مٌ ؛ آنان  که  ايمان  آورده  اند و مهاجرت  کرده  اند و در راه  خدا جهاد کرده   اندو آنان  که  جايشان  داده  اند و ياريشان  کرده  اند ، به  حقيقت  مؤمنانند  ، آمرزش  و روزي  نيکو از آن  آنهاست.
وَالَّذِينَ آمَنُواْ مِن بَعْدُ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ مَعَكُمْ فَأُوْلَـئِكَ مِنكُمْ وَأُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ؛ و کساني  که  بعدا ايمان  آورده  اند و مهاجرت  کرده  اند و همراه  شما جهاد  کرده  اند ، از شما هستند  به  حکم  کتاب  خدا ، خويشاوندان  به  يکديگر  سزاوارترند  و خدا بر هر چيزي  داناست.
آيات گذشته در مورد پيمان دوستي بين مهاجر و انصار بود، و اين آيات در مورد بيان ستايش و پاداش آنهاست. پس فرمود:« وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُولَـئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا» و کساني که ايمان آوردند و هجرت کردند و در راه خدا جهاد نمودند، و کساني که به مهاجرين جاي دادند و آنان را ياري کردند، اينها به راستي  مومن اند، چون صداقت و راستي ِ ايمانشان را با هجرت و ياري نمودن و دوست داشتن يکديگر، و جهاد با دشمنان کافر و منافقشان نشان دادند. « لَّهُم مَّغْفِرَةٌ» براي آنان از جانب خدا آمرزش است، و بدي ها و گناهانشان محو مي گردد، و لغزشهايشان از بين مي رود. «وَ» براي آنان، « َرِزْقٌ كَرِيمٌ » و در باغهاي بهشت خير فراواني از جانب پروردگار بزرگوار به آنان مي رسد.
و ممکن است پيشي از پاداش آخرت ، در دنيا نيز به آنان پاداشي برسد که شادمان شوند، و چشم هايشان روشن گردد، و دلهايشان با آن آرامش يابد، « وَالَّذِينَ آمَنُواْ مِن بَعْدُ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ مَعَكُمْ» و همچنين کساني که بعد از مهاجرين و انصار مي آيند و به خوبي از آنان پيروي کرده، و ايمان آورده و هجرت نموده، و در راه خدا جهاد مي کنند، « فَأُوْلَـئِكَ مِنكُمْ» پس ايشان از شما هستند؛ آنچه براي شماست به آنان هم مي رسد، و آنچه که به ضرر شما است به ضرر آنان نيز مي باشد. پس اين دوستي ايماني که در  اول اسلام بود اثر و نقشي بسيار بزرگ داشت تا جايي که پيامبر(ص) بين مهاجرين و انصار علاوه بر برادري عام ايماني، به طور خاص نيز پيمان برادري برقرار کرد، و هريک ر ا برادر ديگري قرار داد تا جايي که بر اثر اين برادري از يکديگر ارث بردند. پس خداوند اين آيه نازل نمود:« وَأُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّهِ» و خويشاوندان در کتاب خدا از ديگر مومنان به همديگر سزاوارترند، پس جز عصبه ها و کساني که داراي سهمي از ترکه هستند کسي ديگر از ميت ارث نمي برد. بنابراين اگر عصبات و کساني که داراي سهم هستند، موجود نبودند، نزديکترين خويشاوندان از مرده ارث مي برند. همان طور که عموم آيه کريمه دلالت مي نمايد:« فِي كِتَابِ اللّهِ» در حکم و شريعت و قانون خدا، « إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ»بي گمان خداوند به هر چيزي دانا، و بر هر چيزي تواناست. از جمله مصاديق آگاهي خداوند اين است که به اوضاعتان آگاه است و آنچه را از احکام و شرايع ديني که مناسب احوالتان است بر شما جاري مي کند. 
