 و فرستادگانِ پروردگار ما حق را آوردند. يعني وقتي که آنها از نعمت هايي بهره مند شدند که پيامبران از آن خبر داده بودند و اين خبر برايشان تبديل به حق يقين گشت، بعد از آنکه علم يقين هم داشتند مي گويند: آنچه را که پيامبران به ما وعده داده بودند، ديديم و آن را به دست آورديم و همه آنچه آنها آوردند حق بود و شک و اشکالي در آن وجود نداشت، « وَنُودُواْ» و به عنوان تبريک و بزرگداشت و احترام ندا داده مي شوند که ، « أَن تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ» شما وارث اين بهشت شديد. يعني شما آن را به ارث برديدو سهميه شما قرار گرفت. اما سهميه کافران آتش جهنم است، و شما اين بهشت را به سبب آنچه مي کرديد به ارث برديد. برخي از سلف گفته اند: اهل بهشت با بخشش و عفو خدا از آتش جهنم نجات يافته و به وسيله رحمت خدا وارد بهشت شده و منازل را تقسيم مي کنند و به سبب اعمال صالح و  ارث آن مي شوند و اين از رحمت خدا، بلکه از بالاترين انواع رحمت اوست.وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُواْ نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَن لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ  ؛ بهشتيان  دوزخيان  را آواز دهند که  ما به  حقيقت  يافتيم  آنچه  را که ، پروردگارمان  وعده  داده  بود ، آيا شما نيز به  حقيقت  يافته  ايد آنچه  را  که  پروردگارتان  وعده  داده  بود ? گويند : آري   آنگاه  آواز دهنده  اي  در  آن  ميان  آواز دهد که  لعنت  خدا بر کافران  باد .
الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا وَهُم بِالآخِرَةِ كَافِرُونَ؛ آنان  که  از راه  خدا روي  بر مي  گردانند و آن  را کجروي  مي  پندارند و به   قيامت  ايمان  ندارند.
خداوند متعال پس از بيان استقرار هر يک از دو گروه در سرايشان و پس از آنکه پاداش و عذابي را دريافتند که پيامبران از آن خبر داده و کتابها آن را بيان کرده بودند، مي فرمايد: اهل بهشت اهل جهنم را صدا کرده و مي گويند:« أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا» آنچه را که پروردگارمان به ما وعده داده بود حق يافتيم، آنگاه که به ما وعده داد در برابر ايمان و عمل صالح ، بهشت را به ما بدهد، پس ما وارد آن شديم و چيزي را که خدا برايمان توصيف کرده بود مشاهده  کرديم.
« فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا» پس آيا آنچه را که پروردگارتان به شما در برابر کفر و نافرماني وعده داده بود حق يافتيد؟ « قَالُواْ نَعَمْ» مي گويند: آري! ما آن را حقيقت و درست يافتيم. پس راست بودن وعده خدا را براي همه مردم روشن مي گردد، و چه کسي از خدا راستگوتر است؟!
وترديد و شبهات از آنها دور مي شود و مسئله تبديل به حق اليقين مي گردد و مومنان به وعده خدا خوشحال مي شوند، و کافران از هر خير و خوبي نااميد مي گردند و اقرار و اعتراف مي کنند که آنان سزاوار عذاب هستند.
« فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ » پس  ندا دهنده اي بين اهل بهشت و اهل دوزخ ندا داده و مي گويد:« أَن لَّعْنَةُ اللّهِ» نفرين خدا و دوري از هر خير و خوبي، « عَلَى الظَّالِمِينَ» بر ستمکاران باد، زيرا وقتي که خداوند دروازه هاي رحمت خويش را براي آنان باز کرد از روي ستم، خودشان را از آن بازداشته و دور کردند، و ديگران را هم از آن بازداشتند. پس هم خود گمراه شدند و هم ديگران را گمراه کردند. و خداوند آن راه را راه راست مي خواهد و اينکه سالکان راه ا و اهل اعتدال و ميانه روي باشند.
