متن آيه : ‏
‏ فَسُبْحَانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَحِينَ تُصْبِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ تسبيح‌ گوييد خداوند را هنگامي‌ كه‌ به‌ شامگاه‌ و به‌ بامداد وارد مي‌شويد» يعني: چون‌ اين‌ حقايق‌ را دانستيد، خداوند متعال‌ را تسبيح‌ گوييد و او را از آنچه‌ كه‌ سزاوار شأن‌ وي‌ نيست، به‌ پاكي‌ ياد كنيد؛ با گفتن‌ «سبحان‌الله» در بامدادان‌ و شامگاهان‌. يا مراد از تسبيح‌ در اين‌ آيه، نماز است‌.
سوره روم آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَعَشِيّاً وَحِينَ تُظْهِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ستايش‌ ازآن‌ اوست‌ در آسمانها و زمين‌ و هنگام‌ عصر و به‌هنگام ‌نيمروزتان‌» ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «مراد از تسبيح‌ در آيه‌ قبل، نماز است‌ لذا مراد از فرموده‌ حق‌ تعالي: (حين‌ تمسون‌) نمازهاي‌ مغرب‌ و عشاء است، مراد از: (حين‌تصبحون‌) نماز بامداد است، مراد از: (عشيا) نماز عصر است‌ و مراد از: (حين ‌تظهرون‌) نماز ظهر است‌. بنابراين، اين‌ دو آيه‌ مجموعه‌ هر پنج‌ نماز را در بر مي‌گيرند.
بايد دانست‌ كه‌ مخصوص‌ ساختن‌ اين‌ اوقات‌ به‌ گفتن‌ تسبيح، بدان‌ جهت‌ است ‌كه‌ در اين‌ اوقات‌ نشانه‌هاي‌ انتقال‌ از حالي‌ به‌ حال‌ ديگر و از زماني‌ به‌ زماني‌ ديگر محسوس‌ و نمايان‌ است‌ و در واقع‌ اين‌ اوقات، تمام‌ بخش‌هاي‌ روز را دربر مي‌گيرند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هر كس‌ هنگام‌ صبح‌ (‏ فَسُبْحَانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ) را بخواند، آنچه‌ را كه‌ از وي‌ (از اذكار) در شبش‌ فوت‌ شده‌ است، دريافته‌ و جبران‌ كرده‌ است‌ و هر كس‌ اين‌ آيه‌ را در شامگاه‌ بخواند، آنچه‌ را كه‌ از وي‌ در روزش‌ فوت‌ شده، جبران‌ كرده‌ است‌». مراد فوت‌ شدن‌ اذكار و اوراد است‌.
 
سوره روم آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَيُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَكَذَلِكَ تُخْرَجُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«زنده‌ را از مرده‌ بيرون‌ مي‌آورد» مانند بيرون ‌آوردن‌ انسان‌ از نطفه‌ و بيرون ‌آوردن‌ جوجه‌ از تخم‌ «و مرده‌ را از زنده‌ بيرون‌ مي‌آورد» مانند بيرون ‌آوردن ‌نطفه‌ و بيضه‌ از حيوان‌. بعضي‌ در معناي‌ اين‌ دو جمله‌ گفته‌اند: مؤمن‌ را از كافر و كافر را از مؤمن‌ بيرون‌ مي‌آورد. «و زمين‌ را پس‌ از پژمردنش‌ زنده‌ مي‌كند» با رويانيدن‌ سبزه‌ها بعد از خشك‌ شدن‌ آنها «و بدين‌گونه‌ بيرون‌ آورده‌ مي‌شويد» از قبرهايتان‌. يعني: ايجاد و اعاده‌ در قدرت‌ ذات‌ توانايي‌ كه‌ بر بيرون‌ آوردن‌ اشيا از اضداد آنها تواناست، برابر و يكسان‌ مي‌باشد.
 
	سوره روم آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَا أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آيات‌ او» يعني: از نشانه‌ها و دلايل‌ درخشان‌ حق‌ تعالي‌ بر عظمت، كمال ‌و مطلقيت‌ قدرتش‌ و از جمله‌ بر برانگيختن‌ مجددتان‌ «اين‌ است‌ كه‌ شما را از خاك ‌آفريد» يعني: پدرتان‌ آدم‌(ع) و شما را نيز در ضمن‌ خلقت‌ وي، از خاك‌ آفريد. آري‌! پدر ما آدم‌(ع) از خاك‌ آفريده‌ شد و نسل‌ وي‌ از آب‌ نطفه‌ و آب‌ نطفه‌ از خون‌ است، خون‌ از غذا و غذا از سبزي‌ها و عناصر برآمده‌ از خاك‌ پس‌ خلقت ‌همه‌ انسانها درنهايت‌ از خاك‌ است‌ «سپس‌ بناگاه‌ شم ا بشري‌ در زمين‌ پراكنده ‌شديد» يعني: سپس‌ از طريق‌ تناسل‌ و توالد، به‌ شيوه‌اي‌ كه‌ خداوند(ج) مقدر كرده ‌است، از آدم‌(ع) پديد آمديد تا بدانجا كه‌ در گستره‌ زمين‌ پراكنده‌ شديد. 
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «همانا خداوند(ج) آدم‌ را از مشت‌ خاكي‌ كه‌ آن‌ را از تمام‌ روي‌ زمين‌ برگرفت، آفريد لذا فرزندان‌ آدم‌ به‌مانند زمين‌ (گونه‌گون‌) آفريده‌ شدند و از آنان‌ سپيد، سرخ، سياه‌ و ميان‌ اينها از الوان‌؛ و نيز پليد، پاك، نرمخوي، درشت‌خوي‌ و ميان‌ اينها (از طبايع‌) پديد آمد».
 
