هستند. وَ إنَّ اللهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ و همانا ياري و كمك و هدايت خدا همراه نيكوكاران است. اين دلالت مي نمايد كه شايسته ترين مردمي كه راه صحيح را در پيش گرفته اند مجاهدين هستند. و نيز بر اين دلالت مي نمايد كه هر كس در آنچه بدان فرمان يافته است خوب عمل كند خداوند او را ياري مي دهد و اسباب هدايت را براي وي فراهم مي سازد. و بر اين دلالت مي نمايد كه هر كس در پي كسب علوم ديني تلاش و كوشش نمايد خداوند او را در راستاي به دست آوردن آنچه كه جويايش مي باشد ياري و هدايت مي دهد و از رهنمودها و مددهاي الهي كه از توان و تلاش او بيرون است برخوردارش مي گرداند، و تحصيل علم برايش آسان مي گردد. زيرا طلب علم شرعي جزو جهاد در راه خداست، بلكه يكي از دو نوع جهاد است كه جز انسان هاي خاص و برگزيده به آن بر نمي خيزند؛ و آن عبارت است از : جهاد با زبان و گفتار در برابر كافران و منافقان، و جهاد در راه تعليم امور دين و جواب دادن شبهات و منازعات مخالفان حق هر چند كه از مسلمانان نيز باشند.
پايان تفسير سوره ي عنكبوتيَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمَنِ وَفْدًا روزي که پرهيزگاران را حشر مي کنيم و سواره و با تکريم و شوکت به سوي خداوند رحمان روانه مي سازيم. 
وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلَى جَهَنَّمَ وِرْدًا و گناهکاران را تشنه کام به سوي جهنم گسيل مي داريم.
لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا نمي توانند شفاعت بکنند، مگر کسي که از نزد خداوند مهربان عهدي گرفته باشد. 
خداوند متعال از تفات دو گروه پرهيزگاران و مجرمان خبر داده و بيان مي نمايد آنان که تقواي الهي را با پرهيز از شرک و بدعت و گناهان رعايت کرده اند، با احترام و بزرگداشت در جايگاه قيامت گرد آورده مي شوند، و مي فرمايد: مقصود آنها خداوند مهربان است و به مهماني او مي روند، و مهمان بايد به [کرامت و پذيرايي] ميزبان اميدوار باشد، و اين امري طبيعي است. 
پس پرهيزگاران به سوي خدا برده مي شوند در حالي که به رحمت و احسان فراگير، و دست يابي به بخشهايي خداوندي در سراي رضوانش اميدوارند، و اين به سبب پرهيزگاري و پيروي از خشنودي خداوند مي باشد. و خداوند با آنان عهد نموده که چون پرهيزگار باشند و به آنها پاداش خواهد داد، و اين وعده را بر زبان پيامبرانش بيان کرده است. پس آنان را با اطمينان و اعتماد به فضل الهي به سوي پروردگارشان مي برند. 
و اما گناهکاران، تشنه کام به سوي جهنم برده مي شوند، و اين بدترين حالت است که در آن قرار مي گيرند، زيرا با ذلت و حقارت به سوي بزرگترين زندان و بدترين مجازات در حالت تشنگي و خستگي برده مي شوند؛ کمک مي طلبند اما کمک نمي شوند، دعا مي کنند اما دعايشان اجابت نمي شود، و طلب شفاعت مي کنند اما کسي برايشان شفاعت نمي کند. بنابراين فرمود: (لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ) شفاعت در اختيار آنها نيست، و از آن بهره اي ندارند، بلکه شفاعت در اختيار خداوند و از آن اوست (قل لله الشفعه جميعا) و شفاعت شفاعت کنندگان سودي به آنان نمي رسانند، چون آنها با ايمان آوردن به خدا و پيامبرانش نزد خداوند عهد و پيمان بسته و به خدا و پيامبرانش ايمان آورده ، و از آنها پيروي کرده باشد، خداوند از او خشنود گشته و از شفاعت برخوردارش خواهد کرد، چنانکه خداوند متعال فرموده است: (ولا يشفعون الا لمن ارتضي ) و [شفاعت کنندگان] شفاعت نمي کنند مگر براي کسي که خداوند از وي خشنود باشد، و پروردگار، ايمان به خدا و پيامبرانش را عهد و پيمان ناميده است، چون در کتابها بر زبان پيامبرانش وعده داده است که هر کس به او و پيامبرانش ايمان بياورد و از آنها پيروي نمايد پاداش نيکو خواهد داشت.