 أُنثَي وَهُوَ مُومِنُ فَلَنُحييهُ حَيوةَ طَيبَةَ» مرد يا زني که کار شايسته انجام دهد در حالي که او مومن است، به وي زندگي پاکيزه اي خواهيم داد. « وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ» و سرزمين خدا فراخ و وسيع است ، پس هرگاه از عبادت خدا در سرزميني بازداشته شديد، به جايي ديگر هجرت کنيد تا در آن پروردگارتان را عبادت کنيد و بتوانيد دين خود را برپا داريد. وقتي فرمود:« لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ» براي کساني که نيکي کنند در همين جهان به ايشان نيکي مي شود، شايد براي برخي اين پرسش پيش آيد که نصّ ، عامّ و کلّي است و هرکس در اينجا نيکوکاري کند در همين دنيا به او نيکي مي شود ، پس چرا فردي که ايمان آورده و در سرزميني مورد ستم و توهين قرار مي گيرد و با او نيکي نمي شود؟ به همين خاطر اين گمان را دفع کرد و فرمود:« وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ» و سرزمني خدا فراخ و پهناور است. و اينجا مژده اي هست که پيامبر (ص) فرموده است:« همواره گروهي از  امّت من بر حق خواهند بود؛ هرکس آنان را ياري نمايد و يا با آنان مخالفت ورزد به آنان زياني نمي رساند. و تا زماني که فرمان خدا مي آيد آنها بر اين هستند». اين آيه به اين مطلب اشاره مي کند. خداوند متعال خبر داده است که سرزمين او فراخ و وسيع است پس هرگاه در جايي از عبادت کردن خدا منع شديد، به جايي ديگر هجرت کنيد ، و اين شامل هر زمان و مکاني مي شود. پس هر مهاجري بايد پناهگاهي در ميان مسلمان ها داشته باشد که به آن پناه ببرد تا بتواند دين خود را برپا دارد. « إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ » قطعا به شکيبايان پاداششان به تمام و کمال و بدون حساب داده مي شود. و اين شامل همه انواع صبر و شکيبايي مي شود؛ از جمله صبر و شکيبايي بر تقديرهاي دردآور الهي. پس فرد شکيبا زبان به ناخشنودي نمي گشايد، همچنان که خويشتن داري در برابر گناهان را نيز دارد، پس فرد شکيبا بصورت  عمدي مرتکب گناهان نمي شود. و صبر نمودن بر طاعت خدا و به جاي آوردن آن را نيز شامل مي شود. و خداوند به شکيبايان وعده داده است که پاداش آنها را بدون هيچ حساب  و کتابي خواهد داد. و اينها همه به خاطر  فضيلت صبر و شکيبايي و جايگاه آن نزد خداست. و صبر انسان را بر  انجام کارها کمک مي نمايد.شکر و سپاس خداوندی را سزد که قرآن را بر بنده اش نازل کرد؛ قرآنی که  جدا کننده ی حلال از حرام، سعادتمند از شقی و بدبخت، و حق از باطل است. و ستایش خداوندی را سزاست که در پرتو رحمت و لطف خویش قرآن را بر همه ی مردم و برای پرهیزگاران به طور خاص مایه ی هدایت قرار داده، و آن را رهنمودی گردانده است که مردم را از گمراهیِ کفر و گناهان و جهالت به سوی ایمان و تقوا و دانش بیرون می آورد.
خداوند قرآن را شفابخش دل ها از بیماری های شبهات و شهوات گردانده است و به وسیله آن مدارج علم و یقین حاصل می گردد. همچنین قرآن شفابخش امراض و دردهای جسمانی است و خداوند خبر داده که به هیچ وجه در قرآن شک و تردیدی نیست چون قرآن را در اخبار و اوامر و نواهی خود خجسته و با برکت نازل کرده که در آن خیر و برکت و دانش  فراوان و رازهای شگفت انگیز و مطالب والا هست. پس سرچشمه هر برکتی در دنیا و آخرت اقتدا به قرآن و پیروی کردن از آن است و خداوند خبر داده که قرآن تصدیق کننده کتاب های گذشته است. 
و هرآنچه که قرآن به آن گواهی می دهد حق است و هر آنچه را که رد می کند مردود است، چون  قرآن مشتمل بر کتاب های گذشته و افزون بر آن  هاست. خداوند متعال در مورد قرآن فرموده است: « یَهدِی بِهِ اللهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضَوانَهُ ، سُبُلَ السَّلَمِ» ، « خداوند به وسیله آن کتاب کسانی را که جویای خوشنودی او هستند به راههای امن و امان هدایت می نماید.» پس قرآن به سرای بهشت راهنمایی می کند و راه رسیدن به بهشت را بیان می دارد و مردم را برای در پیش گرفتن راه های بهشت تشویق می نماید و از راهی که انسان را به سرای رنج ها می رساند پرده برداشته و از آن برحذر می دارد. خداوند در مورد قرآن می فرماید: « کِتَبُ أُحکِمَت ءَایَتُهُ ثُمَّ فُصّلَِت مِن لَّدُن حَکِیمٍ خَبِیرٍ» « این کتابی است که آیات آن استوار و محکم گردیده، سپس از سوی خداوند حکیم و آگاه تشریح و تبیین شده است.» آیات قرآن را خداوند در نهایت روشنی و استواری قرار داده و با روشن کردن حق و باطل و گمراهی و هدایت به صورت های مختلفی آن را بیان و توضیح داده است، چون از جانب خداوند فرزانه آگاه نازل گردیده است و هرچه قرآن می گوید راست و حق و یقین است. و قرآن جز به دادگری و نیکوکاری فرمان نمی دهد و جز از زیان های دینی و دنیوی نهی نمی کند.
و خدوند به قرآن سوگند خورده و آن را « مجید» نامیده است و مجد یعنی گسترده بودن و بزرگ بودن اوصاف، زیرا مفاهیم قرآن گسترده و سترگ می باشند. و خداوند قرآن را «دو الذکر» نامیده یعنی با آن علوم ا لهی و اخلاق زیبا و کارهای شایسته یادآوری می شود و هرکس که از خدا بترسد از آن اندرز می گیرد. و خداوند متعال می فرماید: « إِنَّا أَنزَلنَهُ قُرءَانَّا عَرَبِیّا لَّعَّلَکُم تَعقِلُون» به درستی که ما آن را قرآنی عربی نازل فرموده ایم تا شما خرد ورزید. پس خداوند قرآن را به زبان عربی نازل فرموده تا ما آن را بفهمیم و درک کنیم و به ما امر نموده تا در آن بیندیشیم و فکر کنیم و علوم و دانش های آن را استنباط نمائیم، زیرا اندیشیدن در قرآن کلید هر خیر و خوبی است و به وسیله آن همه ی علوم و اسرار به دست می آیند. پس خداوند را ستایش می کنیم و او را سپاس می گذاریم. خداوندی که کتاب خود را مایه ی هدایت و شفا و رحمت و نور و برکت و مژده برای مسلمان ها گردانده است. وقتی مطالب مذکور را بدانیم خواهیم دانست که هر فرد مکلف برای شناخت مفاهیم قرآن و رهنمون شدن به آن نیاز دارد و بنده باید تمام تلاش خود را برای آموختن و فهمیدن معانی قرآن با نزدیک ترین وسیله ای که آدمی را به آن می رساند مبذول دارد.
ائمه ی دین تفسیرهای زیادی بر کتاب خداوند نگاشته اند برخی تفسیرهای طولانی هستند که در بیشتر حجت های خود از موضوع خارج شده اند و برخی در پرداختن به موضوع مورد نظر کوتاهی ورزیده اند و فقط به حل و معنی کردن بعضی کلمات اکتفا نموده اند و آنچه که در این باره شایسته است این است که معنی هدف باشد و کلمه وسیله ای برای رسیدن به هدف. پس باید به سیاق کلام و آنچه کلام برای آن آورده شده نگاه شود و بین آن و همانند آن در جایی دیگر مقایسه صورت گیرد. و باید دانست که این قرآن برای هدایت همه ی مردم عالم و جاهل، شهری و روستایی، فرستاده و آورده شده است. تامل در سیاق آیات و دانستن حالات پیامبر و سیره ی او و دوستان و دشمنانش در زمان نزول آیات بزرگترین عاملی است که در راستای شناخت و فهم منظور و مراد آیات می توان از آنها کمک گرفت. به خصوص اگر شناخت و دانستن انواع علوم عربی را به این اضافه کنیم. و هرکس موفّق به چنین مهّمی شود، چیزی بر وی باقی نمی ماند جز این که بر فهم 