 يا رسول‌ الله. فرمودند: همچنين‌ مردم‌ آن‌ را براي ‌خواهرانشان‌ دوست‌ ندارند. آن‌گاه‌ آن‌ حضرت‌ ص دست‌ مبارك‌ خود را برسينه‌اش‌ گذاشتند و فرمودند: بارخدايا! دلش‌ را پاك‌ گردان، گناهش‌ را بيامرز وشرمگاهش‌ را از حرام‌ نگه‌ دار. از آن‌ پس، هيچ‌ عملي‌ نزد آن‌ جوان‌ نفرتبار از عمل‌ زنا نبود».
 
سوره نحل آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُواْ بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ وَلَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِّلصَّابِرينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
از آنجا كه‌ دعوت‌ به‌سوي‌ الله(ج)  در بسياري‌ از اوقات‌ با رد و انكار و ايذا روبرو مي‌شود، خداوند متعال‌ مي‌فرمايد: «و اگر عقوبت‌ كرديد» يعني: اگر خواستيد كسي‌ را مجازات‌ كنيد «پس‌ نظير آنچه‌ كه‌ مورد عقوبت‌ قرار گرفته‌ايد، عقوبت‌ كنيد» يعني: مقابله‌ به‌ مثل‌ كنيد و از اين‌ حد تجاوز ننمائيد «و اگر صبر كرديد» در باز گرفتن‌ حقتان‌ از كسي‌ كه‌ بر شما ستم‌ كرده‌ است‌؛ آن‌گاه‌ كه‌ بر وي‌ دست‌ مي‌يابيد «البته‌ آن‌ صبر براي‌ صابران‌ بهتر است‌» نسبت‌ به‌ انتقام‌ گرفتن‌.
اين‌ آيه‌ در رأي‌ جمهور مفسران‌ مدني‌ است‌ و چنان‌كه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده ‌است، درباره‌ مثله‌كردن‌ حضرت‌ حمزه(رض)  نازل‌ شد. زيرا روايت‌ شده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خدا ص در هنگام‌ شهادت‌ حمزه‌(رض)  كه‌ به‌ سختي‌ از سوي‌ مشركان‌ مثله‌ شده‌بود، بسيار متأثر شده‌ و بر سر جنازه‌ مطهر وي‌ ايستادند و فرمودند: «قطعا به‌ انتقام‌ تو هفتاد تن‌ از مشركان‌ را مثله‌ خواهم‌ كرد» پس‌ در همان‌ حال‌ كه‌ رسول‌ خدا ص بر سر جنازه‌ وي‌ ايستاده‌ بودند، جبرئيل‌(ع) سه‌ آيه‌ اخير سوره‌ «نحل‌» را فرودآورد...  و رسول‌ خدا ص از مثله‌ كردن‌ مشركان‌ پرهيز كردند.
 
	سوره نحل آيه  127
‏متن آيه : ‏
‏ وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلاَّ بِاللّهِ وَلاَ تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلاَ تَكُ فِي ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و صبر كن‌» بر آنچه‌ كه‌ به‌ تو از انواع‌ آزارها مي‌رسد «و صبر تو جز به‌ توفيق‌ خدا» و پايدار ساختن‌ وي‌ «نيست‌. و بر آنان‌» يعني: بر كافران‌ «اندوه‌ مخور» كه ‌چرا از تو اعراض‌ مي‌كنند «و نباش‌ در تنگي‌» يعني: در دل‌تنگي‌ «از آنچه‌ نيرنگ ‌مي‌كنند» در حق‌ تو در آينده‌.
 
