وق است) يعني: بگو اين محمد(ص) من بر امر رسالت مزدي نمي‌خواهم جز مودت در قريب را. فضيلت تراشان يا غاليان در اين آيه نيز دچار اشتباه سختي شده‌اند و آيه شريفه را از معني و هدف خود منحرف ساخته و با استدلال به اين آيه که با مقصود ايشان سازگار نيست خسارات بلکه جنايات بزرگي را مرتکب شده‌اند و آن را چنين معني کرده اند!!

بگو من بر امر رسالت مزدي نمي‌خواهم جز دوستي خويشانم را!!!

و بعد اضافه کرده‌اند که مراد از خويشان آن حضرت فقط علي و فاطمه و حسنين عليهم‌السلام مي‌باشند و روي اين قاعده موهوماتي بافته و جعلياتي ساخته‌اند که اگر آنها را قبول کنيم بايد قرآن را محرفه دانسته عقل و فهم را به يکسو بنهيم! اينک اشکالاتي که بر اين تفسير وارد است:

1- آية شريفه مؤيد و مکرر آيات ديگر است که پيغمبر اجر رسالت نمي‌خواهد چنانکه هشت آيه از آيات مذکور قبلاً آورديم و اساساً شعار تمام انبياء اين بود که بر ابلاغ رسالت و عمل هدايت اجر و مزدي از مردم نمي‌خواهند و مزد آنان در اين خصوص با پروردگار عالميان است و هرگز ممکن نيست که کسي حتي غير پيغمبر در امري ادعا کند که من مزدي نمي‌خواهم آنگاه مزدي بعنوان دوستي خويشاوندان خود از مردم مطالبته کند!! يعني تناقض بگويد!

2- امر دوستي امر قلبي است و به سفارش و توصيه و خواهش و تمنا نمي‌توان آن را مطالبه نمود و تنها خويشاوندي با کسي سبب دوستي نمي‌تواند شد، پس اين خواهش نامناسب و توقع بيجايي است که شما بيائيد خويشاوندان مرا دوست داشته باشيد؟ يا خود مرا دوست داشته باشيد!

3- کلمه قربي در اينجا مصدر است چون کلمة زلفي چنانکه گويي قربي در قربةً و زلفي در زلفةً و بدون مضاف معني خويشاوندي را نمي‌رساند.

4- اگر کلمة قربي را در اينجا بمعناي خويشاوندي بگيريم و از ساير اشکالات آن صرفنظر کنيم در آن صورت عام خواهد بود و خويشاوندان رسول خدا همگي دوست داشتني نبودند زيرا بسياري از آنان دشمن خدا و رسول بودند و بتصريح آيات بسياري که در قرآن مجيد است از دوستي با دشمنان خدا نهي شده‌است و اساساً يکي از ارکان دين اسلام دوست داشتن دوستان خدا و دشمني با دشمنان اوست و اين آيه مناقض و مخالف آن خواهد شد و در قرآن خلاف و تناقض نيست ﴿وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا﴾ (النساء:82).

5- اگر کلمة قربي را تعبير بخويشاوندي کنيم و آن را به علي و فاطمه حسنين عليهم‌السلام انحصار دهيم آيه شريفه در سُوَر مکي است، و در مکه قبل از هجرت نازل شده‌است. لذا اختصاص آن به کساني‌که هنوز متولد نشده‌اند امري برخلاف عقل است و قرآن از آن بري است هرچند مدعيان آن آيه را مدتي گرفته‌اند. و لابد منظورشان آن است که مخالفين و محرفين کتاب خدا آن را بدين‌صورت درآورده‌اند که قبول اين ادعا موجب صدها اشکال و فساد است علاوه بر آنکه حفظ قرآن از جانب خداي منان تضمين شده‌است که: ﴿إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ﴾ (الحجر:9). و شخص مسلمان نمي‌تواند چنين ادعائي را بپذيرد زيرا در آن صورت اين آخرين کتاب آسماني نيز بصورت کتب تحريف شده ديگر آسماني را درخواهد آمد و چون دين اسلام آخرين دين و پيغمبر اسلام خاتم پيغمبران و قرآن آخرين کتاب آسماني است. با قبول اينگونه تصرفات در کتاب خدا لازمه‌اش آن است که خدا پيغمبر ديگر و کتاب ديگري براي هدايت بشر بفرستد تا از تصرفات شياطين انس و جن محفوظ بوده باشد! و چنين عقيده‌اي در دين اسلام مساوي کفر است.

6- پس چنانکه ثابت است آية شريفه در مکه نازل شده و چنانکه از ساير اشکالات آن صرفنظر کنيم و قائل شويم که رسول خدا (ص) در اجر رسالت دوستي خويشاوندان خو را خواسته‌است در آن صورت هم چون مي‌دانيم اکثر خويشان رسول‌الله در حين نزول اين آيه مشرک و بت‌پرست و دشمن خدا و رسول بودند مانند ابولهب و عباس و عقيل و دامادهاي رسول خدا عتبه و عتبيه فرزندان ابولهب و فرزندان حارث و عباس و ديگران چنانکه گفتيم: هرگز ممکن نيست که رسول خدا دوستي دشمنان خدا را از مؤمنان بخواهد.

7- در آية شريفه کلمة مودت است و کلمة مودت دوستي خالصانه نيست بلکه يک نوع دوستي آميخته بعداوت قبلي است که بنابر مصلحت بايد آن دوستي را رعايت کرد چنانکه در آياتي که کلمه مودت است اين معني استنباط مي‌شود مانند.

در سورة آل‌عمران آيه 30: ﴿يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا﴾ (آل‌عمران / 30)

در سورة الانفال آيه 7: ﴿وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ﴾ (الانفال / 7)

در سورة النساء آيه 42: ﴿يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَعَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ وَلَا يَكْتُمُونَ اللهَ حَدِيثًا﴾ (النساء / 42)

﴿وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً﴾ (النساء / 102)

در سورة الحجر آيه 2: ﴿رُبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ﴾ (الحجر/2)

در سورة آل‌عمران آيه 69: ﴿وَدَّتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ﴾ (آل‌عمران /69)

در سورة المعارج آيه 11: ﴿يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ المُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ﴾ (المعارج/11)

در سورة الاحزاب آيه 20: ﴿يَحْسَبُونَ الْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوا وَإِنْ يَأْتِ الْأَحْزَابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بَادُونَ فِي الْأَعْرَابِ يَسْأَلُونَ عَنْ أَنْبَائِكُمْ﴾ (الاحزاب / 20)

در سورة المائده آيه 82: ﴿وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آَمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى﴾ (المائده / 82)

در سورة الممتحنه آيه 7: ﴿عَسَى اللهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً﴾ (الممتحنه / 7)

و در آياتي که نهي از دوستي با کفار شده نهي حتي از ضعيف‌ترين درجه دوستي که مودت است چنانکه در سوره الممتحنه آيه يک: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الحَقِّ...﴾ (الممتحنه / 1)

در سوره المجادله آيه 22: ﴿لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آَبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ...﴾ (المجادله / 22)

که در تمام اين آيات کلمه مودت بمعناي دوستي آميخته بعداوت قبلي و مقرون