ک مي گردد. بنابراين ايمان آورده و به آن اعتراف نموده و مي گويند:« رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ » پروردگارا! ايمان آورده ايم، پس ما را در زمره گواهان يعني امّت محمد (ص) قرار بده، چرا که آنها بر يگانگي خدا گواهي داده، و بر رسالت پيامبران و صحت آنچه که آورده اند شهادت مي دهند، و بر  امت هاي پيشين گواهي مي دهند که برخي را تصديق و گروهي را تکذيب نمودند. و آنان عادل و دادگرند، و شهادت آنها پذيرفته مي شود، همانطور که خداوند متعال فرموده است:« وَکَذَلِکَ جَعَلنَکُم أُمَّةِ وَسَطاً لِّتَکُونُوا شُهَدَاءَ عَلَي النَّاسِ وَيکُونَ الرَّسُولُ عَلَيکُم شَهِيداً» و اين چنين شما را امتي ميانه قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد و پيامبر نيز بر شما گواه باشد.
پس انگار آنان به خاطر ايمان آوردن و شتافتن به سوي ايمان سرزنش شده  اند. بنابراين گفتند: چه چيزي ما را از ايمان آوردن به خدا باز مي دارد، حال آنکه از جانب پروردگارمان حق پيش ما آمده  است، حقي که هيچ شک و ترديدي را نمي پذيرد. و ما با ايمان آوردن و پيروي کردنمان از حق اميد آن را داريم که خداوند ما را همراه با قوم شايسته و  صالح وارد بهشت نمايد. پس چه مانعي ما را از اين کار باز مي دارد؟ آيا اين موجب شتافتن به سوي ايمان و تسليم شدن در مقابل آن نيست؟!
خداوند متعال مي فرمايد:« فَأَثَابَهُمُ اللّهُ بِمَا قَالُواْ» به سبب ايماني که آوردند و اعترافي که به حق  کردند، « جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاء الْمُحْسِنِينَ» خداوند باغهايي را  به عنوان پاداش به آنان داد که از زير درختان آن رودها روان است و آنان براي هميشه در آن مي مانند و اين پاداش نيکوکاران است. 
اين آيات در مورد نصارايي نازل شده است که به حضرت محمد(ص) ايمان آوردند، مانند نجاشي و نصاراي ديگري که ايمان آوردند. و هنوز در ميان نصارا کساني يافت مي شوند که دين اسلام را انتخاب مي  کنند و باطل بودن ديني که بر آن بوده اند برايشان روشن است، و آنها از يهوديان و مشرکين به دين اسلام نزديکترند.
وقتي که پاداش نيکوکاران را بيان کرد، سزا و عذاب بدکاران را نيز ذکر نمود و فرمود:« وَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ» و کساني که کفر ورزيدند، و آيات ما را تکذيب کردند ،  ايشان اهل دوزخند. چون آنها به خدا کفر ورزيده و آيات او را که مبين حق است تکذيب کرده  اند.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، چيزهاي  پاکيزه  اي  را که  خدا بر شما حلال   کرده  است  حرام  مکنيد و از حد در مگذريد که  خدا تجاوز کنندگان  از حد را  دوست  ندارد.
وَكُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّهُ حَلاَلاً طَيِّبًا وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِيَ أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ؛ از چيزهاي  حلال  و پاکيزه  اي  که  خدا به  شما روزي  داده  است  بخوريد و از  خدايي  که  به  او ايمان  آورده  ايد بترسيد.
خداوند متعال مي فرمايد:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ» اي کساني که ايمان آورده ايد! خوردنيها و آشاميدنيها پاکيزه اي که خدا برايتان حلال نموده است، حرام نکنيد، زيرا اينها نعمت هايي هستند که خداوند به شما ارزاني داشته است، پس خدا را ستايش کنيد که آن نعمت ها را برايتان حلال نموده و شکر او را به جاي آوريد، و نعمت  او را با ناسپاسي و تحريم نمودن آن برنگردانيد. که آنگاه هم بر خدا دروغ بسته و هم کافران نعمت کرده ، و روزي حلال و پاکيزه را حرام و ناپاک دانسته ايد، و اين يک نوع تجاوزگري است.  وخداوند از تجاوزگري نهي کرده و مي فرمايد:« وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ» و تجاوز نکنيد، که خداوند متجاوزان را دوست ندارد، بلکه از آنان متنّفر است و آنها را به خاطر تجاوزشان مجازات خواهد کرد.
سپس خداوند به ضد آنچه که مشرکان بر آن قرار دارند همانهايي که آنچه خدا حلال نموده است تحريم  مي کنند دستور داد و فرمود:« وَكُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّهُ حَلاَلاً طَيِّبًا» و از روزي و رزق حلالي بخوريد که خدا برايتان  فراهم نموده، و اسباب به دست آوردن آن را برايتان آسان نموده است، رزق حلالي که از راه دزدي و غصب و ديگر راههاي نامشروع بدست نيامده باشد. و نيز بايد پاکيزه باشد ،و آن رزقي است که آلودگي در آن نيست، پس با اين قيد، حيوانات نجس از قبيل درندگان، و پليديها خارج مي شوند. « وَاتَّقُواْ اللّهَ» و در اطاعت از دستورات خدا و پرهيز از آنچه او نهي  کرده است ، از خدا بترسد. « الَّذِيَ أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ» خداوندي که شما به او  ايمان داريد، زيرا ايمان داشتن به خدا ترس از خدا و رعايت حقوق الهي را بر شما واجب مي گرداند. زيرا ايمان جز با پرهيزگاري و رعايت حق خدا تکميل نمي گردد.
آيه کريمه دلالت مي نمايد که هرکس حلالي را از قبيل خوراک يا نوشيدني و کنيز و امثال آن بر خود حرام کند، با حرام کردن او  حرام نمي شود. اما اگر او آن کار را کرد بر او کفاره قسم لازم مي آيد همانطور که خداوند متعال فرموده است:« يآَيهَا النَّبِي لِمَ تُحَرِّمُ مَآ أَحَلَّ اللَّهُ لَکَ» اي پيامبر! چرا چيزي را حرام مي کني که خدا برايت حلال کرده است؟ اما در حرام کردن زن، کفاره ظهار لازم مي آيد. و از اين آيه استنباط مي شود که براي انسان شايسته نيست از پاکي ها پرهيز کند و آن را بر خود حرام بگرداند،بلکه از آن استفاده نمايد، و براي عبادت پروردگارش از آن کمک بگيرد.لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَـكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا عَقَّدتُّمُ الأَيْمَانَ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ ذَلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَاحْفَظُواْ أَيْمَانَكُمْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ؛ خداوند شما را به  سبب  سوگندهاي  لغوتان  بازخواست  نخواهد کرد  ولي  به   سبب ، شکستن  سوگندهايي  که  به  قصد مي  خوريد ، بازخواست  مي  کند و کفاره  آن   اطعام  ده  مسکين  است  از غذاي  متوسطي  که  به  خانواده  خويش  مي  خورانيد يا  پوشيدن  آنها يا آزاد کردن  يک  بنده  ، و هر که  نيابد سه  روز روزه  داشتن   اين  کفاره  قسم  است  ، هر گاه  که  قسم  خورديد  به  قسمهاي  خود وفا کنيد  خدا آيات  خود را براي  شما اينچنين  بيان  مي  کند ، باشد که  سپاسگزار باشيد.
خداوند شما را به سبب سوگندهايي که به صورت لهو و بيهوده از زبانتان بيرون مي آيد، محاسبه نمي کنند. و آن سوگندهايي است که بدون قصد و ن