یه 229</a><a class="text" href="w:text:133.txt">آیه 231-230</a><a class="text" href="w:text:134.txt">آیه 232</a><a class="text" href="w:text:135.txt">آیه 233</a><a class="text" href="w:text:136.txt">آیه 234</a><a class="text" href="w:text:137.txt">آیه 235</a><a class="text" href="w:text:138.txt">آیه 236</a><a class="text" href="w:text:139.txt">آیه 237</a><a class="text" href="w:text:140.txt">آیه 239-238</a><a class="text" href="w:text:141.txt">آیه 240</a><a class="text" href="w:text:142.txt">آیه 242-241</a><a class="text" href="w:text:143.txt">آیه 245-243</a><a class="text" href="w:text:144.txt">آیه 248-246</a><a class="text" href="w:text:145.txt">آیه 252-249</a></body></html>سَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ كَمْ آتَيْنَاهُم مِّنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ وَمَن يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ، از فرزندان اسرائیل بپرس که چه بسیار نشانه های روشن به آنها دادیم. و هرکس که نعمت خدارا پس از آنکه پیش او آمد ، به کفران بدل کند، پس همانا خداوند سخت کیفر است.
خداوند متعال می فرماید: « سَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ كَمْ آتَيْنَاهُم مِّنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ» از بنی اسرائل بپرس که چه نشانه های زیادی بر آنان دادیم! نشانه هایی که برحق و راستگویی پیامبران دلالت کرده و آن را از نزدیک لمس نموده و با چشم مشاهده کردند، اما شکر این نعمتها را به جا نیاورند، که می بایست شکر آن را به جا آورند. آنها بدان کفر ورزیدند و نعمت خدا را ناسپاسی کردند، و خود را در معرض عذاب وی قرار دادند، و خداوند آنها را از پاداش خویش محروم گرداند. خداوند ناسپاسی را تبدیل نعمت نامید، زیرا هرکس که از نعمتی دینی یا دنیوی برخوردار شود و شکر آن را به جا نیاورد و وظیفه خود را در برابر آن انجام ندهد، آن نعمت را از دست داده و به ناسپاسی و گنا مبدل می گرداند. پس کفران، جانشین نعمت می شود. و اما چنانچه کسی سپاس خداوند را به جا آوَرَد و حقِ نعمت را ادا کند، آن نعمت باقی مانده، و ادامه پیدا می کند و خداوند آنرا افزون می گرداند.
زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ، برای آنانی که کفر ورزیده اند زندگی دنیا آراسته شده است، و مومنان را مسخره می کنند. و کسانی که تقوا پیشه کرده اند روز قیامت از آنها برترند، و خداوند کسی را که بخواهد بدون حساب روزی می دهد.
خداوند متعال خبر می دهد کسانی که به خدا و آیات او و پیامبرانش کفر ورزیدند و از شریعت او فرمان نبردند، زندگی دنیا برای آنها آراسته شده و در برابر دیدگان و دلشان مزیّن و زیبا جلوه داده شده است به گونه ای که به آن راضی و خشنود می گردند، و به آن اطمینان پیدا می کنند، و تمام همّ و غمّ آنان برای دنیا خواهد بود.
پس به آن روی آورده و برای بدست آوردنش دست و پا می زنند و آن را بزرگ می پندارند ، و هرکس را نیز که در این امر با آنان مشارکت نماید بزرگوار و ارجمند جلوه می دهند. 
و مومنان را تحقیر نموده و آنها را مسخره کرده، و می گویند: آیا اینانند که خداوند از میان ما به آنها احسان کرده است؟ واین ناشی از ضعف عقل و کوری دیدگان آنان می باشد، زیرا دنیا سرای آزمایش و بلاست، و در دنیا هم برای کافران و هم برای مومنان گرفتاریهایی پیش می آید، اما مومن چنانچه در دنیا به مشکل و امر ناگواری گرفتار آید، صبر می کند و امید پاداش خداوند را دارد، و خداوند به سبب ایمان و صبرش مشکل او را آسان می نماید، و این فقط برای مومن است. و آنچه مهم است برتری و فضیلتی است که در سرای جاودان و همیشگیِ آخرت به دست می آید. بنابراین خداوند متعال فرمود: « وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» پس پرهیزگاران در بالاترین مقام هستند، و از انواع نعمت و شادی ها و فضاهای سبز و خرم بهره مند می شوند. و کافران در پایین ترین طبقات جهنم جای می گیرند و با انواع عذاب و اهانت و بدبختی بی پایان شکنجه می شوند. پس این آیه دلجویی است برای مومنان و سرزنش است برای کافران. و از آن جا که رزق و روزی دنیوی و اخروی هرگز بدون تقدیر و خواست خدا حاصل نمی شود، خداوند متعال  فرمود: « وَاللّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ» پس روزیِ دنیا را هم مومن به دست می آورد، و هم کافر، و اما روزی دلها از قبیل علم و ایمان، محبت خدا، ترس از خدا و امید به او و امثال آن را خداوند جز به کسانی که آنها را دوست دارد، نمی بخشد.كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلاَّ الَّذِينَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ لِمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللّهُ يَهْدِي مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ، مردم در آغاز امتی یگانه بودند، پس خداوند پیامبرانِ مژده دهنده و بیم دهنده را فرستاد، و با آنها کتاب خود را به حق نازل کرد تا در میان مردم در آنچه اختلاف کردند به حق داوری نماید، و در آن اختلاف نورزیدند جز کسانی که کتاب را داده شده بودند. و به دنبال دریافت نشانه های روشن، از روی ستمکاری و کینه توزی در آن اختلاف ورزیدند، پس خداوند به فرمان خویش مومنان را در آنچه اختلاف کردند به حق هدایت نمود، وخداوند هرکس را که بخواهد، به راه راست هدایت می کند.
مردم در طول ده قرن بعد از نوح – علیه السلام – بر هدایت بودند، اما هنگامیکه در دین اختلاف ورزیدند، گروهی از آنها کافر شدند و گروهی بر دین ماندند، و کشمکش بوجود آمد، و خداوند پیامبران را فرستاد تا اختلاف آنها را فیصله دهند و برآنان حجت اقامه نمایند.
و گفته می وشدکه مردم در کفر و گمراهی و اختلاف بسر می برند. و نور و ایمانی نداشتند، و خداوند با فرستادن پیامبران به سوی آنها بر آنان رحم نمود .« مُبَشِّرِينَ» پیامبرانی که مومنان و مطیعان را به نتیجه طاعات و عباداتشان که همانا برخورداری از روزی خدا، داشتن جسم و روح سالم، زندگی پاکیزه، و بالاتر از همه خشنودی خداوند و سکونت در بهشت است مژده می دهند.« وَمُنذِرِينَ» و کسی را که از فرمان خداوند سرپیچی کند از نتیجه گناهش که همانا محروم شدند از رزق طیب و ناتوانی و ذلت، و زندگی دشوار، و سخت تر از همه از خشم خداوند و آتش جهنم، برحذر می دارند.
« وَأَنزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ» و آن خبرهای راستین و دستورات و فرامین عادلانه خداست. پس محتوای کتابهای الهی حق است و میان کسانی که در اصول و فروع اختلاف دارند، داوری می نمایند. و در هنگام اختلاف و تنازع، واجب است که اختلاف به خدا و پیامبر ارجاع شود. و چنانچه در کتاب و سنت پیامبر (ص) در این زمینه حکمی وجود نداشت خداوند دستور نمی داد که اختلاف را به کتاب و سنت برگردانید.
و چون نعمت بزرگ خود را در قالب فرستادن کتاب بر اهل کتاب 