آيه  137
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ آمَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ازْدَادُواْ كُفْراً لَّمْ يَكُنِ اللّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلاَ لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ ايمان‌ آوردند، سپس‌ كافر شدند، باز ايمان‌ آوردند، سپس‌ كافر شدند، آن‌گاه‌ بر كفر خود افزودند، هرگز الله آنان‌ را نمي‌آمرزد و هرگز به‌ آنان‌ راهي‌ نمي‌نمايد» زيرا پس‌ از اين‌همه‌ فروروي‌ در لجن‌ كفر و نفاق‌، ديگر از آنها كاملا بعيد است‌ كه‌خود را براي‌ خدا(ج) خالص‌ گردانيده‌ و به‌ او ايماني‌ راستين‌ بياورند، چه‌ اضطراب ‌و كفر مستمر و انكار دائم‌ آنها، دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ آنها با دين‌ حق‌ بازي‌ مي‌كنند و در گرويدن‌ به‌ حق‌، نيت‌ درست‌ و تصميم‌ خالصانه‌اي‌ ندارند. اين‌ گروه‌ عبارتند از: منافقان‌ و زنديقان‌، كه‌ چون‌ نزد مسلمانان‌ و تحت‌ اشراف‌ و نظر آنان‌ باشند، ادعاي‌ اسلام‌ مي‌كنند، ولي‌ آن‌گاه‌ كه‌ از نزد مسلمانان‌ بروند، اظهار كفر مي‌نمايند.
افزودن‌ كفر از سوي‌ آنان؛ پايداري‌ آنها بر كفر تا هنگام‌ مرگ‌ است‌. به‌ همين‌ جهت‌ ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «درصورتي‌ بر آنان‌ آمرزيده‌ نمي‌شود كه‌ بر كفر خويش‌ تا دم‌ مرگ‌ استمرار ورزند». در غير آن‌، اگر كافر ايمان‌ آورد و ايمانش‌ را خالص‌ گرداند و از كفر تماما دست‌ بكشد، در اين‌ صورت‌ خداي‌ عزوجل‌ او را به ‌راه‌ راست‌ هدايت‌ نموده‌ است‌ و اسلام‌ ماقبلش‌ را محو مي‌نمايد و ويران‌ مي‌سازد. علي‌(رض) با اين‌ آيه‌ كه‌ در آن‌ كفر بعد از ايمان‌ سه‌ بار ذكر شده‌ است‌، چنين‌استدلال‌ مي‌كند كه‌: مرتد بايد سه‌ بار به‌ توبه‌ فراخوانده‌ شود.
ذكر منافقان‌ بعد از اين‌ آيات‌، مشعر بر آن‌ است‌ كه‌ حال‌ فوق‌ از احوال‌ منافقان ‌است‌:
 
آيه  138
‏متن آيه : ‏
‏ بَشِّرِ الْمُنَافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَاباً أَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«منافقان‌ را بشارت‌ ده‌ كه‌ عذابي‌ دردناك‌ در پيش‌ دارند» بشارت‌ دادن‌ عذاب‌ به ‌منافقان‌، استهزا به‌ آنان‌ است‌ زيرا اين‌ در واقع‌ بيم‌ دادن‌ است‌ نه‌ بشارت‌.
 
	آيه  139
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ العِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همان‌ كساني‌ كه‌ كافران‌ را دوست‌ خود مي‌گيرند» يعني‌: كافران‌ را بر كفرشان ‌پشتيباني‌ و بر گمراهي‌شان‌ ياري‌ مي‌كنند و دلها و عواطفشان‌ با كافران‌ است‌ «بجزمؤمنان‌» يعني‌: مؤمنان‌ را دوست‌ خويش‌ نمي‌گيرند «آيا عزت‌ را نزد آنان ‌مي‌جويند» كه‌ اين‌ خيالي‌ خام‌ است‌ «چرا كه‌ عزت‌، همه‌ از آن‌ خداست‌» پس‌ به‌ هر كه ‌بخواهد از آن‌ مي‌بخشد و آن‌ را از هركه‌ بخواهد باز مي‌دارد. بايد دانست‌ كه‌ عزت ‌و ارجمندي‌ موجود در نزد غير حق‌ تعالي‌، همه‌ از فيض‌ و فضل‌ اوست‌، پس ‌مؤمن‌، عزت‌ را جز از خداوند(ج) نمي‌طلبد. عزت‌: غلبه‌ و قوت‌ و نيرومندي‌ است‌. تفسير عملي‌ اين‌ آيه‌ در عصر ما، وابستگي‌ برخي‌ از فرزندان‌ مسلمين‌ به‌ احزاب‌ كفر و جريانهاي‌ انحرافي‌ دين‌ ستيز يا دين‌ گريز است‌، كه‌ اين‌ ساده‌لوحان‌، عزت ‌خويش‌ را در پيوستن‌ به‌ آنان‌ مي‌جويند.
 
