ا تيمم رفع نمي شود، چون عبارت و سياق آيه در مرود بي وضويي و جنابت است، و قول جمهور علما هم همين است.
43- محل تيمم در ناپاکي کوچک بي وضويي و ناپاکي بزرگ جنابت يکي  است و آن صورت و دستها مي باشند.
44- کسي که هم جنب بود و هم وضو نداشت و به نيت هر دو تيمم کرد، با توجه به عام و مطلق بودن آيه جايز و کافي است.
45- مسح کردن به هر طريقي که باشد کفايت مي کند، خواه با دستش انجام شود يا با چيزي ديگر، زيرا خداوند متعال فرموده است: « فَامْسَحُواْ» يعني مسح  کنيد، و آنچه را که به وسيله آن مسح شود بيان نکرده است، پس اين دلالت مي نمايد که با هر چيزي مسح شود جايز است.
46- ترتيب در تيمم شرط است، همانطور که ترتيب در وضو شرط است. چون مسح کردن چهره قبل از مسح کردن دست ها بيان شده است.
47- هدف خداوند از تشريع احکام، آن نيست که ما را در سختي و دشواري و تنگنا قرار بدهد، بلکه احکام، آثاري از مهرباني و رحمت خدا نسبت به بندگان است، تا آنها را پاک نموده و نعمت خويش را بر آنان کامل بگرداند.
48- پاک کردن ظاهر با آب و خاک، مکّمل پاکي باطن با توحيد و توبه راستين است. 
49-گرچه ظاهرا نظافت و پاکي از تيمم بدست نمي آيد، اما قطعا نوعي تحصيل پاکي باطني است که از بجا آوردن دستور خدا حاصل مي گردد.
50- شايسته است که بنده در حکمت و اسرار شرايع و احکام الهي در رابطه با پاکي و وضو و ساير موارد تامل کند، تا بر معرفت و دانش او افزوده گردد، و سپاس خدا را به خاطر احکامي که مشروع نموده است بيشتر به جاي آوَرَد، و وي را بيشتر دوست بدارد؛ که سپاس و تشکر بنده را به مقامهاي بلند و رفيع مي رساند.وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُم بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ؛ نعمتي  را که  خدا به  شما داده  است  ، و پيماني  را که  با شما بسته  است ، ،بدان  هنگام  که  گفتيد شنيديم  و فرمانبرداري  کرديم  ، ياد آوريد  و از خداي بترسيد که  خدا به  آنچه  در دلها مي  گذرد آگاه  است.
خداوند متعال بندگانش را دستور مي دهد تا نعمت هاي ديني و دنيوي او را با قلب و زبان به خاطر بياورند. زيرا به ياد آوردن نعمت هاي  الهي به صورت مستمر انگيزه اي است براي شکر خدا، و محبت ورزيدن به وي، و سرشار گشتن قلب از احسان خداوند و به ياد آوردن نعمتهاي ديني و دنيوي خدا خودپسندي و به خود باليدن را از بين برده، وفضل و احسان الهي را افزون مي گرداند. « وَمِيثَاقَهُ» و پيمان خدا را به ياد آوريد. « الَّذِي وَاثَقَكُم بِهِ» پيماني که از شما گرفت.
منظور اين نيست که آنها آن پيمان را بر زبان جاري کرده و به آن اقرار نموده  اند، بلکه به منظور اين است که آنان با ايمان آوردنشان به خدا و پيامبرش در حقيقت خود را به اطاعت از خدا و پيامبر پايبند نموده اند. بنابراين فرمود:« إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا» آن گاه که گفتيد: شنيديم و اطاعت کرديم. يعني آنچه از آيات قرآني و نشانه هاي هستي که ما را به سوي آن فراخواندي ، شنيديم و فهميديم و به آن يقين کرده و از آن فرمان برديم، و از آنچه که ما را به آن فرمان دادي اطاعت نموديم و از آنچه که ما را نهي کردي پرهيز کرديم. و اين تمامي شرايع و قوانين ظاهري و باطني دين را شامل مي شود. و مومنان در اين مورد پيمان و عهد خود را با خدا به ياد مي آورند، و همواره آن را به خاطر دارند و همواره براي  انجام آنچه به آن دستور داده شده اند نهايت سعي و تلاش خود را مبذول مي دارند.
« وَاتَّقُواْ اللّهَ» و در همه حالات از خدا بترسيد. « إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ» همانا خداوند به رازها و افکاري که در سينه ها وجود دارد و به آنچه در آن خطور مي کند آگاه است. پس بپرهيزيد از اينکه خداوند به چيزي از دلهايتان آگاه شود که آن را نمي پسندد. و بپرهيزيد از اينکه چيزي از شما سر بزند که آن را نمي پسندد. و دلهايتان را با شناخت خدا و محبت او و خيرخواهي براي بندگانش آباد کنيد، زيرا اگر شما اين چنين باشيد خداوند گناهانتان را مي آمرزد و به خاطر صلاح و شايستگي دلهايتان نيکي هاي شما را چند برابر مي نمايد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، براي  خدا ، حق  گفتن  را بر پاي  خيزيد و  به عدل  گواهي  دهيد  دشمني  با گروهي  ديگر وادارتان  نکند که  عدالت  نورزيد  عدالت  ورزيد که  به  تقوي  نزديک  تر است  و از خدا بترسيد که  او به  هر  کاري  که  مي  کنيد آگاه  است.
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ» اي کساني که ايمان آورده ايد! لوازمات ايمانتان را انجام دهيد، به گونه اي که « قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ» بر انجام واجبات خدا مواظبت داشته باشيد، و به دادگري گواهي دهيد. يعني در ظاهر و باطن و با تمام قدرت و نشاط به دادگري قيام کنيد. و اين کارتان فقط براي رضاي خدا باشد نه به خاطر هدفي از اهداف دنيوي. و آهنگ عدالت را داشته باشيد، و در کار و گفتارتان راه افراط و تفريط را در پيش نگيريد، و در مورد دور و نزديک و دوست و دشمن دادگري پيشه کنيد.
« وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ» و دشمني و نفرت قومي شما را بر آن ندارد که دادگري نکنيد، همانطور کسي که انصاف و عدالت ندارد چنين مي کند، بلکه همانطور که به نفع  دوست و فاميل خود گواهي مي دهيد به ضرر او نيز گواهي دهيد، و همانطور که به زيان دشمنِ خود گواهي مي دهيد به نفع او نيز گواهي دهيد. گرچه کافر يا بدعت گذار هم باشد واجب است در مورد او عدالت پيشه کنيد، و حقي را که مي گويد بپذيريد، و نبايد به خاطر اينکه او چنين مي گويد و اين سخن از دهان  او بيرون آمده است، رد شود، زيرا اين ستمي محض است و روا نيست. « اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى » و هر اندازه براي تحقق دادگري کوشش کنيد و براي عمل به آن تلاش نماييد اين به پرهيزگاري ِ دلهايتان نزديکتر است، پس اگر دادگري و عدالت کامل باشد تقوا و پرهيزگاري نيز کامل مي گردد.
« إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» بدون شک خداوند به آنچه مي کنيد آگاه است، پس شما را طبق اعمالتان؛ خير باشد يا شر، کوچک باشد يا بزرگ هم در اين دنيا و هم در آخرت سزا و جزا مي دهد.وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ؛ خدا به  کساني  که  ايمان  آورده  اند و کارهاي  نيکو کرده  اند ، وعده  آمرزش و  مزدي  بزرگ  داده  است.
وَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ؛ و آنان  که  کافر شده  اند و آيات  ما را تکذيب  کرده  اند اهل  جهنمند.
« وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُو