ة (572)</a><a class="folder" href="w:html:3432.xml">صفحة (573) </a><a class="folder" href="w:html:3448.xml">صفحة (574)</a><a class="folder" href="w:html:3468.xml">صفحة (575)</a><a class="folder" href="w:html:3487.xml">صفحة (576)</a><a class="folder" href="w:html:3513.xml">صفحة (577)</a><a class="folder" href="w:html:3543.xml">صفحة (578) </a><a class="folder" href="w:html:3570.xml">صفحة (579)</a><a class="folder" href="w:html:3591.xml">صفحة (580)</a><a class="folder" href="w:html:3618.xml">صفحة (581)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3208.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3209.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3210.txt"> آيه  3</a><a class="text" href="w:text:3211.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:3212.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:3213.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3214.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3215.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3216.txt"> آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3217.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:3218.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:3219.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:3220.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ ملک ﴾</a></body></html>سوره مُلك آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تبارك‌ است‌ آن‌ كه‌ به‌ دست‌ اوست‌ ملك» تبارك: از بركت‌ است‌ كه‌ عبارت‌ از رشد و فزوني‌ حسي‌ يا معنوي‌ مي‌باشد. يعني‌ خير خداوند(ج) بسيار و انعام‌ وي‌ بزرگ‌ است‌ و او از صفات‌ مخلوقان‌ برتر و والا و خجسته‌ مي‌باشد. مراد از ملك: فرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌ در دنيا و آخرت‌ است‌. «و او بر همه‌ چيز تواناست» و هيچ‌ چيز او را عاجز نمي‌تواند كرد بلكه‌ او هرگونه‌ كه‌ بخواهد در ملك‌ خويش‌تصرف‌ مي‌كند؛ از انعام‌ نمودن‌ يا انتقام‌ گرفتن‌، از بلند بردن‌ يا پست‌ نمودن‌ و از بخشيدن‌ يا بازداشتن‌؛ و مؤمنان‌ در دنيا به‌ اين‌ امر دانا و باورمندند اما كفار منكر آن ‌مي‌باشند ولي‌ در آخرت‌؛ احدي‌ جز حق‌ تعالي‌ ادعاي‌ ملك‌ و فرمانروايي‌ را نمي‌كند و هيچ‌ كس‌ منكر فرمانروايي‌ وي‌ نمي‌گردد از اين‌ جهت‌ است‌ كه‌ خداوند متعال‌ فرموده‌ است: (‏ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ‏) : «خداوند فرمانرواي‌ روز جزاست‌» و نيز فرموده‌ است:(‏ يَوْمَ هُم بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِّمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ ‏): «روزي‌ كه‌ آنان‌ سراپا آشكار باشند و از آنان‌ چيزي‌ بر خداوندپوشيده‌ نباشد، ندا آيد: امروز فرمانروايي‌ از آن‌ كيست‌؟ (پاسخ‌ آيد كه) از آن‌خداوند يگانه‌ قهار است‌» «غافر / 16».
 
سوره ملك آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همان‌ كه‌ مرگ‌ و زندگي‌ را آفريد» مرگ: انقطاع‌ و جدايي‌ روح‌ از بدن‌؛ و حيات: تعلق‌ و پيوند روح‌ به‌ بدن‌ است‌. پس‌ حيات‌ در اينجا به‌ اين‌ معني‌ است‌ كه: خداي‌ عزوجل‌ بشر را در ساختار انساني‌اش‌ آفريد و در وي‌ روح‌ را خلق‌ كرد «تا شما را بيازمايد كه‌ كدام‌ يك‌ از شما نيكوكردارتر است» يعني: مرگ‌ و زندگي‌ را آفريد و شما را عاقل‌ گردانيد تا شما را مكلف‌ سازد، سپس‌ شما را بيازمايد و آن‌گاه‌ شما را بر مبناي‌ اين‌ تكليف‌، جزا و پاداش‌ دهد. پس‌ هدف‌ اصلي‌ از ابتلا، نمايان‌ كردن‌ كمال‌ نيكوكاري‌ نيكان‌ است‌ «و اوست‌ عزيز» يعني: غالبي‌ كه‌ مغلوب‌ نمي‌شود «آمرزگار» است‌ براي‌ كسي‌ كه‌ توبه‌ و انابت‌ پيشه‌ كرده‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عمر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص آيه: (‏ تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ )  را تلاوت‌ نمودند و چون‌ به:( أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً ) رسيدند، فرمودند: «از محرمات‌ خداوند(ج)  بپرهيز و در طاعت‌ وي‌ بشتاب‌».
 
