کار نيست.
اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ خداي  يکتاست  که  هيچ  خدايي  جز او نيست   مؤمنان  البته  بر خداي  يکتا  توکل ، کنند.
خداوند متعال مي فرمايد:« مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ» هيچ مصيبت و بلايي جز به فرمان خدا نمي رسد. اين شامل مصيبت هاي وارده به جان و مال و فرزند و دوستان و امثال آن مي شود. پس همه ي آن چه که به بنده برسد به قضا و تقدير الهي است و از قبل چنين مقدر شده است و خداوند آن را دانسته و قلمش بر آن رفته و مشيت او نافذ شده است و خداوند آن را دانسته و قلمش بر آن رفته و مشيت او نافذ شده است و حکمتش چنين چيزي را اقتضا کرده است. 
ولي آن چه مهم مي باشد اين است که آيا بنده وظيفه خود را انجام مي دهد يا نه؟ پس اگر وظيفه خود را به هنگام مصيبت انجام داد در دنيا و آخرت مستحق پاداش فراوان است. پس اگر ايمان داشت که اين مصيبت و بلا از جانب خداست و بدان راضي شد و تسليم فرمان الهي گرديد خداوند دل او را هدايت مي نمايد به گونه اي که دلش آرام مي گيرد و به هنگام مصيبت ها پريشان نمي شود. 
همانگونه که کسي که خداوند دلش را هدايت نکرده باشد به  هنگام مصيبت ها آشفته و پريشان مي گردد .  خداوند به کسي که دلش را هدايت نموده به هنگام مصيبت ها پايداري مي دهد به گونه اي که به موجبات صبر عمل مي نمايد و از اين طريق در دنيا پاداش مي يابد، ضمن اينکه خداوند از اين طريق براي او پاداش بزرگي در روز قيامت ذخيره مي کند. همان طورکه خداوند متعال فرموده است:« إِنَّمَا يوَفَّي الصَّبِرونَ أَجرَهُم بِغَيرِ حِسَابِ» قطعا خداوند به شکيبايان پاداششان را به تمام و کمال و بدون حساب مي دهد. و از اين معلوم مي شود که هرکس به هنگام پيش آمدن مصيبت ها به خداوند باور نداشته باشد به اين صورت که تقدير و قضاي الهي را در نظر بياورد بلکه فقط اسباب را در نظر بگيرد چنين کسي خوار مي شود خداوند او را به خودش مي سپارد.
و هرگاه بنده به خودش سپرده شود جز داد و فرياد کاري از دست او بر نمي آيد، و اين سزاي بنده در همين دنيا قبل از عذاب آخرت است و اين سزا به خاطر کوتاهي او در صبر و شکيبايي ورزيدن است.
« وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ» و هرکس به خدا ايمان بياورد خداوند دلش را هدايت مي کند. اين مطالبي بود که پيرامون اين آيه به هنگام نزول مصيب بيان شد. امّا آن چه از نظر عموم لفظ به اين آيه مربوط مي شود اين است که خداوند خبر داده است هرکس که به خدا و فرشتگان و کتاب هاي آسماني و پيامبران و روز قيامت و قضاي خير و شرّ خدا ايمان آوَرَد و صداقت ايمان خود را با انجام مقتضيان و واجبات ايمان ثابت نمايد اين بزرگترين سبب براي هدايت بنده در گفتار و کردار و همه حالاتش و در علم و عملش مي باشد.
و اين بهترين پاداشي است که خداوند به مومنان مي بخشد همان طور که خداوند متعال مي فرمايد او مومنان را در زندگاني دنيا و آخرت ثابت قدم مي گرداند و اصل ثبات و پايداري ثبات قلب و شکيبايي بر آن و يقين نمودن آن به هنگام دچار شدن به فتنه و آزمايش است. بنابراين خداوند متعال فرموده است:« يثَبِتُ اللَّهُ الَّذينَ ءَامَنُوا بِالقَولِ الثَّابِتِ فِي الحَيوةِ الدُّنيا وَفِي الأَخِرَة» خداوند مومنان را در زندگاني دنيا و آخرت ثابت قدم مي گرداند.پس مومنان به خاطر ايماني که دارند دل هايشان از همه مردم هدايت يافته تر است و به هنگام سختي ها و پريشاني ها از همه مردم استوارتر و پايدارتراست.
« وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ» و با اطاعت از فرامين خدا و پيامبر و پرهيز از آن چه از آن نهي کرده اند از خدا و پيغمبر اطاعت کنيد چون  اطاعت از خدا و پيامبر مدار سعادت و نشان رستگاري است. « فَإِن تَوَلَّيْتُمْ» پس اگر از اطاعت خدا و پيامبر روي گردان شديد، « فَإِنَّمَا عَلَى رَسُولِنَا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ » بدانيد که بر عهده ي رسول ما تنها پيام رساندن آشکار است. يعني پيامي را که با آن به سوي شما فرستاده شده است به صورت واضح و روشن به شما مي رساند و حجّت بر شما اقامه مي گردد. هدايت و راهياب شدن شما وظيفه او نيست و هيچ چيزي از حساب شما بر عهده او نمي باشد. بلکه اين کار بر عهده خداوندي است که داناي پيدا و پنهان مي باشد.
« اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ» جز خداوند معبود به حقي نيست و تنها او سزاوار پرستش و الوّهيت مي باشد و هر معبودي غير از او باطل است. « وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ» پس مومنان بايد بر خدا توکل کنند و بس. يعني در هر چيزي که در آن ها مي رسد و در هر کاري که مي خواهند انجام دهند بايد فقط بر خداوند توکل کنند. 
چون هيچ کاري جز به توفيق خدا آسان نمي گردد. و اين، راهي جز توکل کردن بر خدا ندارد. و  توکل نمودن بر خداوند کامل نمي گردد مگر اين که بنده گمان خود را نسبت به پروردگارش نيک بگرداند و به يقين بداند خداوندي که بنده بر او توکل مي نمايد او را کفايت مي کند. و قوت و ضعف توکل بنده برحسب ايمانش است. پس هر اندازه ايمان قوي باشد، توکل نيز محکم و قوي خواهد بود.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ وَأَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَّكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، بعضي  از زنان  و فرزندانتان  دشمن  شما هستند  از آنها حذر کنيد  و اگر عفو کنيد و چشم  بپوشيد و گناهشان   پوشيده  داريد ، خدا آمرزنده  و مهربان  است.
إِنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ جز اين  نيست  که  اموال  و اولاد شما آزمايشي  هستند  و حال  آنکه  مزد  فراوان  نزد خداست.
در اين جا خداوند مومنان را برحذر مي دارد که مبادا  فريب همسران و  فرزندان را بخورند چون بعضي از همسران و  فرزندان دشمن آدمي هستند. و دشمن کسي است که شرّ و بدي را براي تو مي خواهد. بنابراين کسي که چنين است از او برحذر باش. سرشت  انسان چنين است که همسران و فرزندان را دوست مي دارد، پس خداوند بندگانش را نصيحت مي نمايد که مبادا اين مصيبت باعث شود بنده از خواسته هاي نامشروع زنان و فرزندان پيروي نمايد، و خداوند بندگانش را تشويق نموده تا از فرامين او  اطاعت کنند و خشنودي وي را بر هر چيزي مقدّم بدارند، آن گاه به آنان پاداش بزرگ خواهد داد. 
اين پاداش بزرگ مشتمل بر مطالب عالي و دوست داشتني هاي گرانبهاست، و آن ها را تشويق نموده که آخرت را بر دنياي فاني و پايان يافتني ترجيح دهند. و از آن جا که احتمالا نهي از اطاعت از همسران و فرزندان در آن چه که به زيان بنده است ، باعث شکنجه دادن آن ها شود خداوند فرمان داد تا از آن ها چشم پوشي شود و مورد عفو و گذشت قرار بگيرند، چون عفو و گذشت فوايد و مصلحت هاي بي شماري دارد. بنابراين خداوند متعال فرمود:« وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَف