ه‌ام‌ و جز اين‌ چيز ديگري‌ بر عهده‌ من‌ نيست‌ لذا فرجام‌ بدگمراهي‌تان‌ گريبانگير خودتان‌ خواهد بود.
 
	سوره نمل آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ سَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ فَتَعْرِفُونَهَا وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بگو: ستايش‌ ازآن‌ خداست‌» در برابر نعمتهايش‌؛ مانند نعمت‌ نبوت، علم‌ وغيره‌ «به‌ زودي‌ آياتش‌ را به‌ شما خواهد نماياند» آيات‌ انفسي‌ خويش‌ را در وجود خودتان‌ و آيات‌ آفاقي‌ خود را در بيرون‌ از وجود و هستي‌تان‌؛ يعني‌ در اين‌ كائنات ‌بزرگ‌ «پس‌ آنها را خواهيد شناخت‌» يعني: آن‌گاه‌ آيات‌ خداوندأ و دلايل ‌قدرت‌ و وحدانيت‌ وي‌ را خوهيد شناخت‌ اما اين‌ شناخت‌ به‌ حال‌ كفار سودي‌ نمي‌بخشد زيرا آنها اين‌ آيات‌ را به‌ هنگامي‌ مي‌شناسند كه‌ در آن‌ هنگام‌ ايمان‌ از آنها پذيرفته‌ نمي‌شود و آن‌ وقت‌ فرارسيدن‌ مرگشان‌ است‌. يا معني‌ اين‌ است: شما با انكشافات‌ علمي‌ و پيشرفت‌ دانش‌ تجربي، آيات‌ پروردگار و نشانه‌هاي‌ وجود، وحدانيت‌ و عظمت‌ وي‌ را مي‌شناسيد. كه‌ عصر حاضر بهترين‌ تجلي‌گاه‌ اين‌ شناخت‌ است‌ «و پروردگار تو از آنچه‌ مي‌كنيد غافل‌ نيست‌» بلكه‌ بر همه‌ چيز گواه‌است‌. و اين‌ خود تهديد و هشداري‌ براي‌ انسانها است‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «يا ايها الناس، لا يغترن‌ احدكم‌ بالله‌ فان‌ الله‌ لو كان ‌غافلا شيئا لاغفل‌ البعوضة‌ و الخردلة‌ و الذرة: هان‌ اي‌ مردم‌! كسي‌ از شما درباره ‌خداأ فريفته‌ نشود زيرا اگر خداأ از چيزي‌ غافل‌ بود، بايد يك‌ پشه، يك‌ دانه ‌ارزن‌ و يك‌ ذره‌ غبار را به‌ غفلت‌ وامي‌گذاشت‌» اما چنين‌ نيست‌ زيرا به‌قول‌ شاعر:
دل‌ هر ذره‌ را كه‌ بشكافي ‌آفتابش‌ در ميان‌ بيني‌

سوره قصص آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ طسم ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «طا، سين، ميم‌» با كشيدن‌ مد در سين‌ و ميم‌ و ادغام‌ نون‌ در ميم‌. سخن‌ پيرامون‌ حروف‌ مقطعه‌ آغاز سوره‌ها، در سوره‌ «بقره‌» گذشت‌.
 