	سوره نحل آيه  128
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَواْ وَّالَّذِينَ هُم مُّحْسِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ خدا با پرهيزگاران‌ است‌» يعني: با كساني‌ است‌ كه‌ از شرك‌ و معاصي‌ مي‌پرهيزند «و با كساني‌ است‌ كه‌ آنها نيكوكارند» با انجام ‌دادن‌ طاعات‌ و اجراي ‌اوامر پس‌ اين‌ گروه‌ هستند كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ياريشان‌ مي‌دهد. گفتني‌ است‌ كه‌ اين ‌معيت‌ و همراهي‌ خداي‌ عزوجل، معيت‌ مخصوصي‌ است‌ كه‌ مراد از آن‌ ياري‌ و تأييد و هدايت‌ وي‌ است، هدايتي‌ از نوعي‌ ويژه‌ كه‌ مخصوص‌ حق‌ تعالي‌ مي‌باشد.
بايد دانست‌ كه‌ آيات‌ اخير اين‌ سوره، قانون‌ اساسي‌ دعوت‌ و دعوتگران‌ راه ‌خدا(ج)  است‌ پس‌ بايد دعوتگران‌ عميقا به‌ اين‌ آيات‌ توجه‌ نمايند.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:2346.xml">صفحة (282)</a><a class="folder" href="w:html:2355.xml">صفحة (283)</a><a class="folder" href="w:html:2366.xml">صفحة (284)</a><a class="folder" href="w:html:2377.xml">صفحة (285) </a><a class="folder" href="w:html:2389.xml">صفحة (286)</a><a class="folder" href="w:html:2401.xml">صفحة (287) </a><a class="folder" href="w:html:2411.xml">صفحة (288)</a><a class="folder" href="w:html:2420.xml">صفحة (289)</a><a class="folder" href="w:html:2430.xml">صفحة (290) </a><a class="folder" href="w:html:2442.xml">صفحة (291)</a><a class="folder" href="w:html:2453.xml">صفحة (292)</a><a class="folder" href="w:html:2462.xml">صفحة (293)</a><a class="folder" href="w:html:2475.xml">صفحة (294)</a><a class="folder" href="w:html:2487.xml">صفحة (295)</a><a class="folder" href="w:html:2493.xml">صفحة (296)</a><a class="folder" href="w:html:2501.xml">صفحة (297)</a><a class="folder" href="w:html:2509.xml">صفحة (298) </a><a class="folder" href="w:html:2520.xml">صفحة (299)</a><a class="folder" href="w:html:2529.xml">صفحة (300) </a><a class="folder" href="w:html:2538.xml">صفحة (301)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2347.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:2348.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:2349.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:2350.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:2351.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:2352.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:2353.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:2354.txt">وجه‌ تسميه‌:﴿ سوره‌ اسراء ﴾</a></body></html>سوره إسراء
سوره إسراء آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پاك‌ و منزه‌ است‌» سبحان‌: اسم‌ علم‌ است‌ به‌ معني‌ تسبيح‌ كه‌ عبارت‌ از تنزيه‌ حق‌ تعالي‌ از تمام‌ صفات‌ عجز و نقص‌ مي‌باشد، صفاتي‌ كه‌ به‌ جلال‌ و كمال‌ ذات‌اقدس‌ وي‌ سزاوار نيست‌. آري‌! پاك‌ و منزه‌ است‌ «آن‌ خدايي‌ كه‌ بنده ‌خود» محمدص «را سير داد».
خداي‌ عزوجل‌ به‌ منظور گرامي‌داشت‌ و تشريف‌ آن‌ حضرت‌ص ايشان‌ را به‌ مقام‌ عظيم‌ عبوديت‌ كه‌ از شريف‌ترين‌ مقامات‌ است‌، منتسب‌ نمود و فرمود: (بنده‌خود را) و نفرمود: «پيامبر خود را»، يا «نبي‌ خود را»، يا «محمد را» چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ آن‌ حضرت‌ص را در مقام‌ وحي‌ نيز به‌ عين‌ اين‌ وصف‌ توصيف‌ كرده‌ وفرموده‌ است‌: (فاوحي الي ربه ما اوحي): (پس‌ وحي‌ كرد به‌ بنده‌ خود آنچه‌ راوحي‌ كرد) «نجم/‌10». همچنان‌ در مقام‌ دعوت‌ نيز ايشان‌ را به‌ همين‌ وصف‌ توصيف‌كرده‌ و فرموده‌ است‌: (و انه لما قام عبد الله يدعوه) ‌: (و چون‌ بنده‌ خدا برخاست‌ كه‌خدا را بخواند) «جن/‌19».
آري‌! سير داد بنده‌ گرامي‌ خود محمدص را «شبانگاهي‌ از مسجدالحرام‌ به‌سوي‌ مسجدالاقصي‌» يعني‌: از سرزمين‌ حرم‌ ـ و دقيقا از منزل‌ ام‌هاني‌ دختر ابوطالب‌ در جوار مسجدالحرام‌ ـ به‌سوي‌ مسجدالاقصي‌. از سرزمين‌ حرم‌ به‌ «مسجدالحرام‌» تعبير شد زيرا گاهي‌ بر مكه‌ يا بر حرم‌ نيز مسجدالحرام‌ اطلاق‌ مي‌شود، به‌ سبب‌ آن‌كه‌ هر يك‌ از آن‌ دو به‌ مسجدالحرام‌ احاطه‌ دارند. و چنان‌كه‌ابن‌عباس‌(رض)  فرموده‌، همه‌ حرم‌ مسجد است‌. اما مسجد الاقصي‌ به‌ اتفاق‌ علما همان‌ مسجد بيت‌المقدس‌ است‌ و آن‌ را «اقصي‌: دور» ناميدند، به‌ سبب‌ بعد مسافت‌ ميان‌ آن‌ و مسجدالحرام‌ زيرا فاصله‌ مكه‌ تا شام‌ به‌ مقياس‌ وسايل‌ نقليه‌قديم‌، چهل‌ شب‌ راه‌ است‌.
«كه‌ پيرامون‌ آن‌ را بركت‌ داده‌ايم‌» با درختان‌ مثمر، رودخانه‌ها، قراردادن‌ منازل ‌انبيا‡ و صالحان‌ در آن‌ و بركات‌ فراوان‌ ديني‌ و دنيوي‌ ديگر «تا از نشانه‌هاي‌خود» نشانه‌هايي‌ كه‌ دال‌ بر وحدانيت‌ و قدرت‌ ماست‌ «به‌ او بنمايانيم‌» 