ع قرآن بودند.

مهدي همه را مسلمان مي‌كند!

مجلسي در كتاب بحار الانوار به نقل از احتجاج طبرسي از حضرت امام مجتبي و آن حضرت از پدرش روايت نموده كه فرمود: خداوند در آخر الزمان روزگاري سخت در ميان جهل و ناداني، مردي را برانگيزد و او را با فرشتگان خود تأييد مي‌كند و ياران او را حفظ مي‌نمايد و با آيات و نشانه‌هاي خودش او را نصرت مي‌دهد و بر كرة زمين غالب گرداند.... سپس زمين را پر از عدل و داد و نور و برهان مي‌كند، تمام مردم جهان در مقابل وي خاضع مي‌شوند و هيچ كافري باقي نمي‌ماند، جز اينكه مؤمن مي‌شود و هيچ بدكاري نباشد جز اينكه اصلاح مي‌گردد....

حال به‌بينيم: اين مسئله چگونه‌است، خداوند در آيه 67 سورة مائده مي‌فرمايد: ﴿وَقَالَتِ اليَهُودُ يَدُ اللهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ العَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ القِيَامَةِ﴾ (المائدة/64). (يعني: يهوديان گفتند كه دست خدا بسته‌است (كنايه از قدرت خدا) دستشان بسته باد، و لعنت كرده شدند بواسطه آنچه گفتند بلكه دست خدا بازاست انفاق مي‌كند آن طور بخواهد، و البته آنچه از جانب پروردگارت به سوي تو نازل شده، كفر و طغيان آنها را زياد مي‌كند، وبينشان تا روز قيامت، دشمني و كينه انداختيم).

پس از اين آيه، معلوم مي‌شود كه تا روز قيامت بين يهود كينه و دشمني وجود خواهد داشت، يعني تا روز قيامت يهودي پيدا مي‌شود و همچنين طبق قرآن، نصاري نيز تا روز قيامت وجود خواهند داشت چنانكه در آية 14 از همان سورة مائده بدان تصريح گرديده‌است.
------------------------------------------------------
هوامش

([1]) در اينكه در روايت است كه در مادر حضرت موسى اثر آبستنى نبود صحيح نيست, و روايت دروغ است و اگر ما به كتاب تورات, سفر خروج آية 16 به بعد نگاه كنيم سبب زنده ماندن حضرت موسى را ترس قابله‌ها از خداوند آورده نوشته شده: "و پادشاه مصر به قابله‌هاي عمراني كه يكي را شفره و ديگري را نوعه نام بود امر كرده گفت: چون قابله‌گري براي زنان عبراني كنيد و بر شكمها نگاه كنيد اگر پسر باشد او را بكشيد و اگر دختر بود زنده بماند, لكن قابله‌ها از خدا ترسيدند و آنچه پادشاه مصر به ايشان فرمود نكردند, بلكه پسران را زنده گذاردند ".

(2) بايد توجه داشت مطابق آيات قرآن و آيات تورات, حضرت موسى را مادرش در صندوقي گذاشت و به رودخانه انداخت و فرعونيان او را ديدند و از رود گرفتند و به خانة فرعون آوردند, و خداوند ترتيبي داد كه مادر موسى به او شيردهد, و صحبت از اين نيست كه مادر موسى او را به مرغي سپرده باشد, مرغي دركار نبوده است.
------------------------------------------------------پيش از اينكه آيات را ذكر كنيم از شما خوانندة عزيز مي‌خواهم اگر قرآن را حفظ نيستي يا اگر به عربي آشنانيستي، ترجمة قرآن را با كن و آياتي را كه ذكر مي‌شود با دقت مطالعه كن:

1- يكي از آياتي كه دربارة مهدي بدان استشهاد مي‌كنند آية 105 سورة انبياء است كه خداوند مي‌فرمايد: ﴿وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ﴾ (الأنبياء/105). (يعني: در زبور بعد از ذكر نوشتيم كه زمين را بندگان صالح من به ارث مي‌برند).

مي‌گويند صالحان زمين دنيا را در زمان ظهور مهدي به ارث خواهند برد.

