ا» آيا از ميان همه ما قرآن بر او نازل شده است؟ يعني اين از فضل و نعمت خداست و در دست آنها نيست تا به خود جرأت دهند و درباره خدا سخن بگويند. 
« أَمْ لَهُم مُّلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا » آيا فرمانروايي آسمان ها و زمين و آنچه در ميان آن دو است از آن ايشان است طوري که آنها بر آنچه مي خواهند توانايي داشته باشند؟ « فَلْيَرْتَقُوا فِي الْأَسْبَابِ» پس اگر چنين است با وسايل و اسبابي که آنها را به آسمان ها بالا مي برد، بالا روند، و مانع رسيدن رحمت خدا به پيامبر شوند. پس چگونه سخن مي گويند در حالي که آنان ناتوان ترين و ضعيف ترين خلق خدا نسبت به چيزي  هستند که درباره آن سخن گفته اند؟! يا اينکه هدفشان تحزّب و جمع کردن لشکر و همکاري کردن براي کمک نمودن به باطل و خوار کردن حق است؟ و واقعيت همين است.
آنان به اين هدف نمي رسند، بلکه تلاش و سعي آنها بي نتيجه خواهد ماند و لشکرشان شکست مي خورد. بنابراين فرمود:« جُندٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ مِّنَ الْأَحْزَابِ» همانند لشکرياني هستند که پيش از تو عليه انبيا بسيج شده بودند و آنها مغلوب و هلاک گشتند. پس ما نيز اينها را نابود مي کنيم.كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ؛ پيش  از، آنها قوم  نوح  و عاد و فرعون  ، که  مردم  را به  چهار ميخ  مي  کشيد  ،پيامبران  را تکذيب  مي  کردند.
وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأَيْكَةِ أُوْلَئِكَ الْأَحْزَابُ؛ و نيز قوم  ثمود و قوم  لوط و مردم  ايکه  از آن  جماعتها بودند.
إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ؛ از اينان  کس  نبود مگر آنکه  پيامبران  را تکذيب  کرد ، و عقوبت  من  واجب آمد.
وَمَا يَنظُرُ هَؤُلَاء إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ؛ اينان  نيز جز بانگي  سهمناک  انتظاري  ندارند ، چنان  که  آدمي  را ديگر  بازگشت  نباشد.
 خداوند آنها را برحذر مي دارد از اين که با آنها کاري شود که با امت هاي پيش از آنان شده است؛ کساني که قدرتشان از قدرت اينها بيشتر بود و سپاه و لشکر بزرگتري داشتند و بر باطل گرد هم آمده بودند، « قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَاد» قوم نوح و  عاد که قوم هود بودند و قوم فرعون که داراي لشکريان زياد و قدرت سهمگيني بودند. 
« وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأَيْكَةِ» و ثمود که قوم صالح بودند و قوم لوط و اصحاب يکه يعني صاحبان درختان بوستان ها و درختان فراوان در پيرامون خود بودند، و آنها قوم شعيب بودند. « أُوْلَئِكَ الْأَحْزَابُ» اينها گروه ها و دسته هايي بودند که با قدرت و سپاهيان و ساز و برگ خود براي مقابله با حق گرد هم آمدند اما قدرتشان هيچ چيزي را از آنان دفع نکرد. 
« إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ» هريک از اين گروه ها پيامبران را تکذيب کردند، پس کيفر خدا گريبانگيرشان شد. و به جز عذابي که به اين دسته ها رسيد چه چيزي قوم قريش را که به تکذيب پيامبران پرداخته است به راه «تزکيه» و «تطهير» مي آورد و مانع مي شود تا عذابي که به آنها رسيده از آنان دور شود؟!
پس بايد منتظر باشند« وَمَا يَنظُرُ هَؤُلَاء إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ»  و  اينان انتظاري جز اين نمي کشند که صدايي مرگبار فرا رسد که هيچ بازگشتي ندارد، و اين صدا آنها را نابود و ريشه  کن مي نمايد، اگر بر آنچه هستند باقي بمانند. وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ؛ و گفتند : اي  پروردگار ما ، نامه  اعمال  ما را پيش  از فرا رسيدن  روز  حساب  به  دست  ما بده.
اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ؛ بر هر چه  مي  گويند صبر کن   و از داود قدرتمند ، که  همواره  به  درگاه ، ماتوبه  مي  کرد ، يادآور.
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ؛ ما کوهها را رام  کرديم  و کوهها هر شامگاه  و بامدادان  با او تسبيح  مي   کردند.
وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُ أَوَّابٌ؛ و پرندگان  بر او گرد مي  آمدند ، همه  فرمانبر او بودند.
وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَيْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ؛ فرمانرواييش  را استواري  بخشيديم  و او را حکمت  و فصاحت  در سخن  عطا  کرديم.
تکذيب کنندگان به علّت ناداني و مخالفت با حق در حالي که براي آمدن عذاب شتاب داشتند، گفتند:« رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا» پروردگارا! سهميه عذاب ما را هم اکنون، « قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ» و قبل از رسيدن قيامت بده. اي محمد! آنها در اين گفته لجاجت ورزيدند و ادعا نمودند که نشانه راستگويي ات اين است که عذاب را بر آنها بياوري.
پس خداوند به پيامبر فرمود:« اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ» در برابر چيزهايي که مي گويند شکيبا باش ، همان طور که پيامبراني که پيش از تو بودند شکيبايي ورزيدند، و بدان که سخن مشرکين زياني به حق نمي رساند و هيچ گاه نمي توانند زياني به تو برسانند، بلکه آنها به خودشان زيان وارد مي کنند. وقتي خداوند پيامبرش را دستور داد که در برابر سخن و آزارهاي قومش شکيبايي ورزد پيامبر را فرمان داد که با انجام  عبادت خالص براي خدا، صبر پيشه کند و حالت عبادت گزاران را به خاطر بياورد. همان طور که در آيه اي ديگر فرموده است:« فَاصبِر عَلَي مَا يقُولُونَ وَسَبِّح بِحَمدِ رَبِّکَ قَبلَ طُلُوعِ الشَّمسِ وَقَبلَ غُرُوبِهَا» پس در برابر آنچه مي گويند شکيبا باش و قبل از طلوع خورشيد و قبل از غروب آن پروردگارت را تسبيح بگوي. و يکي از بزرگترين عبادت گزاران پيامبر خدا داود عليه الصلاة و السلام است. « ذَا الْأَيْدِ» که داراي قدرت فراوان بدني و قلبي براي عبادت خدا بود. « إِنَّهُ أَوَّابٌ» بي گمان او در همه کارها به سوي خدا باز مي گشت و با محبت و بندگي و ترس و اميد و کثرت تضرع و زاري و دعا همواره رو به سوي خدا داشت، و وقتي که کاستي هايي از او سر مي زد، با دست برداشتن از گناه و توبه نصوح، به سوي خدا باز مي گشت.
و يکي از مصاديق انابت  او به سوي پروردگار و  عبادتش اين بود که  خداوند کوه ها را با او هم آوار و رام کرده بود، به گونه اي که هم صدا با او پاکي پروردگارشان را « بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ» صبحگاهان و شامگاهان در اوّل و آخر روز بيان مي کردند. « وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً» و پرندگان را رام او کرد در حالي که با او جمع شده بودند، و مجموعه کوه ها و پرندگان فرمانبردار و تسبيح کننده خدا بودند، و اين اطاعت و تسبيح پرندگان از سرِ استجابت اين فرموده ي خداوند بود که فرمود:« يجِبَالُ أَوَِّبِي مَعَهُ وَالطَّير » اي کوه ها و پرندگان! همراه با داود خدا را تسبيج گوييد. پس اين منّت خداست که به او  توفيق عبادت داده بود. 
سپس خداوند اين را بيان کرد که با دادن پادشاهي بزرگ به او بر وي منّت نهاد، پس فرمود: « وَشَدَدْنَا مُلْكَه