	 سوره روم آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آيات‌ او اين‌ است‌ كه‌ از خودتان‌ برايتان‌ همسراني‌ آفريد» يعني: از جمله‌ نشانه‌ها و دلالتهايي‌ كه‌ به‌ قدرت‌ حق‌ تعالي‌ بر زنده ‌ساختن‌ پس‌ از مرگ‌ دلالت ‌مي‌كند، يكي‌ اين‌ است‌ كه‌ براي‌ شما از جنس‌ بشري‌ شما زناني‌ آفريد كه‌ با آنان ‌ازدواج‌ مي‌كنيد. به‌قولي: مراد حوا عليهاالسلام‌ است‌ زيرا خداوند متعال‌ او را از پهلوي‌ آدم‌(ع) آفريد و زنان‌ بعد از وي‌ نيز از پشت‌ مردان‌ آفريده‌ شده‌اند. «تا بدانها آرام‌ گيريد» يعني: تا به‌ همسرانتان‌ انس‌ و الفت‌ گرفته‌ و به‌ آنان‌ تمايل‌ ورزيد زيرا آرامش‌ و راحت‌ روانهايتان‌ با اين‌ انس‌ و الفت‌ است‌ «و در ميان‌ شما مودت‌ و رحمت‌ نهاد» يعني: در ميان‌ مرد و همسرش‌ در پرتو پيوند نكاح‌ و در درون‌ قلعه ‌مستحكم‌ آن، محبت‌ و علاقه‌ و شفقت‌ و عشق‌ قرار داد پس‌ به‌ وسيله‌ اين‌ نكاح‌ است‌ كه‌ شما با يك‌ديگر مهر و عاطفه‌ مبادله‌ مي‌كنيد، بي‌ آن‌كه‌ قبل‌ از اين‌ ميان ‌شما شناخت‌ و معرفتي‌ باشد، چه‌ رسد به‌ مهر و محبت‌. مجاهد مي‌گويد: «مودت‌؛ جماع‌ است‌ و رحمت‌؛ فرزند». «بي‌گمان‌ در اين‌» اموري‌ كه‌ ذكر شد «نشانه‌هايي ‌است‌» بزرگ‌ و شگرف‌ بر قدرت‌ و حكمت‌ خداي‌ سبحان‌ «براي‌ گروهي‌ كه‌ مي‌انديشند» و با انديشيدن‌ در اين‌ امور، به‌ عظمت‌ آفريدگار متعال‌ پي‌ مي‌برند.
 
	سوره روم آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوَانِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّلْعَالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از جمله‌ آيات‌ او آفرينش‌ آسمانها و زمين‌ است‌» زيرا ذاتي‌ كه‌ اين‌ اجرام‌ بزرگ ‌را آفريد و در آنها از عجايب‌ صنع‌ و شگفتي‌هاي‌ آفرينش‌ خويش‌ پديده‌هايي‌ قرار داد كه‌ مايه‌ عبرت‌ انديشه‌وران‌ و متفكران‌ است، همين‌ ذات‌ متعال، قادر است‌ تا شما را بعد از مرگتان‌ نيز بيافريند و از قبرهايتان‌ برانگيزد. «و» نيز از جمله‌ نشانه‌هاي‌ اوست‌ «گونه‌گوني‌ زبانهاي‌ شما» يعني: گويش‌ها و زبانهايي‌ كه‌ با آن ‌سخن‌ مي‌گوييد؛ از عربي، عجمي، تركي، رومي، لاتيني‌ و غير اين‌ از زبانها «و» نيز از جمله‌ نشانه‌هاي‌ اوست‌ «گونه‌گوني‌ رنگهاي‌ شما» از سفيد و سياه‌ و سرخ ‌و زرد بلكه‌ حتي‌ در هر فردي‌ از افراد شما خصوصياتي‌ وجود دارد كه‌ او را از غير وي‌ متمايز مي‌گرداند، با آن‌كه همگي‌ شما فرزندان‌ يك‌ مرد و يك‌ ز