قيامت‌ كه‌ ظهور مي‌كند، طلوع‌ خورشيد از جهت‌ مغرب‌ و خروج‌ دابه‌ بر مردم‌ به ‌هنگام‌ نيم‌ روز است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ حذيفه‌بن‌اسيدانصاري‌(رض) فرمود: رسول‌ خدا ص برما از اطاقي‌ سر كشيدند در حالي‌ كه‌ ما درباره‌ قيامت‌ مشغول‌ گفت‌وگو بوديم‌. پس‌فرمودند: «تا شما ده‌ نشانه‌ ذيل‌ را نبينيد قيامت‌ برپا نمي‌شود:
1 ـ طلوع‌ خورشيد از غروبگاه‌ آن‌.
2 ـ ظهور دود و دخان‌ (معروف‌).
3 ـ خروج‌ دابه‌الارض‌.
4 ـ ظهور يأجوج‌ و مأجوج‌.
5 ـ خروج‌ عيسي‌بن‌مريم‌إ.
6 ـ خروج‌ دجال‌.
7ـ سه‌ خسوف: خسوفي‌ در مغرب، 8 ـ خسوفي‌ در مشرق، 9 ـ و خسوفي‌ درجزيره ‌العرب‌.
10 ـ آتشي‌ كه‌ از عمق‌ عدن‌ بيرون‌ مي‌آيد و مردم‌ را مي‌رماند يا گرد مي‌آورد، با آنان‌ در هرجايي‌ كه‌ شب‌ بگذرانند، شب‌ مي‌گذراند و هر جا كه‌ در نيم‌روز بياسايند، با آنان‌ همراه‌ است‌».
اما محل‌ خروج‌ دابه‌الارض: در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ از رسول‌ خداص پرسيدند: دابه‌الارض‌ از كجا بيرون‌ مي‌آيد؟ ايشان‌ فرمودند: «از بزرگترين‌ مساجد از نظر محترم‌ بودن‌ نزد خداوندأ ـ يعني‌ از مسجد الحرام‌». ابن‌كثير حديث‌ شريف‌ ذيل‌ را از صحيح‌ مسلم‌ نقل‌ كرده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «سه‌ چيز اندكه‌ چون‌ بيرون‌ آيند، براي‌ هيچ‌ كسي‌ كه‌ از قبل‌ ايمان‌ نياورده‌ باشد، يا در ايمان‌ خويش‌ اعمال‌ و دستاورد خيري‌ نداشته ‌باشد، ايمان‌ آوردنش‌ سودي‌ نمي‌بخشد: طلوع‌ خورشيد از غروبگاه‌ آن، خروج‌ دجال‌ و خروج‌ دابه‌ الارض‌».
 
سوره نمل آيه  83
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِّمَّن يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ روز كه‌ از هر امتي، گروهي‌ از كساني‌ را كه‌ آيات‌ ما را دروغ‌ مي‌انگاشتند، محشور مي‌گردانيم‌ آن‌گاه‌ آنان‌ نگاه‌ داشته‌ مي‌شوند تا همه‌ به‌هم‌ بپيوندند» يعني: اي‌محمد ص! روزي‌ را ياد كن‌ كه‌ از هر امتي‌ از امتها گروهي‌ را كه‌ تكذيب‌كننده ‌آيات‌ ما بوده‌اند، گرد مي‌آوريم‌ پس‌ آنان‌ در اين‌ هنگام‌ به‌هم‌ پيوند داده‌ شده‌ و اول‌ و آخرشان‌ همه‌ باهم‌ گرد آورده‌ مي‌شوند. يا (يوزعون‌) به‌ اين‌ معني‌ است: آنها همه‌ به‌سوي‌ محشر رانده‌ مي‌شوند.
 
	سوره نمل آيه  84
‏متن آيه : ‏
‏ حَتَّى إِذَا جَاؤُوا قَالَ أَكَذَّبْتُم بِآيَاتِي وَلَمْ تُحِيطُوا بِهَا عِلْماً أَمَّاذَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا هنگامي‌ كه‌ چون‌» به‌سوي‌ موقف‌ حساب‌ «آمدند، مي‌گويد» خداوندأ برايشان‌ تهديدكنان: «آيا آيات‌ مرا» كه‌ آنها را بر پيامبران‌ خود فروفرستاده‌ بودم‌ و ايشان‌ را مأمور ابلاغ‌ آن‌ براي‌ شما گردانيده‌ بودم‌ «دروغ‌ انگاشتيد و حال‌ آن‌كه‌ به‌ آنها از نظر علم‌ احاطه‌ نداشتيد؟» يعني: شتاب‌كنان‌ به‌ تكذيب‌ آنها پرداختيد قبل‌ از آن‌كه‌ از آنها تصور و دريافتي‌ درست‌ داشته‌ و معاني‌ و دلالتهاي‌ آنها را بشناسيد پس‌ هر كس‌ چنين‌ كرده‌ باشد، قطعا سزاوار آن‌ است‌ كه‌ بر او عذابي‌ كوبنده‌ فرود آيد «يا چه‌ مي‌كرديد» در طول‌ زندگي‌ خود كه‌ آن‌ كار، شما را از نگريستن‌ در اين ‌آيات‌ و انديشيدن‌ در معاني‌ آنها باز داشت‌ و به‌ خود مشغول‌ گردانيد؟ زيرا شما عبث‌ و بيهوده‌ آفريده‌ نشده‌ بوديد.
 