	آيه  140
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللّهِ يُكَفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلاَ تَقْعُدُواْ مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِّثْلُهُمْ إِنَّ اللّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و البته‌ خدا در كتاب‌» خويش‌ قرآن‌ و دقيقا در آيه‌ (68) از سوره‌ «انعام»؛ «بر شما نازل‌ كرده‌ كه‌: هرگاه‌ شنيديد آيات‌ خدا مورد انكار و ريشخند قرار مي‌گيرد، باآنان‌ ننشينيد تا به‌ سخني‌ غيراز آن‌ درآيند» يعني‌: در هنگام‌ شنيدن‌ كفر و استهزا به‌آيات‌ خدا(جل جلاله)، با كفار همنشين‌ مشويد تا به‌ سخني ‌ديگر غيراز آن‌ بپردازند «چرا كه‌ در اين‌ صورت‌ شما هم‌ مثل‌ آنان‌ خواهيد بود» يعني‌: اگر در مجالس‌ تمسخر و استهزاي‌ آنان‌ بنشينيد و از اين‌ كار دست‌ برنداريد، در آن‌ صورت‌، شما هم‌ در كفرمانند آنان‌ هستيد، پس‌ اجتناب‌ از مجالس‌ كساني ‌كه‌ به‌ آيات‌ الهي‌ كفر ورزيده‌ وآن‌ را مورد استهزا قرار مي‌دهند، از تقوي‌ است‌ و بدانيد كه‌: «خداوند گردآورنده ‌منافقان‌ و كافران‌ است‌ همه‌ يكجا در دوزخ‌» به‌ جهت‌ يكجا بودن‌ آنها در كفر و استهزا در دنيا، پس‌ چنان‌كه‌ منافقان‌ با كافران‌ در كفرشان‌ مشاركت‌ كردند؛ همچنين ‌خداوند متعال‌ ميان‌ آنان‌ در جاودانه ‌بودن‌ در دوزخ‌ مشاركت‌ مي‌آورد.  آيه ‌(68) سوره‌ «انعام» اين‌ است‌: ﴿‏ وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا... ﴾‌: و چون‌ ديدي ‌كساني‌ به‌ قصد تخطئه‌ در آيات‌ ما فرو مي‌روند، از آنان‌ روي‌ برتاب‌ تا در سخني‌ غير از آن‌ درآيند). اين‌ حكم‌ آن‌گاه‌ نازل ‌شد كه‌ گروهي‌ از مسلمانان‌ با مشركان‌ ويهوديان‌ همنشيني‌ مي‌كردند، درحالي‌ كه‌ آنها در مجالس‌ خويش‌ قرآن‌ را به‌ ريشخند و استهزا مي‌گرفتند، پس‌ مؤمنان‌ از اين‌ همنشيني‌ها منع‌ شدند.
برخي‌ از علما با استدلال‌ به‌ همين‌ آيه‌، همنشيني‌ با فاسقان‌ و اهل‌ بدعت‌ را از هر جنسي‌ كه‌ باشند، حرام‌ دانسته‌اند.
آن‌گاه‌ حق‌ تعالي‌ با بيان‌ اوصاف‌ بيشتري‌ از منافقان‌ بر شناختمان‌ از آنان ‌مي‌افزايد:
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:755.txt">آيه  141</a><a class="text" href="w:text:756.txt">آيه  142</a><a class="text" href="w:text:757.txt">آيه  143</a><a class="text" href="w:text:758.txt">آيه  144</a><a class="text" href="w:text:759.txt">آيه  145</a><a class="text" href="w:text:760.txt">آيه  146</a><a class="text" href="w:text:761.txt">آيه  147</a></body></html>آيه  141
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ يَتَرَبَّصُونَ بِكُمْ فَإِن كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِّنَ اللّهِ قَالُواْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ وَإِن كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ قَالُواْ أَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُم مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ فَاللّهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانها كه‌ مترصد شمايند» يعني‌: انتظار مي‌كشند كه‌ چه‌ بر سر شما مي‌آيد و كدامين‌ خير يا شري‌ به‌ شما مي‌رسد «پس‌ اگر از جانب‌ خداوند به‌ شما فتحي‌ برسد» با پيروزساختنتان‌ بر مخالفان‌ كافرتان‌ «مي‌گويند: مگر ما با شما نبوديم‌» در آراستگي‌ به‌ اسلام‌ و پايبندي‌ به‌ احكام‌ آن‌؟ لذا سهم‌ ما ر