عًا إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ، و برای هریک جهتی است که بدان روی می کند، پس برای انجام خوبی ها بشتابید. هرکجا که باشید خداوند همه شما را می آورد، همانا خداوند بر هر چیزی توانا است.
پیروان هر دین و ملتی دارای جهتی هستند که به هنگام عبادت خود به آن رو می کنند، و مهم رو به قبله کردن نیست، زیرا رو به قبله نمودن از قوانینی است که در زمان ها و حالات مختلف تغییر می کند، و از جهتی به جهتی دیگر منتقل می شود. اما آنچه بسیار مهم است فرمان بردن از خدا و تقرب به او است، و این است نشان سعادت و منشور ولایت، که هرگاه انسان بدان متصف نباشد به زیان دنیا و آخرت دچار خواهد شد، اما هرگاه به آن متصف گردد سودمند حقیقی است. 
و این امری است که درهمه آیین ها و شریعت ها بر آن اتفاق شده، و خداوند جهان هستی را به خاطر آن آفریده و همه را به آن دستور داده است. دستور دادن به عبادت وسبقت گرفتن در خوبی ها بالاتر از دستور به انجام آن است، زیرا شتافتن به سوی کارهای خیر، کامل کردن وانجام دادن آن به بهترین نحو را در بردارد، و هرکس که در دنیا پیش از همه به سوی خوبی ها بشتابد، در قیامت نیز پیشرو به سوی بهشت است. 
پس « سابقین» و پیشروان، مقامشان از همه خلق برتر است. « خیرات» ، و همه فرائض و نوافل از قبیل نماز و روزه و زکات و حج و عمره و جهاد و فایده رساندن به دیگران و  به خود را شامل می شود. 
و قوی ترین چیزی که انسان را برای شتافتن به سوی خیر و خوبی برانگیخته و  او را در این زمینه سرزنده و با نشاط می کند پاداشی است که خداوند بر انجام کارهای خیر مترتب نموده است.
« أَيْنَ مَا تَكُونُواْ يَأْتِ بِكُمُ اللّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» هرکجا که باشید خداوند همه شما را می آورد، همانا خداوند بر هر چیزی توانا است. پس شما را در روز قیامت با قدرت خود جمع می کند و هر عمل کننده ای را طبق عملش سزا و جزا می دهد: « لِیَجزِیَ الَّذِینَ أَسَئُوا بِمَا عَمِلُوا وَ یَجزِیَ الَّذِینَ أَحسَنُوا بِالحُسنَی» تا کسانی را که بد کرده اند به سزای اعمالشان برساند و به کسانی که نیکی کرده اند پاداش نیک دهد. از این آیه کریمه « فَاسْتَبِقُواْ الْخَيْرَاتِ» بر می آید هر عملی که دارای فضیلتی باشد باید آن را انجام داد؛ مانند خواندن نماز در اول وقت ، و عجله کردن در گرفتن روزه، انجام دادن حج و عمره، و پرداختن زکات و انجام دادن عبادات مسنون و آداب آن. به درستی که این آیه مطالب زیبا و مفید زیادی را در خود جمع نموده است!مَّثَلُ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمْ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ لاَّ يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُواْ عَلَى شَيْءٍ ذَلِكَ هُوَ الضَّلاَلُ الْبَعِيدُ مثال آنان که به پروردگارشان کفر ورزيدند کردانشان همچون خاکستري است که تند بادي در يک روز طوفاني بر آن وزيده باشد، به چيزي از آنچه در دنيا انجام داده اند دست نمي يابند. اين گمراهي دور (ودرازي) است. 
