text:686.txt">آيه 86</a><a class="text" href="w:text:687.txt">آيه 87</a><a class="text" href="w:text:688.txt">آيه 88</a><a class="text" href="w:text:689.txt">آيه 89</a><a class="text" href="w:text:690.txt">آيه 90</a><a class="text" href="w:text:691.txt">آيه 91</a><a class="text" href="w:text:692.txt">آيه 93-92</a><a class="text" href="w:text:693.txt">آيه 95-94</a><a class="text" href="w:text:694.txt">آيه 97-96</a><a class="text" href="w:text:695.txt">آيه 98</a><a class="text" href="w:text:696.txt">آيه 100-99</a><a class="text" href="w:text:697.txt">آيه 103-101</a><a class="text" href="w:text:698.txt">آيه 106-104</a><a class="text" href="w:text:699.txt">آيه 107</a><a class="text" href="w:text:700.txt">آيه 109-108</a></body></html>وَمَا تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِن قُرْآنٍ وَلاَ تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلاَّ كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُودًا إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ وَمَا يَعْزُبُ عَن رَّبِّكَ مِن مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاء وَلاَ أَصْغَرَ مِن ذَلِكَ وَلا أَكْبَرَ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ  و تود در هيچ حالتي قرار نمي گيري و چيزي از قرآن نمي خواني، و هيچ کاري را نمي کنيد مگر اينکه براي شما گواهيم آنگاه که شما بدان مبادرت مي ورزيد، و به آن مشغول مي شويد. و به اندازۀ ذره اي در زمين و آسمان از پروردگارت پوشيده نمي ماند، و نه کوچکتر از آن و نه بزرگتر از آن مگر اينکه در کتابي روشن نوشته شده است. 
خداوند متعال از فراگيري نظارت و آگاهي اش بر تمام حالات بندگان و حرکت و سکونت آنان خبر مي دهد، و در ضمن آنان را فرا مي خواند که همواره او را مراقب و حاضر و ناظر بدانند. 
پس فرمود: (وَمَا تَكُونُ فِي شَأْنٍ) و تو در هيچ حالت ديني و دنيوي قرار نمي گيري. (وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِن قُرْآنٍ) و چيزي از قرآني که به سوي تو وحي شده است، نمي خواني، ( وَلاَ تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ ) و هيچ کار کوچک يا بزرگي را انجام نمي هيد، (إِلاَّ كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُودًا إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ) مگر اينکه در آن وقت که آن را آغاز کرده و سپس ادامه مي دهيد بر شما گواهيم. و آنها را مخلصانه و مجدانه انجام دهيد، و از آنچه خداوند نمي پسندد، بپرهيزيد، زيرا از شما اطلاع دارد و ظاهر و باطن شما را مي داند( وَمَا يَعْزُبُ عَن رَّبِّكَ مِن مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاء وَلاَ أَصْغَرَ مِن ذَلِكَ وَلا أَكْبَرَ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ) و به اندازۀ ذره اي در زمين و آسمان از آگاهي و سمع و بصر پروردگارت پوشيده نمي ماند و نه کوچکتر از آن و نه بزرگتر از آن مگر اينکه در کتابي روشن نوشته شده است. يعني علم  و آگاهي او آن را فراگرفته و قلمش آن را نوشته است. 
و اين دو قسمت از اقسام چهارگانه ي قضا و قدر است که خداوند در بسياري جاها آن دور را همراه با هم بيان مي دارد. و آن دو، علم فراگير خداوند به همۀ اشيا و نوشتن همه اتفاقات است. همچنانکه در جاي ديگر مي فرمايد: (الم تعلم ان الله يعلم ما في اسماء و الارض ان ذلک في کتب ان ذلک علي الله يسير) آيا نمي داني که خداوند آنچه را که در آسمانها و زمين است مي داند، بي گمان آن در کتابي نوشته شده است، همانا آن بر خداوند آسان است. أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ همانا بي گمان دوستان خدا بيمي بر آنان نيست و آنها اندوهگين نمي شوند 
الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ  کساني که ايمان آورده و پرهيزگاري پيشه کرده اند 
لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ براي آنان در زندگاني دنيا و آخرت بشارت است، و عده هاي خداوند هيچ دگرگوني نمي پذيرد، اين همان رستگاري بزرگ است. 