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:311.txt">آيه 7-1</a><a class="text" href="w:text:312.txt">آيه 10-8</a><a class="text" href="w:text:313.txt">آيه 16-11</a><a class="text" href="w:text:314.txt">آيه 19-17</a><a class="text" href="w:text:315.txt">آيه 21-20</a><a class="text" href="w:text:316.txt">آيه 23-22</a><a class="text" href="w:text:317.txt">آيه 24</a><a class="text" href="w:text:318.txt">آيه 27-25</a><a class="text" href="w:text:319.txt">آيه 29-28</a><a class="text" href="w:text:320.txt">آيه 32-30</a><a class="text" href="w:text:321.txt">آيه 35-33</a><a class="text" href="w:text:322.txt">آيه 37-36</a><a class="text" href="w:text:323.txt">آيه 39-38</a><a class="text" href="w:text:324.txt">آيه 40</a><a class="text" href="w:text:325.txt">آيه 41</a><a class="text" href="w:text:326.txt">آيه 42</a><a class="text" href="w:text:327.txt">آيه 45-43</a><a class="text" href="w:text:328.txt">آيه 46</a><a class="text" href="w:text:329.txt">آيه 47</a><a class="text" href="w:text:330.txt">آيه 50- 48</a><a class="text" href="w:text:331.txt">آيه 53-51</a><a class="text" href="w:text:332.txt">آيه 54</a><a class="text" href="w:text:333.txt">آيه 57-55</a><a class="text" href="w:text:334.txt">آيه 60-58</a></body></html>مكي و 60 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 7 – 1 :
الم الف، لام، ميم. 
غُلِبَتِ الرُّومُ روميان شكست خوردند. 
فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ در نزديكترين سرزمين. و آنان پس از شكستشان پيروز خواهند شد. 
فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ در مدت چند سالي. پيش از اين و پس از اين فرمان از آن خداست، و آن روز م‍ؤمنان شادمان مي شوند. 
بِنَصْرِ اللَّهِ يَنصُرُ مَن يَشَاء وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ به ياري خدا. هر كس را كه بخواهد ياري مي كند و او تواناي مهربان است. 
وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ] اين[ وعدة خداست، خداوند وعده اش را خلاف نمي كند ولي بيشترين مردم نمي دانند.
يَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ از زندگاني دنيا تنها ظاهر را مي دانند و از آخرت بي خبرند.
فارس و روم در آن زمان قدرتمندترين دولت هاي روي زمين بودند و چون رقيب يكديگر بودند و جنگ هايي ميان آنها در مي گرفت.
فارس ها مشرك و آتش پرست و رومي ها اهل كتاب بودند و به تورات و انجيل نسبت داده مي شدند، و آنها از فارس ها به مسلمانان نزديكتر بودند. بنابراين مسلمنان دوست داشتند كه آنها بر فارس ها پيروز شوند، و مشركين از آن جا كه در شرك با فارس ها اشتراك داشتند دوست داشتند فارس ها روميان را شكست دهند و بر آنها پيروز شوند. پس فارس ها بر رومي ها پيروز گرديدند اما همه ي سلطنت آنان را نتوانستند تصرف كنند، بلكه آن بخشط از سرزمين آنها را تصرف كردند كه به سرزمين فارس ها نزديك تر بود. بنابراين مشركين مكه خوشحال شدند و مسلمانان اندوهگين گشتند. پس خداوند به آنها خبر داد و آنان را وعده داد كه به زودي روميان فارس ها را شكست خواهند داد و بر آنان پيروز خواهند شد.
فِي بِضْعِ سِنِينَ در مدئت چند سالي. منظور نه، هشت، هفت، و ... است. «بضع» عددي است كه از ده بيشتر نيست و از سه كمتر نمي باشد. و پيروزي فارس بر روم و سپس پيروزي روم بر فارس به خواست خداوند بود. از اين رو فرمود : للهِ الأمْرُ مِن قَبْلُ وَ مِن بَعْدُ همه چيز در دست خدا و به فرمان اوست چه ق