خداوند متعال از اعمالي که کفار براي خدا انجام داده ند خبر مي دهد، و اينکه آن اعمال در بطلان و از بين رفتن همانند خاکستري است که ريزترين و سبک ترين يچز است،  هرگاه در روز طوفاني باد تندي بر آن بوزد آن را با خود مي برد و نا بود مي شود. پس بدين گونه اعمال کافران را از بين مي برد (لاَّ يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُواْ عَلَى شَيْءٍ) به چيزي از آنچه در دنيا انجام داده اند دست نمي يابند، و حتي اعمالي که در دنيا انجام داده اند به اندازه ي ذره اي دستگير آنها نمي شود، چون بر اساس کفر و تکذيب انجام گرفته است. (ذَلِكَ هُوَ الضَّلاَلُ الْبَعِيدُ ) اين است گمراهي دور و دراز، زيرا کوشش آنها باطل گشت و کارشان از بين رفت و نابود شد. با منظور کارهايي است که کافران عليه اهل حق انجام مي دادند و کوشش مي کردند حق را در نطفه خفه کنند، اما مکرشان به خود آنان برگشت و آنها هرگز نتوانستند به خدا و پيامبران و لشکر حق زياني برسانند.أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ بِالْحقِّ إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ آيا نمي بيني که خداوند آسمانها و زمين را به حق آفريده است، اگر بخواهد شما را از ميان مي برد و آفرينش جديدي را پديد مي آورد؟
وَمَا ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ  و اين کار براي خداوند مشکل نيست. 
وَبَرَزُواْ لِلّهِ جَمِيعًا فَقَالَ الضُّعَفَاء لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُواْ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللّهِ مِن شَيْءٍ قَالُواْ لَوْ هَدَانَا اللّهُ لَهَدَيْنَاكُمْ سَوَاء عَلَيْنَآ أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍ و همه در برابر خداوند حاضر مي شوند، پس ضعيفان به کساني که خود را بزرگ مي پنداشتند مي گويند: «ما پيروان شما بوديم، پس آيا مي توانيد چيزي از عذاب خداوند را از ما دفع کنيد؟» مي گويند:«اگر خداوند ما ر اهدايت مي کرد ما هم شما را هدايت مي نموديم، براي ما يکسان است چه بي تابي کنيم يا شکيبايي ورزيم هيچ پناهگاهي نداريم».
خداوند متعال بندگان را آگاه مي سازد که (أَنَّ اللّهَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ بِالْحقِّ ) آسمانها و زمين را به حق آفريده است، تا مردم او را عبادت نمايند و بشناسند و آنان را امر و نهي کند، و با استناد به آفرينش آسمان و زمين و آنچه در ميان اين دو وجود دارد بر صفات کمال خود استدلال نمايد. نيز تا مردمان بدانند آن کسي که آسمانها و زمين را با اين گستردگي و بزرگي آفريده است مي تواند آنها را از نو بيافريند تا آنان را به خاطر نيکي ها و بديهايشان جزا و سزا بدهد، و از انجام چنين کاري ناتوان نيست. بنابراين فرمود: (إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ ) احتمال دارد که معني آيه چنين باشد: اگر خداوند بخواهد شما را از ميان مي برد و قومي ديگر را پديد مي آورد که بيشتر از خداوند فرمان مي برد و احتمال دارد منظور اين باشد که اگر خداوند بخواهد نابودتان مي کند سپس در روز رستاخيز شما را با آفرينش تازه اي باز مي گرداند، و آنچه از حالات قيامت که پس از اين مي آيد اين احتمال را تقويت مي نمايد 
(وَمَا ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ  ) و اين کار براي خداوند غير ممکن نيست . بلکه چنين کاري براي او خيلي آسان است. (ما خلقکم و لا بعثکم الا کنفس وحده) آفرينش و زنده کردن پس از مرگتان مانند آفرينش يک نفر است. (و هوالذي يبدوا الخلق ثم يعيده و هو اهون عليه) و او ذاتي است که آفرينش را آغاز مي نمايد، سپس آن تکرار مي کند و آفريدن دوباره براي او آسانتر است. 
(وَبَرَزُواْ لِلّهِ جَمِيعًا) و همه ي خلايق در برابر خداوند حاضر مي گردند آنگاه که در صور دميده مي شود، پس مردم از قبرهايشان بيرون مي آيند و در محضر پروردگار حاضر مي گردند و در زميني برابر و هموار و صاف مي ايستند که هيچ فراز و نشيبي در آن نيست، و پيش خدا حا