پايان تفسير سوره ي أنفال<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:575.xml">جزء 10 (آیه 1 الي 93)</a><a class="folder" href="w:html:621.xml">جزء 11 (آیه 94 الي 129)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:576.txt">آيه 2-1</a><a class="text" href="w:text:577.txt">آيه 3</a><a class="text" href="w:text:578.txt">آيه 4</a><a class="text" href="w:text:579.txt">آيه 5</a><a class="text" href="w:text:580.txt">آيه 6</a><a class="text" href="w:text:581.txt">آيه 7</a><a class="text" href="w:text:582.txt">آيه 11-8</a><a class="text" href="w:text:583.txt">آيه 15-12</a><a class="text" href="w:text:584.txt">آيه 16</a><a class="text" href="w:text:585.txt">آيه 18-17</a><a class="text" href="w:text:586.txt">آيه 22-19</a><a class="text" href="w:text:587.txt">آيه 24-23</a><a class="text" href="w:text:588.txt">آيه 27-25</a><a class="text" href="w:text:589.txt">آيه 28</a><a class="text" href="w:text:590.txt">آيه 29</a><a class="text" href="w:text:591.txt">آيه 33-30</a><a class="text" href="w:text:592.txt">آيه 35-34</a><a class="text" href="w:text:593.txt">آيه 36</a><a class="text" href="w:text:594.txt">آيه 37</a><a class="text" href="w:text:595.txt">آيه 39-38</a><a class="text" href="w:text:596.txt">آيه 40</a><a class="text" href="w:text:597.txt">آيه 42-41</a><a class="text" href="w:text:598.txt">آيه 45-43</a><a class="text" href="w:text:599.txt">آيه 48-46</a><a class="text" href="w:text:600.txt">آيه 49</a><a class="text" href="w:text:601.txt">آيه 51-50</a><a class="text" href="w:text:602.txt">آيه 52</a><a class="text" href="w:text:603.txt">آيه 54-53</a><a class="text" href="w:text:604.txt">آيه 57-55</a><a class="text" href="w:text:605.txt">آيه 59-58</a><a class="text" href="w:text:606.txt">آيه 60</a><a class="text" href="w:text:607.txt">آيه 63-61</a><a class="text" href="w:text:608.txt">آيه 66-64</a><a class="text" href="w:text:609.txt">آيه 68-67</a><a class="text" href="w:text:610.txt">آيه 70-69</a><a class="text" href="w:text:611.txt">آيه 72-71</a><a class="text" href="w:text:612.txt">آيه 74-73</a><a class="text" href="w:text:613.txt">آيه 78-75</a><a class="text" href="w:text:614.txt">آيه 80-79</a><a class="text" href="w:text:615.txt">آيه 83-81</a><a class="text" href="w:text:616.txt">آيه 84</a><a class="text" href="w:text:617.txt">آيه 85</a><a class="text" href="w:text:618.txt">آيه 87-86</a><a class="text" href="w:text:619.txt">آيه 89-88</a><a class="text" href="w:text:620.txt">آيه 93-90</a></body></html>مدني و 129 آيه است.
آيه ي 2-1:
بَرَاءةٌ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِكِينَ؛ خدا و پيامبرش  بيزارند از مشرکاني  که  با آنها پيمان  بسته  ايد.
فَسِيحُواْ فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَاعْلَمُواْ أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللّهِ وَأَنَّ اللّهَ مُخْزِي الْكَافِرِينَ؛ پس  چهار، ماه  به  شما مهلت  داده  شد که  در اين  سرزمين  سير کنيد ، و  بدانيد که  از خدا نتوانيد گريخت  ، و اوست  که  کافران  را رسوا مي  سازد.
اين اعلام بيزاري خداوند و پيامبرش از همه مشرکاني است که با مسلمان معاهده اي دارند، و آنها آزادند چهار ماه در زمين بگردند و از جانب مومنان در امان هستند، و بعد از چهارماه هيچ معاهده و پيماني با مسلمانان ندارند. و اين در مورد کساني است که داراي پيمان مطلق، يا پيماني به  مدت چهارماه يا کمتر باشند. اما کسي که داراي پيماني با مسلمين است که مدت آن بيش از چهار ماه، و زمان آن مشخص  است نبايد تا پايان مدت پيمانش به وي کاري داشت، اين در صورتي است که بيم خيانتي از جانب وي نباشد، و خودش به شکست پيمان مبادرت نکند.
سپس خداوند متعال مشرکيني را که داراي پيمان هستند برحذر داشت که آنها گرچه در امان هستند اما نمي توانند خداوند را ناتوان کرده و از دست او در روند، و هرکس به شرک خود ادامه دهد، حتما خداوند او را رسوا و ذليل مي گرداند. پس اين تهديد آنها را به سوي اسلام متمايل ساخت، مگر آن دسته که کينه توزي نموده و بر شرک اصرار ورزيدند، و به وعيد و هشدار الهي مبالات نکردند.وَأَذَانٌ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الأَكْبَرِ أَنَّ اللّهَ بَرِيءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ فَإِن تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا