="text" href="w:text:483.txt">آيه 10</a><a class="text" href="w:text:484.txt">آيه 15-11</a><a class="text" href="w:text:485.txt">آيه 17-16</a><a class="text" href="w:text:486.txt">آيه 18</a><a class="text" href="w:text:487.txt">آيه 24-19</a><a class="text" href="w:text:488.txt">آيه 26-25</a><a class="text" href="w:text:489.txt">آيه 27</a><a class="text" href="w:text:490.txt">آيه 30-28</a><a class="text" href="w:text:491.txt">آيه 31</a><a class="text" href="w:text:492.txt">آيه 33-32</a><a class="text" href="w:text:493.txt">آيه 34</a><a class="text" href="w:text:494.txt">آيه 36-35</a><a class="text" href="w:text:495.txt">آيه 37</a><a class="text" href="w:text:496.txt">آيه 39-38</a><a class="text" href="w:text:497.txt">آيه 41-40</a><a class="text" href="w:text:498.txt">آيه 43-42</a><a class="text" href="w:text:499.txt">آيه 45-44</a><a class="text" href="w:text:500.txt">آيه 49-46</a><a class="text" href="w:text:501.txt">آيه 53-50</a><a class="text" href="w:text:502.txt">آيه 54</a><a class="text" href="w:text:503.txt">آيه 56-55</a><a class="text" href="w:text:504.txt">آيه 58-57</a><a class="text" href="w:text:505.txt">آيه 64-59</a><a class="text" href="w:text:506.txt">آيه 72-65</a><a class="text" href="w:text:507.txt">آيه 79-73</a><a class="text" href="w:text:508.txt">آيه 84-80</a><a class="text" href="w:text:509.txt">آيه 87-85</a><a class="text" href="w:text:510.txt">آيه 93-88</a></body></html>مکي و 206 آيه است.
آيه ي 7-1:
بسم الله الرحمن الرحيم
المص ؛ الف  ، لام  ، ميم  ، صاد
كِتَابٌ أُنزِلَ إِلَيْكَ فَلاَ يَكُن فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنذِرَ بِهِ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ؛ کتابي  است  که ، بر تو نازل  شده  ، در دل  تو از آن  ترديدي  نباشد ، تا به   آن بيم  دهي  و مؤمنان  را پندي  باشد.
اتَّبِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكُم مِّن رَّبِّكُمْ وَلاَ تَتَّبِعُواْ مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء قَلِيلاً مَّا تَذَكَّرُونَ؛ از آنچه  از جانب  پروردگارتان  برايتان  نازل  شده  است  پيروي  کنيد و  سواي او ، از خدايان  ديگر متابعت  مکنيد  شما چه  اندک  پند مي  پذيريد.
وَكَم مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا فَجَاءهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا أَوْ هُمْ قَآئِلُونَ؛ چه  بسا قريه  هايي  که  مردمش  را به  هلاکت  رسانيديم  ، و عذاب  ما شب   هنگام  يا، آنگاه  که  به  خواب  نيمروزي  فرو رفته  بودند ، به  آنان  در رسيد.
فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءهُمْ بَأْسُنَا إِلاَّ أَن قَالُواْ إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ؛ چون  عذاب  ما به  آنان  در رسيد سخنشان  جز اين  نبود که  گفتند : ما  ستمکاربوديم.
فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ؛ البته  از مردمي  که  برايشان  پيامبراني  فرستاده  شده  و نيز از پيامبراني   که فرستاده  شده  اند سؤال  خواهيم  کرد.
فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِم بِعِلْمٍ وَمَا كُنَّا غَآئِبِينَ؛ و از هر چه  کرده  اند با آگاهي  تمام  برايشان  حکايت  خواهيم  کرد ، زيرا  ما هرگز غايب  نبوده  ايم.
خداوند متعال در حالي که عظمت قرآن را براي پيامبرش محمد (ص) بيان مي دارد، به او مي فرمايد:« كِتَابٌ أُنزِلَ إِلَيْكَ» اين قرآن کتاب بزرگي است که به سوي تو فرستاده شده است و تمام آنچه را که بندگان بدان نياز دارند، و همه مطالب الهي و  اهداف شرعي را به طور  استوار و مشروح در بردارد.
« فَلاَ يَكُن فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ» پس نبايد از ناحيه آن در دل تو هيچ تنگي و ترديدي باشد. بلکه بايد بداني که اين کتاب از جانب خداوند با حکمت و ستوده نازل شده است:« لَّا يأِتِيهِ البَطِلُ مِن بَينَ يديه وَلَا مِن خَلفِهِ تَنزِيلِ مِّن حَکيمِ حَمِيدِ» باطل از هيچ سمت و سو در آن راه نمي يابد، از سوي خداوند فرزانه و ستوده فرو فرستاده شده است. و اين قرآن راست ترين سخن است. پس بايد در مورد آن سينه اي گشاد داشته باشي . و خاطرات جمع باشد، و بايد اوامر و نواهي آن را آشکارا ابلاغ کني، و از هيچ سرزنش کننده و مخالفي نترسي.
« لِتُنذِرَ بِهِ» تا بوسيله آن مردم را بيم داده و آنان را پند دهي و حجّت بر مخالفان اقامه شود. « وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ» و تا براي مومنان پند باشد. و همانطور که خداوند متعال فرموده است:« وَذَکرِّ فَإِنَّ الذِّکرَي تَنفَعُ المُومِنينَ» و پند بده. زيرا پند دادن مومنان را فايده مي دهد. و مومنان بوسيله قرآن راه راست را يافته و خوب و بد کارهاي ظاهري و باطني را يافته و خوب و بدِ کارهاي ظاهري و باطني را شناخته و راه را از چاه تشخيص داده و با موانع راه آشنا مي شوند. 
سپس خداوند متعال بندگانش را مورد خطاب قرار داد و توجه آنها را به اين کتاب جليل القدر جلب کرد و فرمود:« اتَّبِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكُم مِّن رَّبِّكُمْ» از کتابي که براي شما نازل شده است پيروي کنيد. « مِّن رَّبِّكُمْ» و اين کتاب از جانب پروردگارتان است، و تربيت خويش را از طريق اين کتاب در مورد شما کامل مي گرداند. پس اين کتاب را بر شما نازل مي گردد، و نعمت بر شما کامل مي شود، و شما به بهترين کارها و بهترين اخلاق و والاترين آن رهنمود مي شويد. « وَلاَ تَتَّبِعُواْ مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء» و از اوليا و معبوداني غير از او پيروي نکنيد. يعني آنها را به دوستي نگيريد و از هوي و هوسشان پيروي مکنيد، و به خاطر آنان حق را ترک ننماييد.
« قَلِيلاً مَّا تَذَكَّرُونَ» بسيار کم پند مي پذيريد، و اگر پند مي گرفتيد و صلاح کار را تشخيص مي داديد زيان و ضرر را به نفع و سود ، و دشمن را بر دوست ترجيح نمي داديد. سپس خداوند آنها را از عذابي برحذر داشت که دامن امت هايي را گرفت که پيامبران را تکذيب کردند. و آنان را برحذر داشت که نبايد با آنها مشابهت داشته باشند، پس فرمود:« وَكَم مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا فَجَاءهَا بَأْسُنَا» چه بسيار اهالي آبادي هايي را هلاک نموده ايم، پس عذاب سخت ما آنها را ، « بَيَاتًا أَوْ هُمْ قَآئِلُونَ» شبانگاه يا به هنگام ظهر فرا گرفت. يعني زماني آنان را از ميان برداشتيم که آنها غافل و بي خبر بودند و هلاک شدن به دل آنها خطور نمي کرد.
پس وقتي که  عذاب خدا پيش آنها آمد، آن را از خودشان دور نکردند، و خدايانشان که به آنان دل بسته بودند چيزي را از آنها دور نکرده و نتوانستند ستم و گناهاني را که مرتکب شده بودند انکارکنند. « فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءهُمْ بَأْسُنَا إِلاَّ أَن قَالُواْ إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ» پس سخن آنها وقتي که عذاب ما پيش آنها آمد جز  اين نبود که گفتند:همانا ما ستمگر بوده ايم. همچنان که خداوند متعال فرموده است:« وَکَم قَصَمنَا مِن قَريةَ کَانَت ظَلِمَةَ وَأَنشَأنَا بَعدَهَا قَوماً ءَاخَرينَ، فَلَّما أَحَسُّوا بَأسنَا إِذا هُم مِنهَا يرکُضُونَ ، لَا تَرکٌضُوا وَارجِعُوا إِلَي مَآ آُترِفتُم فِيهِ ظَلِمينَ ، فَمَا زَالَت تِّلکَ دَعوَئهُم حَتَّي جَعَلنَهُم حَصِيداً خَمِدينَ» و چه بسيار شهرها و آباديها و ساکنانشان را که بر اثر کفر ورزيدن به آنچه پيامبران آورده بودند، و به سبب ستمي که در حق خود روا داشته بودند، هلاک و نابود ساختيم، و بعد از آنان قوم ديگري را بوجود آوريم. هنگاميکه آن ستمگران عذاب ما را ديدند، به سرعت از آباديهايشان فرار کردند، در آن حال فرا خوانده شدند که فرار نکنيد، و به سوي عيش و تنعمي برگرديد که در آن قرار داشتيد و به سوي خانه هاي