهايت آساني به او مي دهد و برايش سهل مي گرداند. و «ذکر» شامل همه حلال و حرام و احکام و امر و نهي و احکام جزا و موعظه ها و عبرت ها، و عقايد مفيد و  اخبار راستين مي شود که عاملان از آن پند مي پذيرند. بنابراين دانش قرآن از لحاظ حفظ تفسير آن از همه علوم آسان تر است و به طور مطلق از همه دانش ها مهم تر و بزرگ تر مي باشد. علم مفيدي است که هرگاه بنده آن را بجويد در آن ياري مي شود. برخي از سلف در رابطه با اين آيه گفته اند: اگر طالب علمي وجود داشته باشد بر آموختن علم قرآن ياري مي شود. بنابراين خداوند از بندگانش مي خواهد تا به قرآن روي آورند و از آن پند بگيرند چنان که فرموده است:« فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ» آيا ياد گيرنده و پند پذيري وجود دارد؟!كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ قوم  عاد تکذيب  کردند  پس  عذاب  و بيم  دادنهاي  من  چگونه  بود ?
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُّسْتَمِرٍّ ما بر آنها در روزي  نحس  و طولاني  بادي  سخت  فرستاديم  ،
تَنزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُّنقَعِرٍ که  مردمان  را از زمين  ، همانند ريشه  هاي  از جاي  کنده  نخل  ، بر مي  کند،
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ عذاب  و بيم  دادنهاي  من  چگونه  بود ?
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ و اين  قرآن  را آسان  ادا کرديم  تا از آن  پند گيرند  آيا پند گيرنده  اي   هست  ?
عاد قبيله معروفي بود که در يمن اقامت داشتند. خداوند هود عليه السلام را به عنوان پيامبر به سوي آن ها فرستاد و آنان را به توحيد و پرستش خداوند دعوت نمود امّا  او را تکذيب کردند، آن گاه خداوند « رِيحًا صَرْصَرًا» باد بسيار تند و شديدي را« فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُّسْتَمِرٍّ» در يک روز شوم، روزي که بدبختي و عذاب دردناکي داشتند بر آنان فرستاد و هفت شب و هشت روز ادامه يافت.
« تَنزِعُ النَّاسَ» از بس که شديد و تند بود مردم را از زمين بر مي کند و به هوا مي برد سپس آن ها را به زمين مي زد و نابود مي شود و آن ها طوري مي شدند که « كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُّنقَعِرٍ» اجسادشان بعد از مرگشان گويي تنه هاي درختان خرمايي هستند که باد آن ها را از يخ کنده و به زمين انداخته است . به راستي که مردم وقتي خدا را نافرماني بکنند بسيار براي او بي ارزش مي شوند! « فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ» پس عذاب من و هشدارهايم چگونه بود؟
بايد گفت که سوگند به خدا عذبي بس دردناک است و هشداري است که براي هيچ کس عذر و دليلي باقي نمي گذارد.« وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ» و به راستي قرآن را به منظور پندپذيري آسان گردانده ايم، پس آيا پندپذيري هست؟ خداوند متعال از آن جا که نسبت به بندگانش مهربان است و به آن ها توّجه دارد و آن ها را به آن چه دين و دنيايشان را بهبودي مي بخشد فرا مي خواند، اين مطلب را تکرار مي نمايد که قرآن را براي پند پذيري آسان گردانده  است.كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ قوم  ثمود بيم  دهندگان  را تکذيب  کردند.
فَقَالُوا أَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَّفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ گفتند : اگر از انساني  همانند خود پيروي  کنيم  گمراه  و ديوانه  باشيم  ،
أَؤُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِن بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ آيا از ميان  همه  ما کلام  خدا به  او القا شده  است  ? نه  ، او دروغگويي   خودخواه  است.
سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَّنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ فردا خواهند دانست  که  دروغگوي  خودخواه  کيست
إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَّهُمْ فَارْتَقِبْه