ده‌ بلكه‌ واجب‌ مي‌باشد. رأي‌ دوم‌: رأي‌ جمهور علما (مالكي‌ها، شافعي‌ها، حنبلي‌ها) است‌ كه‌ خواندن‌ سوره‌ فاتحه‌ را در نماز فرض‌ مي‌دانند.

آيه  155
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و قطعا شما را به‌ چيزي‌ از ترس‌» چون‌ آسيب‌ دشمن‌ يا غيرآن‌ «و گرسنگي‌» وقحطي‌ «و كاهش‌ در اموال‌» به‌ سبب‌ بلاياي‌ طبيعي‌ و غير آن‌، و نيز به‌سبب‌ آنچه‌ كه‌خداوند(ج) بر اموالتان‌ از زكات‌ و مانند آن‌ فرض‌ گردانيده‌ است‌ «و كاهش‌ درجانها» با مرگ‌ و كشته‌شدن‌ در جهاد «و كمبود محصولات‌» به‌سبب‌ رسيدن‌ آفات‌، يا به‌ سبب‌ مرگ‌ فرزندان‌ «مي‌آزماييم‌» و امتحان‌ مي‌كنيم‌ «و مژده‌ بده‌ صابران‌ را» كه‌ در بلاها صبر و شكيبايي‌ پيشه‌ مي‌كنند.
آن‌گاه‌ خداوند بزرگ‌ به‌ معرفي‌ اين‌ صابران‌ پرداخته، مي‌فرمايد:
 

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2001.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:2002.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:2003.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:2004.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:2005.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:2006.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:2007.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:2008.txt">آيه  13</a></body></html>آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِمُ الْمَثُلاَتُ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِّلنَّاسِ عَلَى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ موضع‌گيري‌ دوم‌ كفار چنين‌ بيان‌ مي‌شود: «و پيش‌ از حسنه‌، به‌شتاب‌ از تو سيئه‌ مي‌طلبند» سيئه‌: عذاب‌ مهلك‌، و حسنه‌: عافيت‌ و راحت‌ و سلامتي‌ است‌. يعني‌: آنان‌ از شدت‌ كفر، عذاب‌ را قبل‌ از سلامت‌ و عافيت‌ مي‌طلبند «حال‌ آن‌كه‌ پيش‌ از آنان‌ عقوبتها گذشته‌ است‌» يعني‌: برامثالشان‌ از تكذيب‌كنندگان‌، عذابها گذشته‌ است‌ پس‌ چرا از سرگذشتهاي‌ ننگين‌ پيشينيانشان‌ درس‌ عبرت‌ نگرفته‌ و از فرود آمدن‌ نظير آنچه‌ كه‌ بر امتهاي‌ پيشين‌ گذشته‌ است‌، خود را بر كنار نگه‌ نمي‌دارند «و به‌راستي‌ پروردگارت‌ بر مردم‌ بخشايشگر است‌» يعني‌: صاحب ‌گذشت‌ و بخشايشي‌ بزرگ‌ است‌ «با وجود ستمكار بودنشان‌» پس‌ با وصف ‌استمرارشان‌ در ارتكاب‌ گناه‌، به‌ شتاب‌ عذابشان‌ نمي‌كند و اين‌ است‌ راز عدم ‌فرود آمدن‌ عذاب‌ عاجل‌ برآنان‌.
ابن‌عباس‌(رض)  مي‌گويد: «اين‌ اميدوارترين‌ آيه‌ در كتاب‌ خدا(ج)  است». سعيدبن‌مسيب‌؛ مي‌گويد: چون‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد، رسول‌ خدا ص در حديث‌ شريف ‌فرمودند: «اگر عفو و گذشت‌ خداوند(ج)  نمي‌بود، هيچ‌كس‌ به‌ گوارايي‌ و خوشي ‌زندگي‌ نمي‌كرد و اگر بيم‌ و عذاب‌ وي‌ نمي‌بود، بي‌گمان‌ هر كس‌ بر عفو و كرمش‌تكيه‌ مي‌كرد»، يعني‌: از ارتكاب‌ هيچ‌ محظوري‌ ابا نمي‌ورزيد. «و بي‌گمان‌پروردگارت‌ سخت‌ كيفر است‌» پس‌ سركشان‌ تكذيب‌كننده‌ كافر را به‌ عذابي ‌سخت‌ ـ بر وفق‌ آنچه‌ مشيت‌ وي‌ اقتضا كند  ـ عذاب‌ مي‌كند، بدين‌ جهت‌، او مهلت‌ مي‌دهد اما مهمل‌ و متروك‌ نمي‌گذارد و سرانجام‌ به‌ حساب‌ كارها رسيدگي‌ مي‌كند.
 
آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اما موضع‌ سوم‌ از مواضع‌ ستيزه‌جويانه‌ كفار عبارت‌ است‌ از: «و كافران ‌مي‌گويند: چرا بر اين‌ پيامبر نشانه‌اي‌ آشكار از سوي‌ پروردگارش‌ نازل‌ نشده‌ است‌؟» يعني‌: چرا بر او معجزه‌ ديگري‌ غير از آنچه‌ با خود از آيات‌ معجز آورده‌، نازل‌ نگرديده‌، همچون‌ معجزات‌ حسي‌اي‌ كه‌ بر پيامبران‌ ديگر نازل‌ شد، مانند عصاي‌ موسي‌ و شتر صالح‌ و امثال‌ آن‌؟ عجب‌ است‌ كه‌ آنها نشانه‌هاي‌ حسي‌اي ‌مانند انشقاق‌ قمر، انقياد درخت‌، تبديل‌شدن‌ عصا به‌ شمشير، جوشيدن‌ آب‌ از بين ‌انگشتان‌ پيامبر ص و امثال‌ آن‌ از معجزات‌ را ديدند، اما از روي‌ عناد باز هم ‌نشانه‌هاي‌ جديدي‌ درخواست‌ كردند. پس‌ بدان‌ كه‌ مشكل‌ آنها نبودن‌ نشانه‌ ومعجزه‌ نيست‌ «اي‌ پيامبر! تو فقط هشدار دهنده‌اي‌» كه‌ آنان‌ را از آتش‌ دوزخ‌ بيم‌ وهشدار مي‌دهي‌ و كار معجزات‌ به‌ تو هيچ‌ ارتباطي‌ ندارد. آري‌! رسول خدا ص طبق‌ فرمان‌ الهي‌ مسؤوليت‌ انذار و بيم‌دهي‌ را كه‌ بر عهده‌شان‌ بود، به‌ نيكوترين‌شكل‌ به‌سر رسانده‌ و به‌ بليغ‌ترين‌ وجه‌ انجام‌ دادند «و براي‌ هرقومي‌ راهنمايي‌است‌» يعني‌: پيامبري‌ است‌ كه‌ آنان‌ را به‌سوي‌ آنچه‌ كه‌ هدايت‌ و رشدشان‌ در آن‌است‌، دعوت‌ و راهنمايي‌ مي‌كند.
	آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ اللّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنثَى وَمَا تَغِيضُ الأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ وَكُلُّ شَيْءٍ عِندَهُ بِمِقْدَارٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند مي‌داند آنچه‌ را كه‌ هر زني‌ در شكم‌ بار مي‌گيرد» از نطفه‌، يا علقه‌، يا مضغه‌؛ از نر يا ماده‌، از زيبا يا زشت‌، از سعيد يا شقي‌ و اين‌كه‌ آن‌ جنين‌ در چه‌ حال‌ و وضعي‌ قرار دارد «و» نيز مي‌داند «آنچه‌ را كه‌ رحمها مي‌كاهند و آنچه‌ را كه‌ مي‌افزايند» مراد افزايش‌ حجم‌ رحم‌ با رشد رو به‌ فزون‌ حمل‌ در آن‌ و كم‌ شدن‌ حجم‌ رحم‌ با بيرون‌ آمدن‌ طفل‌ از آن‌ است‌. يا مراد، افزوني‌ حجم‌ رحم‌ با افزوني ‌تعداد بچه‌ است‌ زيرا گاهي‌ رحم‌ حامل‌ دوقلو يا چند قلو مي‌شود. يا مراد از كاستي ‌رحم‌، كاستي‌ آن‌ با سقط جنين‌ است‌. همچنان‌ محتمل‌ است‌ كه‌ افزوني‌ يا كاستي‌حجم‌ رحم‌، به‌ مدت‌ زايمان‌ نيز بستگي‌ داشته‌ باشد. پس‌ در هر يك‌ از اين‌ امور، معجزه‌اي‌ است‌ «و هر چيزي‌ نزد او اندازه‌اي‌ معين‌ دارد» كه‌ خداوند(ج)  آن‌ را با موازين‌، مقادير و نسبت‌هاي‌ ثابت‌ و معلومي‌ در نزد خويش‌ مرتب‌ و مقدر نموده‌ و بر وفق‌ نظام‌ محاسبه‌ شده‌اي‌ آن‌ را به‌ حركت‌ درآورده‌ است‌ كه‌ از جمله‌ اين ‌پديده‌هاي‌ هدفدار با برنامه‌ و نظم‌ و حساب‌، يكي‌ هم‌ نوع‌ جنين‌ و حجم‌ رحم‌هاي ‌زنان‌ و مدت‌ حمل‌ و حيض‌ آنان‌ است‌.
اين‌ يكي‌ ديگر از آيات‌ معجز علمي‌ قرآن‌ كريم‌ است‌ كه‌ گستره‌ تمام‌ علوم‌ و معارف‌ تجربي‌ را در نورديده‌ به‌ طوري‌ كه‌ هر اندازه‌ دانشمندان‌ در عرصه‌هاي‌ هستي‌ كاوش‌ كنند و هر چه‌ به‌ ميدان‌ آورند، در راستاي‌ كشف‌ جلوه‌هاي‌ شهودي ‌اين‌ آيه‌ است‌.
 
	آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«داناي‌ غيب‌ و شه