 فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلاَ أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كن‌ هنگامي‌ را كه‌ خداوند گويد: اي‌ عيسي‌بن‌ مريم‌! آيا تو به‌ مردم‌ گفتي‌ كه‌ من ‌و مادرم‌ را بجز خداوند به‌ خدايي‌ گيريد؟» يعني‌: اي‌ محمدص! روز قيامت‌ را به‌ يادآور كه‌ حق‌ تعالي‌ در آن‌ روز اين‌ سخن‌ را به‌ عيسي‌(ع) مي‌گويد. اين‌ رأي‌ جمهورمفسران‌ در تفسير آيه‌ كريمه‌ است‌. ولي‌ به‌ قولي‌ ديگر: خداوند متعال‌ اين‌ سخن‌ را به ‌هنگام‌ بالابردن‌ عيسي‌(ع) به‌ آسمان‌، جهت‌ رد پندارهاي‌ نصاري‌ در باره‌ وي‌ بعد از بالابردنش‌ به‌ آسمان‌ به‌ وي‌ گفت‌. و با آن‌ كه‌ خداوند(ج) مي‌دانست‌ كه ‌عيسي‌(ع) چنين‌ سخني‌ به‌ نصاري‌ نگفته ‌است‌ اما به‌ منظور توبيخ‌ نصاري‌ و قطع‌ حجت‌شان‌، از عيسي‌(ع) در اين‌ باره‌ سؤال‌ كرد. به‌ قولي‌: حق‌ تعالي‌ اين‌ سخن‌ را بدان‌ جهت‌ نيز عنوان‌ كرد تا به‌ مسيح‌(ع) بياگاهاند كه‌ قومش‌ بعد از او منحرف ‌گرديده‌ و به‌ او پندارهايي‌ دروغين‌ بسته‌اند؛ چون‌ گرفتنش‌ به‌ خدايي‌ و پرستش‌ وي ‌و مادرش‌ درحالي‌ كه‌ خداوند متعال‌ او را به‌سويشان‌ براي‌ اين‌ فرستاد كه‌ آنان‌ را به‌يگانگي‌ پرستي‌ دعوت‌ نمايد. «عيسي‌ گفت‌: تو را به‌پاكي‌ ياد مي‌كنم» يعني‌: پروردگارا! تو منزهي‌ و من‌ تو را از اين‌ بهتان‌ها تنزيه‌ مي‌كنم‌ «مرا نسزد كه‌ آنچه‌ را از حق‌ من‌ نيست‌ بگويم» يعني‌: سزاوار من‌ نيست‌ كه‌ به‌ خود چيزي‌ را كه‌ از حق‌ و حد من‌ نيست‌، ادعا كنم‌. سپس‌ عيسي‌(ع) اين‌ امر را به‌ علم‌ الهي‌ ارجاع‌ داد وگفت‌: «اگر اين‌ سخن‌ را گفته‌ باشم‌ پس‌ بي‌شك‌ تو آن‌ را دانسته‌اي» يعني‌: من‌به‌سوي‌ تو چه‌ عذري‌ پيش‌ آورم‌ درحالي‌ كه‌ تو خود به‌ حقيقت‌ امر دانايي‌ «مي‌داني‌ آنچه‌ را در ضمير من‌ است» و آن‌ را از مردم‌ پنهان‌ مي‌دارم‌ «و نمي‌دانم ‌آنچه‌ را در ضمير توست» ليكن‌ من‌ به‌ علم‌ نهان‌ تو و آنچه‌ كه‌ مي‌خواهي‌ انجام ‌دهي‌، هيچ‌ آگاهيي‌ ندارم‌ «اين‌ فقط تو هستي‌ كه‌ داناي‌ رازهاي‌ نهاني» يعني‌: تو فقط داناي‌ هر چيزي‌ هستي‌ كه‌ از دسترس‌ حواس‌ و ادراك‌ بني‌آدم‌ دور است‌.
	سوره مائدة آيه  117
‏متن آيه : ‏
‏ مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلاَّ مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ وَكُنتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً مَّا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنتَ أَنتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«جز آنچه‌ خود مرا به‌ آن‌ فرمان‌ داده ‌بودي‌، به‌ آنان‌ نگفته‌ام» يعني‌: به‌ آنان‌ جز آنچه‌ را كه‌ تو خود به‌ من‌ فرمان‌ داده‌ بودي‌، فرمان‌ نداده‌ام‌ بنابراين‌، من‌ به‌ آنان‌ گفته‌ام‌: «كه‌ خداوند را كه‌ پروردگار من‌ و پروردگار شماست‌، بپرستيد و مادام‌ كه‌ در ميان‌آنان‌ بودم‌، بر آنان‌ شاهد بودم» يعني‌: بر آنان‌ نگهبان‌ و ناظر بودم‌ و احوالشان‌ را تحت‌ اشراف‌ و مراقبت‌ خود داشتم‌ و آنان‌ را از مخالفت‌ فرمانت‌ بازمي‌داشتم‌ «پس‌ آن‌گاه‌ كه‌ مرا متوفي‌ كردي‌، تو خود بر آنان‌ نگهبان‌ بوده‌اي» يعني‌: چون‌ مرا به‌آسمان‌ بردي‌، تو خود بر آنان‌ نگهبان‌ و به‌ آنان‌ دانا و گواه‌ بوده‌اي‌. پس‌ (وفات‌) در اينجا به‌معني‌ مرگ‌ نيست‌ زيرا عيسي‌(ع) در آسمان‌ بر همان‌ حياتي‌ كه‌ در دنيا داشت‌، باقي‌ است‌ تا آن‌ كه‌ در آخرالزمان‌ به‌ زمين‌ فرود آيد «و تو بر همه‌ چيز نگهباني» هم‌ بر سخن‌ و عمل‌ من‌ و هم‌ بر سخن‌ و عمل‌ آنان‌.
 
سوره مائدة آيه  118
‏متن آيه : ‏
‏ إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر آنان‌ را عذاب‌ كني‌، آنان‌ بندگان‌ تواند» پس‌ با آنان‌ هرآنچه‌ خواهي‌، مي‌كني‌ «و اگر بر آنان‌ بيامرزي‌ پس‌ تويي‌ عزيز» يعني‌: قادر و توانا بر اين‌ كار «حكيم» و فرزانه‌ هستي‌ در افعال‌ خويش‌.
عيسي‌(ع) اين‌ سخن‌ را بر وجه‌ استعطاف‌، يعني‌ درخواست‌ مهرباني‌ از حق‌ تعالي ‌براي‌ آنان‌، مطرح‌ كرد چنان‌كه‌ مولي‌ در حق‌ غلام‌ خويش‌ مورد اين‌ درخواست ‌قرار مي‌گيرد. همچنان‌ ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ عيسي‌(ع) در اين‌ سخن‌، از توانايي‌حكم ‌كردن‌ در مورد امتش‌ در روز قيامت‌ بيزاري‌ مي‌جويد بلكه‌ حكم‌كردن‌ در باره ‌آنان‌ را فقط به‌ خداوند يگانه‌ متعال‌ مربوط مي‌داند كه‌ هرچه‌ خواهد با آنان ‌مي‌كند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خداص شبي‌ تا بامداد اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ نموده‌ و با همين‌ يك‌ آيه‌، ركوع‌ و سجده‌ مي‌كردند پس‌چون‌ صبح‌ دميد، گفتم‌: يا رسول‌الله! شما تمام‌ شب‌ پيوسته‌ تا بامداد اين‌ آيه‌ را مي‌خوانديد و با آن‌ ركوع‌ و سجده‌ مي‌كرديد، راز اين‌ كار در چيست؟ فرمودند: «من‌ [در اين‌ شب] براي‌ امت‌ خود از پروردگار عزوجل‌ درخواست‌ شفاعت ‌نمودم‌ و او اين‌ شفاعت‌ را به‌ من‌ عطا كرد. امت‌ من‌ به‌ اين‌ شفاعت‌ دست‌ مي‌يابد ـ ان‌شاءالله ـ اما اين‌ شفاعت‌ مخصوص‌ كسي‌ است‌ كه‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ چيزي‌ را شريك‌ نياورد».
 
	سوره مائدة آيه  119
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ اللّهُ هَذَا يَوْمُ يَنفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَّضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند فرمود: اين‌ روزي‌ است‌ كه‌ در آن‌ راستگويان‌ را راستي‌شان» يعني‌: راستگويي‌شان‌ در دنيا، يا: راستگويي‌شان‌ در آخرت‌ «نفع‌ مي‌رساند» و ممكن ‌است‌ هر دو قول‌ را جمع‌ كرد و گفت‌: يعني‌ راستگويي‌ پيوسته‌شان‌ در دنيا وآخرت‌ به‌ آنان‌ در روز قيامت‌ نفع‌ مي‌رساند. «براي‌ آنان‌ باغهايي‌ است» يعني‌: دربهشت‌ «كه‌ از فرودست‌ آن‌ جويباران‌ جاري‌ است‌، جاودانه‌ درآنند، خدا از آنان‌ خشنود شد» با طاعات‌ خالصانه‌اي‌ كه‌ براي‌ وي‌ انجام‌ دادند «و آنان‌ نيز از او خشنود شدند» با پاداشي‌ كه‌ دريافت‌ كردند، پاداشي‌ فراوان‌ كه‌ اصلا به‌ خيالشان‌ خطورنمي‌كرد و عقلهايشان‌ از تصور آن‌ عاجز بود «اين‌ است‌ فوز عظيم» زيرا اين ‌رستگاري‌، باقي‌ و ماندگار است‌ درحالي‌ كه‌ رستگاري‌ دنيا ناپايدار مي‌باشد. فوز: دست‌يافتن‌ به‌ مطلوب‌ به‌ كاملترين‌ و عالي‌ترين‌ شكل‌ آن‌ است‌.
	سوره مائدة آيه  120
‏متن آيه : ‏
‏ لِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏تر