زد و گرفته و دل‌مشغول غياب شوهر هم بشود، و در حضور او گشاده و شاداب باشد.
5-	همه توان خود را براي آرامش و شادماني شوهر به كار بگيرد.
6-	به افكار و اهداف شوهرش احترام بگذارد و از بيان كلام و انجام دادن عملي كه باعث ناراحتي او بشود پرهيز نمايد و شرايط مالي و اجتماعي او را مورد توجه قرار دهد.
7-	تنها با كسب رضايت او از منزل خارج شود و زيبايي و آراستگي خود را در معرض نگاه مرد بيگانه قرار ندهد، تا مرتكب گناه و معصيت نشده و از طرف ديگر زمينه محبت بيشتر شوهر و الفت خانوادگي را فراهم نمايد؛ زيرا رسول خداص فرموده‌اند:
«زن بدون اجازه شوهر از منزل خارج نشود، چنانچه بدون رضايت او از منزل خارج شود، خداوند و فرشتگان ـ تا زماني كه از آن كار توبه ننموده ـ او را نفرين مي‌نمايند». 
8-	زن همه توانايي خود را براي اداي مسئوليت‌هاي ديني و انجام فرائض و آگاهي از امور ديني خود به كار بگيرد و در راه كسب دانش و دينداري با شوهرش همگامي و همكاري نمايد و فرزندانش را هم به «ايمان و آگاهي» مسلح نمايد، تا رضايت خداوند و سعادت ادبي را نصيب خود بگرداند.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:119.txt">طلاق حرام</a><a class="text" href="w:text:120.txt">طلاق مكروه</a><a class="text" href="w:text:121.txt">طلاق واجب</a><a class="text" href="w:text:122.txt">طلاق مستحب</a><a class="text" href="w:text:123.txt">طلاق مباح</a><a class="text" href="w:text:124.txt">طلاق دادن كار مطلوبي نيست</a></body></html>طلاق حرام
طلاق حرام يا بدعي آن است كه به هنگام عادت ماهانه يا پس از عادت ماهيانه‌اي كه شوهر با او هم‌بستر شده باشد، واقع شود.
3- ديه زني كه به صورت غير عمد به قتل رسيده باشد
ديه خانمي كه به ‌طور غيرعمد به قتل رسيده با شد، نصف ديه مرد است  زيرا زيان و پيامدي كه بر اثر كشته شدن مرد به وجود مي‌آيد، بسيار بيشتر از كشته شدن زن. اما با اين حال برخي از علما ديه مرد و زن را به يك اندازه مي‌دانند!
 -. برخي از علماي معاصر از جمله استاد محمود شلتوت در كتاب «الدين و الشريعه» و علامه يوسف القرضاوي در كتاب «ملامح المجتمع المسلم» رأيشان بر اين است، كه زن و مرد در ديه به‌خاطر يكسان بودن در نفس و انسانيت به يك اندازه است». (مترجم)طلاق مكروه
طلاقي است كه بدون علت و سبب انجام بگيرد.
طلاق واجب
زماني طلاق دادن واجب مي‌شود كه ميان زن و شوهر اختلاف و نزاع به اندازه‌اي شديد باشد كه حكمين موفق به آشتي آنها نشده و مصلحت را در جدايي ميان آنها بدانند.

طلاق مستحب
زماني طلاق دادن مستحب است كه همسر به مسئوليت‌هاي ديني و اخلاقي خود عمل ننمايد و شوهر نسبت به حيثيت خود و خانواده‌اش نگراني داشته باشد.
طلاق مباح
طلاقي مباح است و كراهت هم ندارد كه مرد دل خوشي از همسرش نداشته باشد و از زندگي با او احساس آرامش و لذت ننمايد و نيازهاي انساني او توسط همسرش به طور مناسب برآورده نشود.
به اين دليل طلاق دادن كار مطلوبي نيست و كراهت دارد كه رسول خداص فرموده است: «ناخوشايندترين مباح از نظر خداوند طلاق دادن زن است». 
طلاق به صورت الفاظ جدي و غيرجدي واقع مي‌شود و پيامدش را كه جدايي ميان زن و مرد است به دنبال خواهد داشت و اين در صورتي است كه با الفاظ صريح و روشني مانند اين‌كه مردي خطاب به همسر خود بگويد: تو را طلاق دادم. اما اگر با الفاظ گوشه و كنايه به طلاق اشاره بشود مانند: امثال تو را بايد طلاق داد، به خانه پدرت بازگرد و ... در اين‌گونه موارد مرد بايد قصد و نيت طلاق داشته باشد تا طلاق او واقع بشود.