« وَ» اما  اينها، « وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا» آن را منحرف و کج مي خواهند و در صددند آن را کج نشان دهند، « وَهُم بِالآخِرَةِ كَافِرُونَ» و آنان به آخرت کافرند. و اين چيزي است که انحراف از راه و روي آوردن به شهوات حرام نفس، و ايمان نياوردن به رستاخيز و نترسيدن از عذاب و  اميد نداشتن به پاداش را براي آنان پديد آورده است.
مفهوم اين ندا اين است که رحمت خدا بر مومنان است ونيکي او آنان را در بر مي گيرد و احسانش همواره بر آنهاست.شکر و سپاس خداوندی را سزد که قرآن را بر بنده اش نازل کرد؛ قرآنی که  جدا کننده ی حلال از حرام، سعادتمند از شقی و بدبخت، و حق از باطل است. و ستایش خداوندی را سزاست که در پرتو رحمت و لطف خویش قرآن را بر همه ی مردم و برای پرهیزگاران به طور خاص مایه ی هدایت قرار داده، و آن را رهنمودی گردانده است که مردم را از گمراهیِ کفر و گناهان و جهالت به سوی ایمان و تقوا و دانش بیرون می آورد.
خداوند قرآن را شفابخش دل ها از بیماری های شبهات و شهوات گردانده است و به وسیله آن مدارج علم و یقین حاصل می گردد. همچنین قرآن شفابخش امراض و دردهای جسمانی است و خداوند خبر داده که به هیچ وجه در قرآن شک و تردیدی نیست چون قرآن را در اخبار و اوامر و نواهی خود خجسته و با برکت نازل کرده که در آن خیر و برکت و دانش  فراوان و رازهای شگفت انگیز و مطالب والا هست. پس سرچشمه هر برکتی در دنیا و آخرت اقتدا به قرآن و پیروی کردن از آن است و خداوند خبر داده که قرآن تصدیق کننده کتاب های گذشته است. 
و هرآنچه که قرآن به آن گواهی می دهد حق است و هر آنچه را که رد می کند مردود است، چون  قرآن مشتمل بر کتاب های گذشته و افزون بر آن  هاست. خداوند متعال در مورد قرآن فرموده است: « یَهدِی بِهِ اللهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضَوانَهُ ، سُبُلَ السَّلَمِ» ، « خداوند به وسیله آن کتاب کسانی را که جویای خوشنودی او هستند به راههای امن و امان هدایت می نماید.» پس قرآن به سرای بهشت راهنمایی می کند و راه رسیدن به بهشت را بیان می دارد و مردم را برای در پیش گرفتن راه های بهشت تشویق می نماید و از راهی که انسان را به سرای رنج ها می رساند پرده برداشته و از آن برحذر می دارد. خداوند در مورد قرآن می فرماید: « کِتَبُ أُحکِمَت ءَایَتُهُ ثُمَّ فُصّلَِت مِن لَّدُن حَکِیمٍ خَبِیرٍ» « این کتابی است که آیات آن استوار و محکم گردیده، سپس از سوی خداوند حکیم و آگاه تشریح و تبیین شده است.» آیات قرآن را خداوند در نهایت روشنی و استواری قرار داده و با روشن کردن حق و باطل و گمراهی و هدایت به صورت های مختلفی آن را بیان و توضیح داده است، چون از جانب خداوند فرزانه آگاه نازل گردیده است و هرچه قرآن می گوید راست و حق و یقین است. و قرآن جز به دادگری و نیکوکاری فرمان نمی دهد و جز از زیان های دینی و دنیوی نهی نمی کند.
و خدوند به قرآن سوگند خورده و آن را « مجید» نامیده است و مجد یعنی گسترده بودن و بزرگ بودن اوصاف، زیرا مفاهیم قرآن گسترده و سترگ می باشند. و خداوند قرآن را «دو الذکر» نامیده یعنی با آن علوم ا لهی و اخلاق زیبا و کارهای شایسته یادآوری می شود و هرکس که از خدا بترسد از آن اندرز می گیرد. و خداوند متعال می فرماید: « إِنَّا أَنزَلنَهُ قُرءَانَّا عَرَبِیّا لَّعَّلَکُم تَعقِلُون» به درستی که ما آن را قرآنی عربی نازل فرموده ایم تا شما خرد ور