انيديم
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ مگر آنان  که  ايمان  آورده  اند و کارهاي  شايسته  کرده  اند که  پاداشي  بي   پايان  دارند
فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ پس  چيست  که  با اين  حال  تو را به  تکذيب  قيامت  وا مي  دارد ?
أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ  آيا خدا، داورترين  داوران  نيست  ?
« وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ» سوگند به انجير و زيتون، خداوند به اين دو درخت سوگند خورده است چون اين درختها و ميوه آنان منافع زيادي دارند و بيشتر در سرزمين شام هستند؛ جايي که عيسي بن مريم عليه السلام در آن به پيامبري برگزيده شد. 
« وَطُورِ سِينِينَ» طور سينا  محل نبوت موسي عليه السلام است.
« وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ» و سوگند به شهر امين که مکّه ي مکّرمه محل نبّوت محمّد(ص) است. پس پروردگار متعال به اين اماکن مقدس که آن را برگزيده و برترين پيامبران در آن مبعوث شده اند سوگند ياد  کرده است.
« لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ» آنچه که خداوند براي آن سوگند خورده اين است که انسان را در آفرينشي کامل و با اعضاي متناسب و قامتي راست آفريده است و انسان هيچ چيزي از نيازهاي ظاهري و باطني را از دست نداده است. 
« ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ» با وجود اين نعمت هاي بزرگ که شکر آن بايد گزارده شود بيشتر مردم از شکرگزاري براي خداوند که اين همه نعمت را به آنان داده است اعراض مي کنند و به بازي و سرگرمي مشغولند و فرومايه ترين چيزها و رفتارها را براي خود مي پسندند . پس در نتيجه خداوند آن ها را در پائين ترين طبقه ي دوزخ که محل گناهکاران است و در برابر پروردگارشان سرکشي کرده اند قرار مي دهد. 
مگر کسي که خداوند بر او منت گذارده و به او توفيق ايمان و  عمل صالح و اخلاق درست بدهد . « إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ» پس آنان پاداشي پايان ناپذير دارند، بلکه لذت ها و ش ادي هاي آنان فراوان و نعمت هاي آن ها زياد و هميشگي است و از بين نخواهدرفت.
« فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ» اي انسان! چه چيزي تو را وادار مي کند که روز جزا را تکذيب کني؟ حال آن که بسياري از نشانه هاي خداوند را که مايه يقين تو مي باشند مشاهده کرده اي و چيزهاي زيادي از نعمت خدا را ديده اي که ايجاب مي کند تا نعمت هاي او را ناسپاسي نکني.
« أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ  » پس آيا حکمت خدا اقتضا مي نمايد که مردم را بيهوده رها کند و امرونهي نشوند و سزا و پاداش نبينند؟! يا کسي که انسان را در مراحل مختلف آفريده است و به او نعمت ها و خير و نيکي فراوان و بي شمار بخشيده و  او را خير و نيکي فراوان و بي شمار بخشيده و او را به سراي جاودانگي و هدف نهايي اش برخواهد گرداند؟! 
پايان تفسير سوره ي تينمکي و 19 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 19-1:
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ بخوان  به  نام  پروردگارت  که  بيافريد
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ، آدمي  را از لخته  خوني  بيافريد
اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ بخوان  ، و پروردگار تو ارجمندترين  است
الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ خدايي  که  به  وسيله  قلم  آموزش  داد ،
عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ به  آدمي  آنچه  را که  نمي  دانست  بياموخت
كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَى حقا که  آدمي  نافرماني  مي  کند ،
أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى هر گاه  که  خويشتن  را بي  نياز بيند
إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى ، هر آينه  بازگشت  به  سوي  پروردگار توست
أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى آيا ديدي  آن  کس  را که  منع  مي  کند
عَبْدًا إِذَا صَلَّى بنده  اي  را که  نماز مي  خواند ?
أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى چه  مي  بيني  اگر آن  مرد بر طريق  هدايت  باشد ?
أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى يا به  پرهيزگاري  فرمان  دهد ?
أَرَأَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى چه  مي  بيني  اگر تکذيب  کند و رويگردان  شود ?
أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى آيا ندانسته  است  که  خدا مي  بيند ?
كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ حقا ، که  اگر باز نايستد موي  پيش  سرش  را مي  گيريم  و مي  کشيم  ،
نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ موي  پيش  سر دروغگوي  خطاکار را
فَلْيَدْعُ نَادِيَه پس  همدمان  خود را بخواند
سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَما نيز کارگزاران  دوزخ  را فرا مي  خوانيم
كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ  نه  ، هرگز ، از او پيروي  مکن  و سجده  کن  و به  خدا نزديک  شو.
اين اولين سوره قرآن است که بر پيامبر خدا (ص) نازل شده است. اين سوره در آغاز دوران نبوت وقتي که پيامبر نمي دانست کتاب و ايمان چيست نازل شده است . پس در اين وقت جبرئيل عليه السلام رسالت را براي او آورد و به او فرمان داد که بخواند، پيامبر عذر خواست و فرمود:من خواننده نيستم. سپس خداند نازل فرمود:« اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ» بخوان به نام پروردگارت که همه جهانيان را آفريده است.
« خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ» سپس به طور ويژه از ميان آفريده ها به موضوع آفرينش انسان پرداخت و آغاز آفرينش انسان را که خون بسته اي آفريده شده است ذکر نمود. پس کسي که انسان را آفريده و به تدبير او پرداخته است بايد امرونهي کند و امر ونهي با  فرستادن پيامبران و نازل کردن کتاب ها انجام مي شود. بنابراين بعد از امر به خواندن، آفرينش انسان را بيان کرد.
پس فرمود:« اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ» بخوان و پروردگارت بس گرامي است و داراي صفات بسيار است. جود و احسان او فراوان مي باشد، و از بزرگواري و احسان او اين است که انواع دانش ها را به انسان آموخته است . 
« الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ؛ عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ» خداوند انسان را از شکم مادرش بيرون آورد در حالي که هيچ چيزي نمي دانست و برايش شنوايي و بينايي و دل قرار داد و اسباب دانش را براي او فراهم کرد پس به انسان قرآن و حکمت آموخت و به وسيله ي قلم به او چيزهايي آموخت قلمي که با آن دانش ها و حقوق ثبت مي گردند و به وسيله ي آن براي مردم نامه نوشته مي شود. پس خدا را ستايش مي کنيم. خداوندي که نعمت هايي به بندگان داده است که توان شکرگزاري آن را ندارند. سپس با توانگر کردن آن ها و روزي فراوان بر آن ها منّت گذارده است.
ولي انسان به سبب ناداني و ستمگري اش وقتي خود را بي نياز ببيند سرکشي مي نمايد و از پذيرفتن هدايت سرباز مي زند و فراموش مي کند که به سوي پروردگارش بازخواهد گشت. بلکه گاهي به جايي مي رسد که هدايت را رها مي کند و ديگران را به ترک گفتن آن فرا مي خواند. بنابراين از نماز خواند که بهترين اعمال ايمان است جلوگيري مي کند. خداوند متعال به اين سرکش متجاوز مي فرمايد:
« أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى؛ أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى» اي کسي که بنده من را وقتي که نماز م