خداوند متعال از دوستانش خبر مي دهد و کارها و صفت ها و پاداش آنان را بيان مي نمايد. پس فرمود: (أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ ) هان! بي گمان دوستان خدا بيمي بر آنان نيست. و ترسي از شدايد و سختي هايي ندارند که در آينده فرا روي آنان است.
(وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ )و بر گذشته (نيز) اندوهگين نمي شوند، چون آنها در گذشته جز کارهاي شايسته انجام نداده اند. و چون ترسي ندارند و اندوهي بر آنان نيست از امنيت و سعادت و نيکي فراواني که جز خدا کسي آن را نمي داند برخوردار خواهند شد. 
سپس صفتشان را بيان کرد و فرمود: (الَّذِينَ آمَنُواْ ) کساني که به خدا و فرشتگان و کتابها و پيامبرانش، و به روز قيامت و تقدير خير و شر او ايمان آورده و با پرهيزگاري و به جاي آوردن دستورات و پرهيز از منهيات، راستي ايمانشان را نشان داده اند 
پس هر کس که مومني پرهيزگار باشد، دوست خداوند است. بنابراين (لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ ) براي آنان در زندگاني دنيا و آخرت بشارت است،اما بشارت در دنيا ذکر خير و محبت در دلهاي مومنان و خواب راستين، و برخورداري از لطف خدا و اينکه پروردگار براي او ميسر گرداند که بهترين اعمال را انجام دهد و به نيکوترين اخلاق متصف گردد، و اينکه او را از اخلاق و رفتار زشت باز دارد. 
و اما بشارت در آخرت، ابتدا به هنگام گرفتن ارواح است، همان طور که خداوند متعال فرموده است: (ان الذين قالو ربنا الله ثم استقموا تتنزل عليهم الملکه الا تخافوا و لا تحزنوا و ابشروا بالجنه التي کنتم توعدون» بي گمان کساني که گفتند: «پروردگار ما «الله» است» سپس استقامت کردند، فرشتگان بر آنان فرود مي آيند (و مي گويند: ) نترسيد و اندوهگين نشويد و شما را مژده باد و شاد شويد به بهشتي که وعده داده مي شويد. 
و در قبر نيز به خشنودي خدا و نعمت هميشگي مژده داده مي شوند. و بشارت کامل در آخرت با ورود به باغهاي بهشت و نجات از عذاب دردناک حاصل مي شود. 
( لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ) وعده هاي خداوند هيچ دگرگوني نمي پذيرد، بلکه آنچه خداوند وعده داده حق است، و تغيير و دگرگوني در آن به وجود نمي آيد، چون خداوند در گفتارش راستگوست ، و هيچ کس نمي تواند در آنچه او مقرر نموده با وي مخالفت کند. 
(ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ) اين است رستگاري بزرگ چون مشتمل بر نجات از هر امر ناگوار و ناخوشايند و دست يابي به هر خواسته و آرزوي دوست داشتني است. و رستگاري را در آن منحصر کرد، چون رستگاري براي غير اهل ايمان و تقوا وجود ندارد. 
حاصل مطلب اين که مژده، هر خير و ثوابي را در بر دارد، و خداوند در دنيا و آخرت آن را نتيجۀ ايمان و پرهيزگاري قرار داده است بنابراين آن را به طور مطلق بيان فرمود و مقيدش نکرد. وَلاَ يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعًا هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ  و سخنان آنان تو را اندوهگين نسازد، زيرا عزت کاملاًٌ از آن خداست، او شنواي آگاه است. 
سخناني که تکذيب کنندگان دربارۀ تو مي گويند و از اين طريق به عيب جويي از تو و دينت مي پردازند، شما را اندوهگين نسازد، و بد ان که اين سخنان آنان را عزت و قدرت نمي بخشد و به شما نيز زياني نمي رساند. (إِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعًا) چرا که عزت کاملاٌ از آن خداست؛ به هر کس که بخو