ها اهل عراق را لعن و نفرين نمود و گفت: خدا، آنان را بكشد كه حسين را كشتند. خدا، لعنتشان كند كه به حسين خيانت كردند و تنهايش گذاشتند. من رسول‌خدا(ص) را ديدم كه فاطمه رضي الله عنها بامدادان در حالي نزد ايشان آمد كه ديگي پر از كاچي با خود داشت. رسول‌خدا(ص) از فاطمه رضي الله عنها سؤال كرد: پسرعمويت كجاست؟ فاطمه رضي الله عنها گفت: در خانه است. رسو‌ل‌خدا(ص) فرمود: «برو و او را به اينجا بخوان و دو پسرت را هم با خود بياور». فاطمه رضي الله عنها رفت و در حالي كه دست هر يك از پسرانش را گرفته بود، به محضر پيامبر(ص) آمد و علي(رض) نيز پشت سرشان مي‌آمد تا اينكه در محضر رسول‌خدا(ص) حاضر شدند. رسول‌خدا(ص) حسن و حسين را روي دامانش نشانيد و علي(رض) را سمت راستش و فاطمه را سمت چپش و آنگاه پارچه‌اي خيبري ر اكه قطيفه‌ بود، روي همه‌ي آنها كشيد و با دست چپش زيرانداز را گرفت و با دست راستش دست به دعا برداشت و گفت: (اللهمّ هؤلاء أهل بيتي، أذهب عنهم الرجس و طهّرهم تطهيراً) يعني: «بارخدايا! اينها، اهل بيت من هستند؛ پليدي را از آنان دور كن و آنها را پاك نما». گفتم: اي رسول‌خدا! آيا جزو اهل بيت شما نيستيم؟ فرمود: «چرا؛ زير پارچه بيا». من، پس از آنكه رسول‌خدا(ص) براي پسرعمويش علي و نوه‌هايش و همچنين براي دخترش فاطمه دعا كرد، به زير قطيفه رفتم. بدين ترتيب رسول اكرم(ص) ام‌سلمه رضي الله عنها را نيز در شمار اهل بيت برشمرد.
ب) همين كه مخاطبان آياتِ قبل و بعد آيه‌ي تطهير، همسران پيامبر اكرم(ص) هستند، دال بر اين است كه آيه ي تطهير، بر عصمت دلالت نمي‌كند.
خداي متعال مي‌فرمايد:
(يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِکَ إِن کُنتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا فَتَعَالَيْنَ أُمَتِّعْکُنَّ وَأُسَرِّحْکُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا(28) وَإِن کُنتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِنَاتِ مِنکُنَّ أَجْرًا عَظِيمًا(29) يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ مَن يَأْتِ مِنکُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ يُضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَيْنِ وَکَانَ ذَلِکَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا(30) وَمَن يَقْنُتْ مِنکُنَّ لِلَّهِ وَرَسُولِهِ وَتَعْمَلْ صَالِحًا نُّؤْتِهَا أَجْرَهَا مَرَّتَيْنِ وَأَعْتَدْنَا لَهَا رِزْقًا کَرِيمًا(31) يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِّنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوفًا(32) وَقَرْنَ فِي بُيُوتِکُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى وَأَقِمْنَ الصَّلَاةَ وَآتِينَ الزَّکَاةَ وَأَطِعْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَکُمْ تَطْهِيرًا(33) وَاذْکُرْنَ مَا يُتْلَى فِي بُيُوتِکُنَّ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ وَالْحِکْمَةِ إِنَّ اللَّهَ کَانَ لَطِيفًا خَبِيرًا(34)) (احزاب: 28ـ34)