سوره أنبياء آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ هَذَا ذِكْرُ مَن مَّعِيَ وَذِكْرُ مَن قَبْلِي بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُم مُّعْرِضُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا به‌جاي‌ او خداياني‌ را به‌ پرستش‌ گرفته‌اند» از مخلوقات‌ زمين‌ يا از مخلوقات‌ آسمان‌ و بدين‌ سبب‌ از محاسبه‌ حق‌ تعالي‌ غافل‌ و از ياد وي‌ روگردانند؟ «بگو برهانتان‌ را بياوريد» بر اين‌ ادعا كه‌ آنان‌ خدايانند ولي‌ شما هيچ‌ راهي‌ ـ نه‌ از عقل ‌و نه‌ از نقل‌ ـ به‌سوي‌ اين‌ برهان‌ نداريد چنان‌ كه‌ نفي‌ دليل‌ عقلي‌ بر شرك‌ در (آيه22) بيان‌ شد و نفي‌ دليل‌ نقلي‌ نيز از اين‌ فرموده‌ وي‌ بر مي‌آيد: «اين‌ است‌ ذكركساني‌ كه‌ با منند» يعني: اين‌ است‌ وحي‌ نازل‌ شده‌ بر من‌ براي‌ ابلاغ‌ آن‌ به‌ امتم‌ «و اين‌ است‌ ذكر كساني‌ كه‌ پيش‌ از من‌ بودند» يعني: اينك‌ اين‌ هم‌ كتابهايي‌ كه‌ قبل‌ از من‌ نازل‌ شده‌ است‌ پس‌ بنگريد كه‌ آيا در يكي‌ از آنها هم‌ راجع‌ به‌ اين‌ امر سخن ‌رفته‌ است‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ به‌ گرفتن‌ خدايي‌ غير از خود فرمان‌ داده‌ باشد؟ «بلكه‌ بيشترشان‌ حق‌ را نمي‌دانند» يعني: از آن‌ جاهل‌ و بي‌خبرند و ميان‌ حق‌ و باطل‌ هيچ‌ فرق‌ و تمييزي‌ نمي‌گذارند «پس‌ آنان‌» به‌ سبب‌ اين‌ جهل‌ «رويگردانند» از پذيرش ‌حق‌ و ادامه ‌دهنده‌اند بر روگرداني‌ از توحيد و پيروي‌ از پيامبر لذا نه‌ در حجتي ‌تأمل‌، نه‌ در برهاني‌ تدبر و نه‌ در دليلي‌ تفكر مي‌كنند.
سپس‌ خداوند متعال‌ براي‌ تأكيد و تبيين‌ بيشتر مضمون‌ كتب‌ و رسالتهاي ‌آسماني‌ در امر توحيد و يكتاپرستي‌، مي‌فرمايد:
 
	سوره ملك آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقاً مَّا تَرَى فِي خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِن تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِن فُطُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همان‌ كه‌ هفت‌ آسمان‌ را طبقه‌ طبقه‌ آفريد» بر فراز يك‌ديگر، هر آسماني‌ را جدا از آسمان‌ ديگر چنان‌كه‌ در حديث‌ «اسراء» و غير آن‌ آمده‌ است‌. آسمان: ماده‌اي‌ است‌ كه‌ جز خداي‌ سبحان‌ كسي‌ حقيقت‌ آن‌ را نمي‌داند، چنان‌ كه‌ در احاديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ و فاصله‌ آن‌ از زمين‌ با مقياس‌هاي‌ قديم‌ مسافت ‌پنجصد سال‌ راه‌ است‌ و امروزه‌ در برنامه‌هاي‌ فضايي‌ اين‌ مسافت‌ را به‌ مايل ‌مي‌سنجند. به‌قولي: آسمان‌ عبارت‌ از مدارهاي‌ سير سيارگان‌ است‌ چنان‌ كه‌ دانشمندان‌ نجوم‌ نيز برآنند كه‌ آسمان‌ عبارت‌ از فضاي‌ خالي‌اي‌ است‌ كه‌ سيارگان‌ در آن‌ سير مي‌كنند. و اگر بدانيم‌ كه‌ سيارگان‌ و ستارگان‌ داراي‌ ابعاد بس‌ متفاوت‌ ومسافت‌هاي‌ عظیمي‌ هستند، در اين‌ صورت‌ مي‌توانيم‌ عظمت‌ كرات‌ آسمانها را درك‌ كنيم‌. «در آفرينش‌ خداي‌ رحمن‌ هيچ‌ بي‌ضابطه‌گي‌اي‌ نمي‌بيني» يعني: اي ‌بيننده‌! تو هيچ‌ تناقض‌، تباين‌، كجي‌ و نابساماني‌اي‌ در آفرينش‌ خداي‌ بخشايشگر نمي‌بيني‌ بلكه‌ آ