و أما جواب: عجيب است آية به اين روشني را چگونه از موضعش تحريف مي‌كنند و به أمري پوچ و دروغ نسبت مي‌دهند، خدا لعنت كند كساني را كه روايات دروغ در اسلام وارد كردند و باعث كجروي در اسلام فرستاده شده از طرف خدا گشتند.

حال به‌بينيم مقصود از اين آيه چيست؟ بايد دنبال آدرس برويم كه خداوند در اين آيه داده‌است، يعني بايد برويم به‌بينيم در زبور حضرت داود چه نوشته شده، (در آية 29 مزامير 37) آمده كه: ((صالحان وارث خواهند شد و در آن تا ابد سكونت خواهند كرد)). از اين آية كتاب زبور كه ذكر صالحان كرده، و وارث زمين شدنشان است، معلوم مي‌شود همان آيه‌اي است كه خداوند آدرس داده و معلوم است كه منظور از ارض، يعني زمين بهشت. زيرا اگر مقصود زمين دنيا بود، زمين دنيا كه تا ابد پابرجا نيست و صالحان در دنيا كه تا ابد زنده نخواهند بود و بالاخره قيامت مي‌شود، و خداوند مي‌فرمايد: ﴿إِذَا زُلْزِلَتِ الأَرْضُ زِلْزَالَهَا وَأَخْرَجَتِ الأَرْضُ أَثْقَالَهَا﴾ (الزلزلة/1-2). و خداوند مي‌فرمايد: ﴿كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الجَلالِ وَالإِكْرَامِ﴾ (الرحمن/26). (يعني: هر كس روي زمين است فاني مي‌شود، و فقط خداي صاحب جلال و اكرام باقي مي‌ماند).

در آيات ديگر از قرآن ارض بمعناي ارض بهشت نيز آمده، مثلا آية 74 سورة زمر ﴿وَقَالُوا الحَمْدُ لِـلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ العَامِلِينَ﴾ (الزمر/74). (يعني: بهشتيان مي‌گويند، ستايش خدائي را كه و عده‌اش وفا كرده و زمين بهشت را به ارث داد، هرجا بخواهيم در آن برويم پس چه خوب است مزد عمل كنندگان). مضافا بر اينكه ((صالحون)) در آية مورد استناد مُحَلّي به الف ولام است و تمام صالحان را شامل مي‌شود نه فقط صالحان آخر زمان را كه اينها مي‌گويند.

2- يكي ديگر از آياتي كه به آن استشهاد مي‌كنند، آية 5 سورة قصص مي‌باشد كه خداوند مي‌فرمايد: ﴿وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الوَارِثِينَ﴾ (القصص/5). (يعني: ما اراده مي‌كنيم كه منت نهيم بر كساني كه مورد استضعاف در زمين قرار گرفتند كه آنها را پيشوايان و وارثان قرار دهيم).

اين آيه را دليل بر اثبات مهدويت گرفته و به آن استشهاد مي‌كنند، چنانكه روشن است در تفسير هر آيه از قرآن بايد به قبل و بعد آن نيز توجه داشت، آيات ديگري كه آيه را تفسير مي‌كند مد نظر داشت، به مكي يا مدني بودن آيه توجه داشت....

حال تو خوانندة عزيز توجه كن كه ما قبل و ما بعد آيه چيست؟ خداوند قبل از اين آيه مي‌فرمايد: ﴿إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِي الأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعاً يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ المُفْسِدِينَ﴾ (القصص/4). (يعني: فرعون در آن سرزمين برتري جست و اهالي آنرا گروه، گروه كرد، تا آنها را ضعيف كند، پسران آنها را سر مي‌بريد، و زنانشان را زنده مي‌گذاشت، و از مفسدين بود)، سپس خداوند مي‌فرمايد: ((ما اراده كرديم بر همان مستضعفان آن سرزمين منت نهيم، و آنان را پيشوايان و وارثان نمائيم)) (يعني مستضعفان بني اسرائيل را) در زمان موسي، و مفسرين سني و شيعه نيز اين مطلب را گفته‌اند. حال اگر كسي اشكال كند كه چر