سوره قصص آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ است‌ آيات‌ كتاب‌ مبين‌» يعني: كتابي‌ كه‌ خير و بركت‌ آن‌ روشن‌ است، يا روشنگر حلال‌ و حرام، وعده‌ و وعيد و اخلاص‌ و توحيد است‌.
سوره قصص آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ نَتْلُوا عَلَيْكَ مِن نَّبَإِ مُوسَى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بخشي‌ از خبر موسي‌ و فرعون‌ را براي‌ اهل‌ ايمان‌ به‌ درستي‌ بر تو مي‌خوانيم‌» يعني: اي‌ محمد ص! در اين‌ سوره‌ كريمه‌ بخشي‌ از گزارش‌ حال‌ موسي‌(ع) و فرعون‌ و داستان‌ آنها را درحالي‌ بر تو مي‌خوانيم‌ كه‌ اين‌ اخبار، مشحون‌ از وصف‌ راستي‌ و درستي‌ است، حال‌ آن‌كه‌ كتب‌ آسماني‌ پيشين‌ همه‌ تحريف‌ شده‌اند تا آنچه‌ را بر تو مي‌خوانيم، مايه‌ هدايت‌ و عبرت‌ مؤمنان‌ باشد اما كساني‌ كه‌ به‌ آن‌ كافرند، از آن‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نمي‌برند. اين‌ آيه‌ مؤمنان‌ را به‌ ضرورت‌ درس‌ گرفتن‌ از آيات‌ اين‌ سوره‌ متوجه‌ مي‌سازد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:12.xml">جزء 16</a><a class="folder" href="w:html:294.xml">جزء 17</a><a class="folder" href="w:html:504.xml">جزء 18</a><a class="folder" href="w:html:725.xml">جزء 19</a><a class="folder" href="w:html:1054.xml">جزء 20</a><a class="folder" href="w:html:1248.xml">جزء 21</a><a class="folder" href="w:html:1448.xml">جزء 22</a><a class="folder" href="w:html:1639.xml">جزء 23</a><a class="folder" href="w:html:1979.xml">جزء 24</a><a class="folder" href="w:html:2171.xml">جزء 25</a><a class="folder" href="w:html:2419.xml">جزء 26</a><a class="folder" href="w:html:2642.xml">جزء 27</a><a class="folder" href="w:html:3041.xml">جزء 28</a><a class="folder" href="w:html:3206.xml">جزء 29</a><a class="folder" href="w:html:3650.xml">جزء 30 سوره اي</a></body></html>سوره مريم آيه  56
‏متن آيه : ‏
‏ وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقاً نَّبِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كن‌» اي‌ محمدص! «در كتاب‌» يعني‌: در قرآن‌ «از ادريس‌» ادريس‌(ع) جد پدر نوح‌(ع) است‌ كه‌ اسم‌ وي ‌«اخنوخ‌» بود، او را بدان‌ جهت‌ ادريس‌ لقب ‌دادند كه‌ بسيار درس‌ مي‌داد زيرا روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ بر وي‌ سي‌صحيفه‌ نازل‌ كرد و او اولين‌ كسي‌ است‌ كه‌ با قلم‌ خط نوشت‌ و اولين‌ كسي‌ است‌ كه‌ جامه‌ را بريد و دوخت‌ و جامه‌ دوخته ‌شده‌ به‌ تن‌ كرد و قبل‌ از وي‌ بشر پوست ‌حيوانات‌ را مي‌پوشيد و او اولين‌ كسي‌ است‌ كه‌ پيمانه‌ و ترازو و اسلحه‌ را به‌ كار گرفت‌ و با قابليان‌ مقاتله‌ كرد و او اولين‌ پيامبر مرسل‌ بعد از آدم‌ و نوح‌‡ است ‌«بي‌گمان‌ او راست‌كردار پيامبري‌ بود» علما براي ‌«صديق‌»، «مخلص‌» و «مخلص‌» تعريفات‌ بسياري‌ ارائه‌ كرده‌اند، از آن‌ جمله‌:
1 ـ صادق‌ كسي‌ است‌ كه‌ راست‌كردار است‌ و صديق‌ كسي‌ است‌ كه‌ در احوال ‌مختلف‌، در راستي‌ و درستي‌ و استقامت‌ خود افزون‌ است‌.
2 ـ مخلص‌ كسي‌ است‌ كه‌ براي‌ خدا(ج)كار مي‌كند و دوست‌ ندارد كه‌ مردم‌ او را ستايش‌ كنند.
3 ـ مخلص‌ كسي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج)او را براي‌ خود خالص‌ ساخته‌ لذا در او هيچ‌ گرايشي‌ به‌سوي‌ غير خداوند(ج)باقي‌ نمانده‌ است‌.
 
	سوره قصص آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعاً يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ فرعون‌ در زمين‌ سركشي‌ كرد» يعني: با سلطه‌ و قدرتي‌ كه‌ داشت، تكبر و گردنكشي‌ پيشه‌ كرد و مدعي‌ ربوبيت‌ شد «و مردمانش‌ را گروه‌گروه‌ كرد» يعني: مردم‌ مصر را به‌ بردگي‌ كشيد و آنها را در خدمت‌ خويش‌ به‌ فرقه‌ها و گروه‌هايي‌ مختلف‌ تقسيم‌ كرد، بدان‌ منظور كه‌ آنان‌ را درگير اختلاف‌ نموده‌ و برخي‌ از آنان ‌را به‌وسيله‌ برخي‌ديگر سركوب‌ كند تا باهم‌ يكدست‌ نشوند و در نتيجه‌ كار سلطه ‌وي‌ به‌ اخلال‌ روبرو نشود و از او به‌ طور دلخواهش‌ فرمان‌پذير و مطيع‌ باشند «طايفه‌اي‌ از آنان‌ را به‌ استضعاف‌ مي‌كشيد» مراد از اين‌ طايفه: قوم‌ بني‌اسرائيل‌اند و مظاهر استضعاف‌ و به ‌زبوني ‌كشيدنشان‌ از سوي‌ فرعون‌ عبارت‌ بود از اين‌ كه: «پسرانشان‌ را مي‌كشت‌ و دخترانشان‌ را» براي‌ خدمتگزاري‌ «زنده‌ نگه ‌مي‌داشت‌» نقل‌ است‌ كه‌ منجمان‌ به‌ فرعون‌ خبر داده‌ بودند كه‌ قدرت‌ و سلطنتش‌ به‌دست‌ مردي‌ از بني‌اسرائيل‌ كه‌ به‌ دنيا خواهد آمد از بين‌ مي‌رود، از اين‌ روي‌ او فرزندان‌ ذكور بني‌اسرائيل‌ را مي‌كشت‌. زجاج‌ مي‌گويد: «حماقت‌ فرعون‌ درخور تعجب‌ است‌ زيرا كاهني‌ كه‌ اين‌ خبر را به‌ او داده‌ بود، اگر در خبرش‌ صادق‌ بود، لابد آن‌ خبر تحقق‌ مي‌