امشروع است. هم‌چنین فرزندخواندگی به گونه‌ای که نامی از پدر و مادر او برده نشود ـ به خاطر حفظ حق و عدالت ـ حرام است. زیرا هر انسانی باید به پدر و مادر و خویشاوندان خود نسبت داده شود، در این مورد خداوند متعال می‌فرماید:
دْعُوهُمْ لِآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ (الاحزاب / 5)
«آنها را به نام پدران خود بخوانید، این کار نزد خداوند منصفانه‌تر است». 
در این رابطه احادیث بسیاری نیز روایت شده است که به چند مورد آنها اشاره می‌نماییم.
«هرکس را به نام غیر پدر خود صدا بزنند و او به آن آگاه باشد، بهشت بر او حرام است». 
«هرکس به جز پدر خود به کسی دیگر نسبت داده شود، لعنت و نفرین خداوند تا روز قیامت بر او باد». 
هم‌چنین حرام است زنی کودکی را که می‌داند متعلق به شوهرش نیست به او نسبت بدهد، زیرا روایت شده که رسول خداص فرموده است:
«هر زنی کودکی را که متعلق به خانواده‌ای نیست به آنها نسبت دهد، هیچ طمعی به مرحمت خداوند نباید داشته باشد و هیچ‌گاه او را به بهشت نمی‌برند، و هر مردی هم که نسب فرزند خود را انکار کند و خود بداند که دروغ می‌گوید: خداوند خود را از او پنهان می‌دارد، و روز قیامت در حضور همه مردم او را رسوا خواهد نمود». 
5- مديريت خانوادگي مردان 
اسلام منزلت مديريت و «قوامت» به معني رياست و رهبري را به مردان داده تا امور خانواده و منزل به خاطر خبرگي و تجارب مردان و نياز مديريت به قوت و صلابت و قاطعيت و غلبه عقلانيت بر احساسات و پذيرفتن عواقب و مسئوليت‌ها، تصميم‌گيري به آنان سپرده است.
خداوند متعال مي‌فرمايد:
الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَبِمَا أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ(النساء / 34)

«مردان مسئوليت سرپرستي زنان را بر دوش دارند، بدين علت كه خداوند برخي را بر برخي ديگر برتري داده و نيز به آن سبب كه (معمولاً مردان كار مي‌كنند) و از حاصل كار خود (براي خانواده) خرج مي‌نمايند». 
و اين بدان معناست كه قضيه «قوامت» و سرپرستي مردان به دو سبب و علت برمي‌گردد كه در اين آيه آمده‌اند:
اول: برخورداري مردان از تجارب بيشتر و آشنايي فراوان‌تر با مسايل زندگي و توانايي و شايستگي در اداره امور در اغلب اوقات. اما چنانچه گاهي برخي از زنان در اداره امور و تدبير و سياست داراي توانايي‌هاي بيشتري باشند، به اين معنا نيست كه همه زنان آن‌گونه مي‌باشند و معمولاً اكثريت و غالب معيار و ملاك قرار مي‌گيرد. و هر يك از ما از نزديك با خانم‌ها سروكار داريم و عملاً توانايي‌هايي را كه در مردان مشاهده مي‌نماييم در آنها كمتر مي‌بينيم و واقعيت بهترين گواه اين مدعاست.  
دوم: ‌التزام مرد به مسئوليت‌هاي مالي مانند: پرداخت مهريه، تأمين زندگي زن و فرزندان و گاهي پدر، مادر و ...
 ---------------------
-. برخي از علما از جمله استاد رشيد رضا در تفسير آيه «الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساء» و علامه يوسف قرضاوي در برخي از كتاب‌هايش به اين باورند كه «قواميت» مرد به معني رياست و امر و نهي كردن نيست بلكه به معني مسئوليت‌هاي فراوان او در ارتباط با تأمين هزينه‌هاي زندگي و محافظت از حرمت و كرامت خانواده و كارهاي سنگيني است كه زنان از عهده آن برنمي‌آيند، از طرف ديگر امور خانواده براساس مشورت و تبادل نظر بايد صورت بگيرد و در اين ميان بايد تجارب و توانايي‌هاي مردان و پيامدهاي تصميمات نيز مورد توجه قرار بگيرند.3- ارث بردن
ارث بردن متقابل زن و شوهر حق مشروع آنهاست. زیرا زندگی زناشویی میان مرد و زن ایجاد قرابت می‌نماید و هرگاه یکی از آنان فوت کند، دیگری از او ارث می‌برد. به شرطی که موانع ارث مانند: اختلاف دین یا قتل عمد و امثال آن در میان نباشد. خداوند متعال فرموده‌اند: وَلَكُمْ نِصْفُ مَا تَرَكَ أَزْوَاجُكُمْ إِن لَّمْ يَكُن لَّهُنَّ وَلَدٌ فَإِن كَانَ لَهُنَّ وَلَدٌ فَلَكُمُ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْنَ مِن بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِينَ بِهَا أَوْ دَيْنٍ وَلَهُنَّ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْتُمْ إِن لَّمْ يَكُن لَّكُمْ وَلَدٌ فَإِن كَانَ لَكُمْ وَلَدٌ فَلَهُنَّ الثُّمُنُ مِمَّا تَرَكْتُم مِّن بَعْدِ وَصِيَّةٍ تُوصُونَ بِهَا أَوْ دَيْنٍ	(النساء / 12)
«نصف دارایی به جای مانده همسرانتان از آن شماست ـ اگر فرزندی (از شما یا شوهران قبلی و یا نوه و نوادگانی) نداشته باشند و اگر فرزندی داشته باشد، سهم شما از اموال او یک چهارم است و سهم شما پس از انجام دادن وصیت و پرداخت بدهکاری اوست و همسران شما یک چهارم دارایی شما را می‌برند. اگر فرزندی (از آنان یا زنان دیگر) نداشته باشید و اگر شما دارای فرزند (یا نوه و نوادگانی) بودید، سهمیه همسرانتان یک هشتم است و پس از انجام وصیتی که کرده‌اید یا پرداخت بدهکاریتان (به آنها داده می‌شود)». 
اما در رابطه با ایمان و عمل صالح و توانایی کسب فضایل دنیا و آخرت زنان هیچ‌گونه تفاوتی با مردان ندارند و حتی زنان می‌توانند با عمل صالح و عبادت بیشتر با مردان رقابت نمایند و بلکه از آنها پیشی بگیرند. هم‌چنین زنان بسیاری بوده و هستند که در دستیابی به مدارج علمی و منزلت اخلاقی جلو افتاده‌اند. خداوند در ارتباط با منزلت، کرامت و حرمت مردان و زنان می‌فرماید:‏ فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ	(آل عمران / 195)
«پروردگارشان دعای آنان را اجابت کرد (و فرمود که) من عمل هیچ صاحب عملی از شما را از مرد یا زن که همه از یکدیگرید، تباه نمی‌کنم». 
و در ارتباط با حفظ نتایج اعمال و سعادتمند نمودن زنان در دنیا و آخرت براساس عدل خویش می‌فرماید:‏ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ	(النحل / 97)
«هرکس چه مرد و چه زن کار شایسته انجام دهد و مؤمن باشد (در این دنیا) زندگی پاکیزه و خویشاوندی را به او می‌بخشیم و در (آن دنیا) پاداش آنها را براساس بهترین کارهایشان خواهیم داد». 
لازم است خواهران مسلمان به خوبی متوجه باشند که: اسلام شریعت و راهکار خداوند است و براساس حق و عدالت و مساوات ریشه‌دار ـ نه ادعایی و سطحی و بی‌محتوا ـ حقوق آنها را مشخص نموده است. و آنان را دارای اهلیت مالکیت و استقلال شخصیت می‌شمارد. و بر او «حجر» نمی‌نهد و از تصرف در امور خویش باز نمی‌دارد.
مال و ثروتی را که از راه مهریه و ارث و کار و ... به دست می‌آورد و حق خاص او می‌شمارد، و او را مکلف به تأمین مخارج زندگی خانواده ننموده است. خواهران اهل ایمان و آگاه باید مراقب باشند که فریب ادعاهای توخالی و سراب‌های فریبنده را نخورند و زندگی به سبک غرب را توهینی به حرمت و کرامت شخصیت خویش به شمار بیاورند. سبک و روشی که سرانجامی به جز فروپاشی ارکان خانواد