سوره نمل آيه  85
‏متن آيه : ‏
‏ وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِم بِمَا ظَلَمُوا فَهُمْ لَا يَنطِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌سبب‌ ستمي‌ كه‌ ورزيده ‌بودند، قول‌ برآنان‌ وقوع‌ يافت‌» يعني: به‌سبب‌ ستم‌ ورزيدنشان‌ كه‌ شرك ‌آوردن‌ به‌ خداوندأ از بزرگترين‌ انواع‌ آن‌ است، حكم‌ فرودآوردن‌ عذاب‌ بر آنان‌ لازم‌ و واجب‌ شد «در نتيجه‌ آنان‌ سخن‌ نگويند» درهنگام‌ وقوع‌ عذاب‌. يعني: عذري‌ برايشان‌ نيست‌ تا آن‌ را بازگو نمايند.
 
	
سوره نمل آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِراً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نديده‌اند كه‌ ما شب‌ را آفريده‌ايم‌ تا در آن‌ آرام‌ گيرند و روز را روشنگر گردانيديم‌» يعني: شب‌ را براي‌ آسايش‌ و خواب‌ آنها آفريديم‌ كه‌ به‌سبب‌ تاريكي‌و سردي‌اش، در آن‌ مي‌آسايند و براي‌ معاش‌ خويش‌ تلاش‌ نمي‌كنند اما روز را روشنگر آفريديم‌ تا براي‌ كسب‌ معاش‌ و اندوختن‌ توشه‌اي‌ كه‌ آنهارا از آن‌ گريزي‌ نيست، ميدانهاي‌ تلاش‌ و تكاپوي‌ خود را ببينند «قطعا در اين‌ امر براي‌ مردمي‌ كه‌ايمان‌ مي‌آورند نشانه‌هايي‌ است‌» پس‌ همان‌گونه‌ كه‌ شب‌ و روز عبث‌ و بيهوده ‌آفريده‌ نشده‌اند، بدانيد كه‌ آفرينش‌ شما نيز عبث‌ و بيهوده‌ نيست‌ و لابد ثواب‌ وعقابي‌ در كار است‌ و اگر اين‌ ثواب‌ و عقاب‌ در دنيا كامل‌ نيست، ناگزير سراي ‌آخرت‌ در راه‌ است‌ و در آن‌ همه‌ آنچه‌ را كه‌ سزاوار شماست، به‌ تمام‌ و كمال ‌دريافت‌ مي‌كنيد.
 
سوره نمل آيه  87
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ وَكُلٌّ أَتَوْهُ دَاخِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» ياد كن‌ «روزي‌» را «كه‌ در صور دميده‌ شود» صور: شاخي‌ است‌ كه ‌اسرافيل‌(ع) در آن‌ مي‌دمد و اين‌ دميدن‌ را سه‌ بار تكرار مي‌كند:
1 ـ بار اول‌ براي‌ فزع، كه‌ هول‌ و هراس‌ سختي‌ ايجاد مي‌كند.
2 ـ بار دوم‌ براي‌ صعق، كه‌ همه‌ در آن‌ مي‌ميرند.
3 ـ بار سوم‌ براي‌ بعث، كه‌ همه‌ در آن‌ مجددا زنده‌ مي‌شوند.
ولي‌ قرطبي‌ مي‌گويد: «صحيح‌ اين‌ است‌ كه‌ صور دوبار دميده‌ مي‌شود و نفخه‌ فزع ‌و صعق‌ هر دو يكي‌ است‌ زيرا هول‌ و هراس‌ و سپس‌ مرگ‌ بر اثر آن‌ لازم‌ و ملزوم ‌يكديگرند كه‌ با نفخه‌ اول‌ پديد مي‌آيند پس‌ از آن، نفخه‌ دوم‌ دميده‌ مي‌شود كه ‌نفخه‌ بعث، يعني‌ برانگيختن‌ مجدد مي‌باشد».
«پس‌ هركه‌ در آسمانها و هركه‌ در زمين‌ است، هراسان‌ شود» يعني: همه‌ از شدت ‌آنچه‌ كه‌ شنيده‌اند، ترسان، سراسيمه‌ و برآشفته‌ مي‌شوند «مگر آن‌ كس‌ كه‌ خدا بخواهد» كه‌ او در هنگام‌ دميدن‌ اين‌ نفخه، هراسان‌ نشود. به‌ قولي: اين‌ كساني‌ كه ‌از هراس‌ ايمن‌اند، عبارت‌ از شهدا، انبيا و كافه‌ مؤمنان‌ مي‌باشند، به‌دليل‌ اين‌ كه‌خداوند متعال‌ دو آيه‌ بعد از اين، مي‌فرمايد: (هر كس‌ كه‌ نيكي‌ در ميان‌ آورد، او را پاداشي‌ بهتر از آن‌ است‌ و آنان‌ از هراس‌ آن‌ روز ايمن‌ هستند). «و همگان ‌خاكسارانه‌ به ‌نزد او آيند» در موقف‌ حساب، در حالي‌ كه‌ خوار و خرد شده‌ هستند.
	سوره مريم آيه  55
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَانَ يَأْمُرُ أ