زن و شوهر از دو مرحله طلاق برخوردارند و چنانچه براي بار سوم او را طلاق داد، نكاح و بازگردانيدن مجدد او زماني امكان‌پذير خواهد بود كه آن زن توسط مرد ديگري خواستگاري شود و به نكاحش دربيايد و پس از مدتي به هر دليل ـ به جز تحليل ـ آنها از هم جدا شوند. در آن صورت پس از پايان عده در صورت توافق طرفين با عقد و نكاح جديد مي‌توانند بار ديگر زندگي مشترك خود را از سر بگيرند. خداوند متعال مي‌فرمايد:‏ الطَّلاَقُ مَرَّتَانِ فَإِمْسَاكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسَانٍ فَإِن طَلَّقَهَا فَلاَ تَحِلُّ لَهُ مِن بَعْدُ حَتَّىَ تَنكِحَ زَوْجاً غَيْرَهُ	(البقره / 229-230)
«طلاق دادن دو بار است (و در آنها حق بازگشت براي آنها محفوظ است. اما پس از دو مرتبه طلاق شوهري يكي از اين دو كار را بايد انجام بدهد) يا نگه داشتن (زن) به صورتي شايسته (و عادلانه) و يا جدايي از او به شيوه‌اي مطلوب (و بدون آن‌كه به او ستم و جوري روا داشته شود... پس اگر (بعد از طلاق و رجوع بار ديگر باز هم) او را طلاق داد، ديگر آن زن براي او حلال نخواهد بود مگر آن‌كه با مرد ديگري ازدواج كند». 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:126.txt">1- معاشرت و رفتار مشروع</a><a class="text" href="w:text:127.txt">2- محافظت از کرامت زن</a><a class="text" href="w:text:128.txt">3- برآورده نمودن نیاز همسر</a><a class="text" href="w:text:129.txt">4- حفظ اسرار زناشویی</a></body></html>زنان بر شوهران خود داراي حقوقي هستند كه بخشي از آنها حقوق معنوي و برخي ديگر حقوق مادي مي‌باشند.
حقوق معنوي آ‌نها عبارتند از:
1- معاشرت و رفتار مشروع
زنان موهبتي خدايي‌اند كه در نزد شوهران‌شان به امانت گذاشته شده‌اند و حُسن معاشرت و برخورد لفظي و عملي صحيح و محترمانه شوهر با او واجب است؛ زيرا خداوند متعال فرموده‌اند:وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ اللّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً ‏	(النساء / 19)
«با زنان به روشي پسنديده معاشرت كنيد، اگر آنها را دوست نمي‌داشتيد (با آنان مدارا كنيد) زيرا ممكن است از چيزي بدتان بيايد، اما خداوند خير و بركت بسياري را در آن قرار داده باشد». 
هم‌چنين رسول خداص فرموده‌اند:
«هيچ مردي نبايد با همسرش دشمني كند و او را آزار دهد، اگر يكي از اخلاق او را نپسندد، ممكن است از اخلاق ديگر او راضي باشد». 
هم‌چنين رسول خداص در مورد حُسن رفتار با زنان تأكيد نموده و فرموده‌اند:
«مؤمناني ايمان‌شان كامل‌تر است كه اخلاق‌شان بهتر باشد و بهترين شما آنهايي هستند كه با همسران خود بهترين رفتار را داشته باشند». 
هم‌چنين فرموده‌اند:
«بهترين شما آنهايي هستند كه با زن و فرزندان خود بهترين رفتار را داشته باشند و من براي خانواده‌ام از همه شما بهترم». 
معاشرت و رفتار خوب اين است كه: مرد رفتار با همسرش از بهترين كلمات و پسنديده‌ترين كردار استفاده كند و به هيچ‌وجه با گفتار و رفتار خود او را مورد اذيت و آزار قرار ندهد و به كرامت و شخصيت و منزلت او بي‌احترامي ننمايد و با خشم و خشونت با او برخورد نكند و در مورد مخارج زندگي او را در حد توان راضي نگاه دارد و از خسيسي و بخل پرهيز كند و در حضور او از زنان ديگر تعريف و تمجيد ننمايد. زيرا خداوند متعال مي‌فرمايد:وَلاَ تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَاراً لَّتَعْتَدُواْ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ	(البقره / 231)
«تنها به خاطر اذيت و آزارشان آنها را نگاه نداريد 