«اي پيغمبر! به همسران خود بگو: اگر شما زندگي دنيا و زرق و برق آن را مي‌خواهيد، بياييد تا به شما هديه‌اي مناسب بدهم و شما را به طرز نيكويي رها سازم. و اما اگر شما خدا و پيغمبرش و سراي آخرت را مي‌خواهيد (و به زندگي ساده از نظر مادي، و احياناً محروميتها قانع هستيد) خداوند براي نيكوكاران شما پاداش بزرگي آماده ساخته است. اي همسران پيغمبر! هر كدام از شما مرتكب گناه آشكاري شود (از آنجا كه مفاسد گناهان شما در محيط تأثير سوئي دارد و به شخص پيغمبر هم لطمه مي‌زند) كيفر او دو برابر (كيفر ديگران) خواهد بود و اين، براي خدا آسان است. و هر كس از شما در برابر خدا و پيغمبرش خضوع و اطاعت كند و كار شايسته انجام دهد، پاداش او را دوچندان خواهيم داد، و براي او (در قيامت) رزق و نعمت ارزشمندي فراهم ساخته‌ايم. اي همسران پيغمبر! شما(در فضل و شرف) مثل هيچ يك از زنان (عادي مردم) نيستيد. اگر مي‌خواهيد پرهيزگار باشيد (به‌گونه‌ي هوس‌انگيز) صدا را نرم و نازك نكنيد (و با ادا و اطواري بيان ننمايد) كه بيمار‌دلان چشم طمع به شما بدوزند. و بلكه به صورت شايسته و برازنده‌ سخن بگوييد. (بدانگونه كه مورد رضاي خدا و پيغمبر اوست). و در خانه‌ي خود بمانيد‌ (و جز براي كارهايي كه خدا، بيرون رفتن براي انجام آنها را اجازه داده است، از خانه‌ها بيرون نرويد) و همچون جاهليت پيشين در ميان مردم ظاهر نشويد و خودنمايي نكنيد (و اندام و وسايل زينت خود را در معرض تماشاي ديگران قرار ندهيد) و نماز را برپا داريد و زكات را بپردازيد و از خدا و پيغمبرش اطاعت نماييد. خداوند قطعاً مي خواهد پليدي را از شما اهل بيت (پيغمبر) دور كند و شما را كاملاً پاك سازد. و آيات خدا و سخنان حكمت‌انگيز (پيغمبر) را كه در منازل شما خوانده مي‌شود (بياموزيد و براي ديگران) ياد كنيد. بي‌گمان خداوند دقيق و آگاه است».
پرواضح است كه همه‌ جاي اين آيات، همسران پيامبر اكرم(ص) مخاطب قرار گرفته‌اند و تمام امر و نهي و وعده و وعيد موجود در اين آيات، متوجه آنان است. اين موضوع، درخور توجه است كه چرا در آيه‌ي تطهير، ضمير مذكر بكار رفته‌، در صورتي كه مخاطبان آيه زنان پيامبر(ص) هستند، بايد گفت: در اين آيه از آن جهت ضمير مذكر بكار رفته است كه مشخص شود، اين آيه علاوه بر زنان پيامبر(ص) شامل افراد ديگري هم مي‌شود كه برخي از آنها مذكر هستند و اين، قاعده و دستور زبان عربي است كه درباره‌ي مجموعه‌اي كه متشكل از مرد و زن است، قاعده‌ي مذكر بكار مي‌رود. از اين‌رو نمايان مي‌گردد كه علاوه بر زنان پيامبر(ص) افراد ديگري كه در حديث نام برده شدند، يعني علي، فاطمه، حسن و حسين(رض) نيز در جرگه‌ي اهل بيت قرار مي گيرند و از همين بابت نيز رسول‌خدا(ص) آنان را دعا كرد؛ همانطور كه همسر هر فردي، جزو اهل بيت او مي‌باشد. در زبان عربي به هنگام احوال‌پرسي مي‌پرسند: كيف أهلك؟ يعني‌ اهل تو چطورند؟ كه منظور، همسران شخص مي‌باشد. به عبارتي واژه‌ي اهل، در زبان عربي به همسر شخص اطلاق مي‌گردد. همچنانكه خداي متعال مي‌فرمايد:
(قَالُواْ أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللّهِ رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَکَاتُهُ عَلَيْکُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَّجِيدٌ) (هود:73)
«گفتند: آيا از كار خدا شگفت مي‌كني؟ اي اهل بيت (نبوت)، رحمت و بركات خدا شامل شما است (پس جاي تعجب نيست اگر به شما چيزي عطا كند كه به ديگران عطا نفرموده است). بي‌گمان خداوند ستوده (در همه‌ي افعال و) بزرگوار (در همه‌ي احوال) است».
ملاحظه مي‌كنيم كه در اين آيه، ضمير مذكر بكار رفته، در صورتي ‌كه مخاطب اين آيه، ساره همسر ابراهيم(ع) مي‌باشد و همين، دليلي است بر اينكه همسر هر شخص، جزو اهل بيت اوست و اين، كاملاً بديهي و روشن مي‌باشد.
خداي متعال مي‌فرمايد:
(فَلَمَّا قَضَى مُوسَىالْأَجَلَ وَسَارَ بِأَهْل