مِلُوا الصَّالِحَاتِ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَالْكَافِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند(ج)  قبول‌ توبه‌ را با قبول‌ دعا مورد تأكيد قرار داده‌ و مي‌فرمايد: «و دعاي‌ كساني‌ را كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند اجابت‌ مي‌كند» و آنچه‌ را كه‌ از وي‌ خواسته‌اند، به‌ ايشان‌ ارزاني‌ مي‌دارد «و از فضل‌ خويش‌ به‌ آنان ‌مي‌افزايد» يعني: بر آنچه‌ كه‌ از وي‌ خواسته‌اند، يا بر ثوابي‌ كه‌ سزاوار آنند، از روي‌ فضل‌ و بخشش‌ خويش‌ به‌ ايشان‌ افزونتر نيز مي‌دهد «ولي‌ براي‌ كافران‌ عذاب ‌سختي‌ خواهد بود» زيرا آنان‌ از وادي‌ فضل‌ و ايمان‌ الهي‌ به‌دور افتاده‌ و به‌ بيابانهاي ‌تاريك‌ كفر و بيغوله‌هاي‌ ظلماني‌ گمراهي‌، رهسپار شده‌اند.
 
	آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ وَلَكِن يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاءُ إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر خدا روزي‌ را بر بندگانش‌ گسترده‌ مي‌داشت‌» و فراخ‌ مي‌گردانيد «مسلما در زمين‌ سر به‌ عصيان‌ بر مي‌داشتند» و نعمت‌ را ناسپاسي‌ كرده‌ تكبر مي‌ورزيدند و طالب‌ چيزي‌ مي‌شدند كه‌ خواستن‌ آن‌ در حوزه‌ حق‌ و توان‌ و شايستگي‌ آنان‌ نبود «وليكن‌ آنچه‌ را بخواهد به‌اندازه‌اي‌ فرود مي‌آورد» يعني: روزي‌ را براي‌ بندگانش ‌به‌اندازه‌ سنجيده‌ و مقرر، برحسب‌ مشيت‌ خويش‌ و آنچه‌ كه‌ حكمت‌ بالغه‌ وي ‌اقتضا كند، فرود مي‌آورد «هرآينه‌ او به‌ بندگانش‌ آگاه‌ است‌» و احوالشان‌ را تماما مي‌داند پس‌ آنچه‌ را كه‌ حكمت‌ وي‌ اقتضا نمايد، برايشان‌ عنايت‌ مي‌دارد «و بينا» است‌ بر آنچه‌ كه‌ به‌ صلاحشان‌ است‌؛ از گشاده‌ داشتن‌ روزي‌، يا تنگ‌داشتن‌ آن‌.
حاكم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ از علي‌(رض) روايت‌ كرده‌است‌ كه‌ فرمود: «اين ‌آيه‌ كريمه‌ درباره‌ اصحاب‌ صفه‌ نازل‌ شد، هنگامي‌ كه‌ ايشان‌ آرزوي‌ دنيا و توانگري‌ را كرده‌ و گفتند: كاش‌ ما هم‌ صاحب‌ مال‌ و مكنت‌ بوديم‌...». خباب‌بن‌ارت‌(رض) مي‌گويد: «اين‌ آيه ‌كريمه‌ درباره‌ ما اهل‌ صفه‌ نازل‌ شد زيرا ما به ‌اموال‌ بني‌قريظه‌ و نضير و بني‌قينقاع‌ نگريستيم‌ و آرزو كرديم‌ كه‌ كاش‌ نظير آنها را داشتيم‌». در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ آمده‌ است: «از بندگانم‌ كسي‌ هست‌ كه‌ او را جز توانگري‌ به‌ صلاح‌ نمي‌آورد و اگر فقيرش‌ سازم‌، بي‌گمان‌ دينش‌ را بر وي‌ تباه‌ كرده‌ام‌ و از بندگانم‌ كسي‌ هست‌ كه‌ او را جز فقر به‌ صلاح‌ نمي‌آورد و اگر توانگرش‌ سازم‌، دينش‌ را بر وي‌ تباه‌ ساخته‌ام‌».
 
آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا وَيَنشُرُ رَحْمَتَهُ وَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ كسي‌ كه‌ باران‌ را فرود مي‌آورد» باراني‌ كه‌ سودمندترين‌ نوع‌ روزي‌، عامترين‌ آن‌ از نظر فايده‌ و اثر گذارترين‌ آن‌ در سامان‌دهي‌ كاروبار زندگي‌ است‌؛ «پس‌ از آن‌كه‌ نوميد شدند» از فرود آمدن‌ باران‌. و چنين‌ است‌ كه‌ بندگان‌ با اين ‌فروفرستادن‌ باران‌ بعد از نوميدي‌، مقدار و ميزان‌ رحمت‌ باري‌‌تعالي‌ را در حق‌ خويش‌ مي‌شناسند و او را در برابر آنچه‌ كه‌ شكرگزاري‌ وي‌ در قبال‌ آن‌ واجب ‌است‌، شكر و سپاس‌ مي‌گزارند «و رحمت‌ خويش‌ را نشر مي‌كند» يعني: حق‌‌تعالي‌ رحمت‌ خود را بر همه‌ چيز ـ اعم‌ از دشت‌ و صحرا و كوه‌ و سبزه‌ و انسان‌ و حيوان‌... ـ گسترده‌ و فراگير مي‌گرداند. قتاده‌ مي‌گويد: «به‌ ما نقل‌ كرده‌اند كه‌مردي‌ به‌ عمربن‌خطاب‌(رض) گفت: اي‌ اميرالمؤمنين‌! قحطي‌ باران‌ است‌ و مردم ‌نااميد شده‌اند! عمر(رض) فرمود: اكنون‌ ديگر باران‌ بر شما فرود آمد‌! سپس‌ اين ‌آيه‌ كريمه‌ را تلاوت‌ كرد: (وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا ...) :  «اوست‌ كسي‌كه‌ باران‌ را پس‌ از آن‌كه‌ نوميد شدند، فرود مي‌آورد». «و هموست‌ كارساز» صالحان‌ و شايستگان‌ از بندگانش‌؛ با احسان‌ و جلب‌ منافع‌ برايشان‌ و دفع‌ آفتها و ناملايمات‌ از ايشان‌ «حميد» است‌ پس‌ در برابر انعام‌ خويش‌، سزاوار حمد و سپاس ‌از جانب‌ ايشان‌ مي‌باشد.
 
آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيهِمَا مِن دَابَّةٍ وَهُوَ عَلَى جَمْعِهِمْ إِذَا يَشَاءُ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آيات‌» دال‌ بر عظمت‌ و قدرت‌ بي‌منتهاي‌ «اوست‌ آفرينش‌ آسمانها و زمين‌» بر اين‌ كيفيت‌ عجيب‌ و بر اين‌ صنعت‌ بديع‌ لذا آسمانها و زمين‌ در كيان ‌وجود و صفات‌ و خصوصيات‌ خود، بر وجود صانعي‌ توانا و حكيم‌ دلالت ‌مي‌كنند «و» از آيات‌ دال‌ بر عظمت‌ و قدرت‌ بي‌منتهاي‌ اوست‌ آنچه‌ «در آن‌ دو از جانوران‌ پراكنده‌ است‌ و او هرگاه‌ بخواهد، بر گرد آوردن‌ آنان‌» در روز قيامت ‌«تواناست‌» يعني: باري‌ تعالي‌ آن‌ موجودات‌ زنده‌ و جاندار را در هرجايي‌ كه‌ باشند ـ آن‌گاه‌ كه‌ بخواهد ـ گرد مي‌آورد و او بر اين‌ كار توانايي‌ كامل‌ دارد.
استاد محمد سليمان‌ عبدالله‌ الاشقر اختصار كننده‌ تفسير «فتح‌القدير» امام ‌شوكاني‌ مي‌گويد: «من‌ بر اين‌ نظرم‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در اين‌ آيه‌ كريمه‌ آشكارا به ‌ما خبر داده‌ است‌ كه‌ او در آسمانها نيز موجودات‌ زنده‌ و جانداري‌ را آفريده ‌است‌ و بعيد نيست‌ كه‌ آن‌ جانوران‌ در برخي‌ از ستارگان‌ و سيارگاني‌ قرار داشته‌ باشند كه‌ طبيعت‌ آنها براي‌ زندگي‌ حيواني‌ آماده‌ است‌». صاحب‌ تفسير «المنير» نيز مي‌گويد: «برخي‌ از دانشمندان‌ با استدلال‌ به‌ اين‌ فرموده‌ خداي‌ متعال:(وَمَا بَثَّ فِيهِمَا مِن دَابَّةٍ )وجود مخلوقاتي‌ ديگر بجز فرشتگان‌ را در ستارگان‌ و عوالم‌ علوي‌ بعيد نمي‌دانند، همان‌ طوري‌ كه‌ سفينه‌هاي‌ فضايي‌ جديد و كاوشهاي‌ نجومي‌، به‌دنبال‌ كشف‌ وجود پديده‌ حيات‌ در ستاره‌ مريخ‌ اند اما دلالت‌ آيه‌ بر اين‌ امر قطعي ‌نيست‌ زيرا تفسير آيه‌ مباركه‌ وجه‌ ديگري‌ نيز دارد، اين‌ وجه‌ ـ بنابر يكي‌ از اقوال‌ـ اين‌ است‌ كه: مراد آيه‌ جانوراني‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ آنها را در زمين‌ پراكنده‌است‌».
 
	آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هر مصيبتي‌ به‌ شما برسد» هر چه‌ كه‌ باشد؛ اعم‌ از غم‌ و درد و ناخوشي‌ و قحطي‌ و فقر و زندان‌ و غيره‌ «به‌ سبب‌ كار و كردار خودتان‌ است‌» پس‌ بدانيد كه‌ شما به‌عنوان‌ مجازاتي‌ از سوي‌ خداوند(ج)