
 
‏ترجمه : ‏
«كه‌ خداوند به‌سبب‌ آن» نور و كتاب‌ روشن‌ «كساني‌ را كه‌ از رضاي‌ او پيروي‌ مي‌كنند» يعني‌: از آنچه‌ كه‌ او پسنديده‌ و به‌ آن‌ راضي‌ است‌ «به‌سوي‌ راههاي ‌سلامت» و نجات‌ از عذاب‌ «رهنمون‌ مي‌گردد» راههايي‌ كه‌ به‌ «دارالسلام» كه ‌همانا بهشت‌برين‌ است‌ منتهي‌ مي‌شود؛ بهشتي‌ كه‌ از هرگونه‌ آفتي‌ پاك‌ و مبراست ‌«و آنان‌ را به‌ اراده» و توفيق‌ «خويش‌ از تاريكي‌ها» ي‌ كفر و شرك‌ و شك‌ و نفاق ‌و فسق‌ و فجور «به‌سوي‌ نور» اسلام‌ «بيرون‌ مي‌برد و به‌ راهي‌ راست‌ هدايت‌شان ‌مي‌كند».
از عكرمه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ گفت‌: يهوديان‌ نزد رسول‌ خداص آمده‌ و حكم‌ «رجم» را از ايشان‌ پرسيدند. رسول‌ خداص به‌ آنان‌ فرمودند: داناترين‌ شما كيست؟ آنها به‌سوي‌ «ابن‌صوريا» اشاره‌ كردند. رسول‌ خداص ابن‌صوريا را به‌ خداوندي‌ كه‌ تورات‌ را بر موسي‌ نازل‌ كرد و طور را بر بالاي‌ سرشان‌ برافراشت‌ و پيمانهايي‌ از آنان‌ گرفت‌، سوگند دادند كه‌: حقيقت‌ را پنهان‌ نكند و بگويد كه‌ آيا ادعاي‌ پيامبر اسلام‌ص در بودن‌ آيه‌ رجم‌ در تورات‌، با واقع‌ امر منطبق‌ نيست‌؟ ابن‌صوريا از سوگندهاي‌ جدي‌ رسول‌ خداص به‌ لرزه‌ درآمد و از بيم‌ عذاب‌، حقيقت‌ را افشا نمود و گفت‌: واقعيت‌ اين‌ است‌ كه‌چون‌ عمل‌ زنا در ميان‌ ما رايج‌ شد، آيه‌ رجم‌ را كنار نهاديم‌ و مرتكبان‌ زنا را صد تازيانه‌ زده‌ و به‌جاي‌ رجم‌، سر مجرم‌ را تراشيديم‌. همان‌ بود كه‌ رسول‌ خداص به‌رجم‌ زناكار يهودي‌ حكم‌ كردند و اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
 
 سوره مائدة آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ لَّقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَآلُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ مِنَ اللّهِ شَيْئاً إِنْ أَرَادَ أَن يُهْلِكَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ وَمَن فِي الأَرْضِ جَمِيعاً وَلِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ گفتند: خدا همان‌ مسيح‌ پسر مريم‌ است‌، مسلما كافر شده‌اند» يعني‌: با اين‌ سخن‌شان‌ از كافران‌ شده‌اند و چه‌ كفري‌ زشت‌تر از آن‌ است‌ كه‌ به‌ بشري‌ نسبت ‌خدايي‌ دهند «بگو: اگر خدا اراده‌ كند كه‌ مسيح‌ پسر مريم‌ و مادرش‌ و هركه‌ را كه‌ در زمين‌ است‌، جملگي‌ به‌ هلاكت‌ رساند، چه ‌كسي‌ در مقابل‌ خدا اختياري‌ دارد؟» يعني‌: چه‌كسي‌ قادر است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ را از اين‌ كار بازدارد؟ پس‌ هرگاه‌ كسي‌ قادر به‌ بازداشتن‌ خداوند(ج) از اين‌ كار نيست‌، نتيجه‌ طبيعي‌ چنين‌ امري‌ اين‌ است‌ كه‌ جز آن‌ ذات‌ يگانه‌، هيچ‌ خدا و رب‌ و معبود برحقي‌ وجود ندارد و اگر چنان‌كه ‌نصاري‌ مي‌پندارند، مسيح‌ خدا مي‌بود، قطعا بايد قدرت‌ و سلطه‌اي‌ در اختيارمي‌داشت‌، در نتيجه‌ بايد قادر مي‌بود كه‌ هر نيرنگ‌ و توطئه‌اي‌ را از خود دفع ‌نمايد. درحالي‌كه‌ به‌ پندار شما او به‌ دار آويخته ‌شده‌ و به‌ قتل‌ رسيده‌است‌ پس‌ اگر او به‌راستي‌ خدا بود، چرا اين‌ حمله‌ ـ به‌ ظن‌ شما ـ نابودكننده‌ را از خود دفع‌ نكرد و چرا قادر نشد كه‌ مرگ‌ را از مادرش‌ به‌ هنگام‌ در رسيدن‌ اجل‌ وي‌ دفع‌ كند؟ پس‌ هرگاه‌ او توان‌ دفع‌ مرگ‌ را از مادر ـ اين‌ گرامي‌ترين‌ موجود براي‌ خود ـ نداشته‌، مسلما از دفع‌ نمودن‌ چيزي‌ از عذاب‌ خدا(ج) از شما، عاجزتر و ناتوان‌تر است‌ «وفرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ مابين‌ آنهاست‌، از آن‌ خداست‌، هرچه‌ بخواهد، مي‌آفريند» چنان‌كه‌ عيسي‌ را بدون‌ واسطه‌ پدر از مادري‌ آفريد لذا قدرت ‌حق‌ تعالي‌ مطلق‌ است ‌بنابراين‌، از مرد و زن‌ هر دو فرزند مي‌آفريند؛ چون‌ عموم ‌انسانها، از زن‌ بدون‌ مرد فرزند مي‌آفريند؛ چون‌ آفرينش‌ عيسي‌ و بدون‌ مرد و زن‌ هم‌ انسان‌ مي‌آفريند؛ چون‌ آفرينش‌ آدم‌ «و خدا بر هر چيزي‌ تواناست» واينها همه‌ دلايل‌ روشن‌ عظمت‌ و نشانه‌هاي‌ كمال‌ قدرت‌ وي‌ است‌ پس‌ چگونه‌ به‌ چيزي‌ از اينها، بر خدايي‌ غير وي‌ استدلال‌ مي‌كنيد.
سياق‌ آيات‌ همه‌ در رد بر نصاري‌ است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:820.txt"> آيه  18</a><a class="text" href="w:text:821.txt"> آيه  19</a><a class="text" href="w:text:822.txt"> آيه  20</a><a class="text" href="w:text:823.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:824.txt"> آيه  22</a><a class="text" href="w:text:825.txt">آيه  23</a></body></html>آيه  53
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» ياد كنيد نعمتم‌ را برخود «آن‌گاه‌ كه‌ به‌ موسي‌ كتاب‌ آسماني‌» تورات‌ «وفرقان‌ داديم‌» به‌ قولي‌ فرقان: حجت‌ و بيان‌ است‌ به‌ وسيله‌ معجزاتي‌ چون‌ عصا ويد بيضا كه‌ خداوند (ج)به‌  موسي‌(ع) داد؛ و بدانها ميان‌ حق‌ و باطل‌ فرق‌ نهاده ‌مي‌شد «باشد كه‌ به‌ راه‌ آييد».
دادن‌ كتاب‌ به‌ موسي‌(ع) بعد از بيرون‌ آمدن‌ بني‌اسرائيل‌ به‌ سلامت‌ از دريا بود، چنان‌كه‌ سياق‌ آيات‌ سوره‌ «اعراف‌» بر اين‌ معني‌ دلالت‌ دارد.
 



سوره مائدة آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَتِ الْيَهُودُ وَالنَّصَارَى نَحْنُ أَبْنَاء اللّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُم بِذُنُوبِكُم بَلْ أَنتُم بَشَرٌ مِّمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَلِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و يهوديان‌ و مسيحيان‌ گفتند: ما پسران‌ خدا و دوستان‌ اوييم» يهوديان‌ همان ‌چيزي‌ را براي‌ خودشان‌ ادعا كردند كه‌ براي‌ «عزير» ادعا كرده‌ بودند، آنجا كه‌ گفتند: (عزير پسر خداست‌)! نصاري‌ نيز آنچه‌ را كه‌ براي‌ مسيح‌ مي‌پنداشتند ـ آنجا كه‌ گفتند: (مسيح‌ پسر خداست‌)! ـ به‌ خود نيز منسوب‌ ساختند پس‌ خود را ـ به‌صرف‌ ادعاهاي‌ باطل‌ و آرزوهاي‌ لاطائل‌ و بيهوده‌ ـ دوستان‌ خدا(ج) وپسران‌ وي‌ پنداشتند «بگو» اگر به ‌راستي‌ شما در اين‌ جايگاه‌ و منزلت‌ قرار داريد «پس‌ چرا» خداوند(ج) «شما را بر گناهانتان‌ عذاب‌ مي‌كند» با كشتن‌ و مسخ‌ كردتتان‌ در دنيا و با آتش‌ دوزخ‌ در آخرت‌؟ كه‌ خود نيز به‌ اين‌ عذاب‌ معترفيد. اي‌ بي‌خردان‌! آيا نمي‌دانيد كه‌ پسر از جنس‌ پدر خويش‌ است‌ و چيزي‌ كه‌ صدور آن‌ از پدرش‌ محال‌ باشد، از او سر نمي‌زند درحالي‌ كه‌ از شما گناه‌ صادر مي‌شود؟! آيا نمي‌دانيد كه‌ دوست‌؛ دوست‌ خويش‌ را عذاب‌ نمي‌كند درحالي‌ كه‌ شما مورد عذاب‌ قرار مي‌گيريد؟! پس‌ اين‌ خود، دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ شما در اين‌ ادعايتان ‌دروغ‌ گوييد «بلك