 آنرا در زمان رسول خدا (ص) مي دادند, با آنها خواهم جنگيد. عمر مي گويد: به خدا سوگند، وقتي ديدم كه خداوند به ابوبكر در اين مورد، انشراح صدر، عنايت فرموده است، به حقانيت موقف او پي بردم.

باب (2): گناه كسي كه زكات نميدهد
700ـ عن أَبِي هُرَيْرَةَ(رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ(ص): «تَأْتِي الإِبِلُ عَلَى صَاحِبِهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ، إِذَا هُوَ لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا، وَتَأْتِي الْغَنَمُ عَلَى صَاحِبِهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ إِذَا لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَظْلافِهَا وَتَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا». وَقَالَ: «وَمِنْ حَقِّهَا أَنْ تُحْلَبَ عَلَى الْمَاءِ». قَالَ: «وَلا يَأْتِي أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِشَاةٍ يَحْمِلُهَا عَلَى رَقَبَتِهِ لَهَا يُعَارٌ، فَيَقُولُ: يَا مُحَمَّدُ، فَأَقُولُ: لا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللهِ شَيْئًا، قَدْ بَلَّغْتُ، وَلا يَأْتِي بِبَعِيرٍ يَحْمِلُهُ عَلَى رَقَبَتِهِ لَهُ رُغَاءٌ، فَيَقُولُ: يَا مُحَمَّدُ، فَأَقُولُ: لا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا، قَدْ بَلَّغْتُ». (بخارى: 1402)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «اگر كسي حق شترهايش را ادا نكند (و زكات آنها را ندهد) روز قيامت، آن شترها با شاداب ترين وضعي كه در دنيا داشته اند, او را زير دست و پاهاي خود لِه مي كنند. همچنين كسي كه حق گوسفندانش را ادا نكند( و زكات آنها را ندهد) روز قيامت، آن گوسفندان با شاداب ترين وضعي كه در دنيا داشته اند, او را زير سم هاي خود، قرار داده, با شاخهاي خود، مورد ضرب و جرح، قرار مي دهند». و فرمود: «و از جمله حقوق آنها، اين است كه در محل آبشخور، آنها را بدوشند( تا اگر شخصي فقير و يا رهگذري را ديدند, از آن شير، به او بدهند). مواظب باشيد، روز قيامت، كسي پيش من نيايد در حالي كه گوسفندي را بر دوش خود دارد و آن گوسفند فرياد مي كند و بگويد: اي محمد! (مرا نجات ده). من خواهم گفت: اكنون از دست من، كاري ساخته نيست. زيرا قبلاً، پيام خدا را به شما رسانيده ام. همچنين كسي با شتري كه بر دوش دارد و فرياد مي كند، نزد من نيايد و بگويد: اي محمد! (مرا نجات ده). آنگاه، خواهم گفت: اكنون از دست من، كاري ساخته نيست. من قبلاً        پيام خدا را به شما رسانيده ام».
701ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مَنْ آتَاهُ اللَّهُ مَالاً، فَلَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهُ، مُثِّلَ لَهُ مَالُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ، لَهُ زَبِيبَتَانِ، يُطَوَّقُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، ثُمَّ يَأْخُذُ بِلِهْزِمَتَيْهِ، يَعْنِي: بِشِدْقَيْهِ، ثُمَّ يَقُولُ: أَنَا مَالُكَ، أَنَا كَنْزُكَ». ثُمَّ تَلا:(لا يَحْسِبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ) الآيَةَ. (بخارى: 1403)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «كسي كه خداوند به او ثروت داده است اگر زكات مالش را پرداخت نكند، روز قيامت، مالش به شكل اژدهايي سمي كه داراي دو نيش زهرآگين مي باشد، در مي آيد و به گردن او مي پيچد و دو طرف چهره اش (گونه هايش)  را گرفته، مي گويد: من مال و خزانة تو هستم». سپس، رسول الله (ص) اين آيه را تلاوت كرد: (لا يَحْسِبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ ....) يعني: آنان كه نسبت به آنچه خداوند به آنها عنايت كرده است، بخل مي ورزند، گمان نكنند كه اين كار، برايشان خوب است. بلكه اين كار، براي آنها بد است. واين مالي كه نسبت به آن بخل ورزيده اند وحق آنرا ادا نكرده اند، روز قيامت، طوقي بر گردنشان خواهد بود.

باب (3): مالي كه زكات آن پرداخت گردد، كنز بحساب نمي آيد
702ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «لَيْسَ فِيمَا دُونَ خَمْسِ أَوَاقٍ صَدَقَةٌ، وَلَيْسَ فِيمَا دُونَ خَمْسِ ذَوْدٍ صَدَقَةٌ، وَلَيْسَ فِيمَا دُونَ خَمْسِ أَوْسُقٍ صَدَقَةٌ». (بخارى: 1405)
ترجمه: ابوسعيد خدري (رض) روايت مي كند كه نبي اكرم(ص) فرمود: «بر مالي كه كمتر از پنج اوقيه، پنج شتر و پنج وسق باشد، زكات واجب نمي شود».

باب (4): زكات در مال حلال وپاك است
703ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مَنْ تَصَدَّقَ بِعَدْلِ تَمْرَةٍ مِنْ كَسْبٍ طَيِّبٍ، وَلا يَقْبَلُ اللَّهُ إِلاَّ الطَّيِّبَ، وَإِنَّ اللَّهَ يَتَقَبَّلُهَا بِيَمِينِهِ،ثُمَّ يُرَبِّيهَا لِصَاحِبِهِ، كَمَا يُرَبِّي أَحَدُكُمْ فَلُوَّهُ، حَتَّى تَكُونَ مِثْلَ الْجَبَلِ». (بخارى: 1410)
ترجمه: ابوهريره (رض) روايت مي كند كه رسول الله (ص) فرمود: « خداوند فقط از مال حلال، صدقه قبول مي كند. و هركس، باندازة يك دانه خرما، از مال حلال، صدقه دهد، خداوند آن را در دست راست خود ميگيرد و براي صاحبش چنان پرورش مي دهد (بزرگ مي كند) كه شما كره اسب خود را پرورش مي دهيد تا اينكه آن دانة خرما، باندازة يك كوه شود».

باب (5): صدقه دهيد قبل از آنكه كسي آنرا قبول نكند
704 ـ عَنْ حَارِثَةَ بْنِ وَهْبٍ (رض) قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ (ص) يَقُولُ: «تَصَدَّقُوا، فَإِنَّهُ يَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ، يَمْشِي الرَّجُلُ بِصَدَقَتِهِ، فَلا يَجِدُ مَنْ يَقْبَلُهَا، يَقُولُ الرَّجُلُ: لَوْ جِئْتَ بِهَا بِالأَمْسِ لَقَبِلْتُهَا، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَلا حَاجَةَ لِي بِهَا».      (بخارى: 1411)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: از نبي اكرم (ص) شنيدم كه مي فرمود: «صدقه دهيد. زيرا زماني فرا خواهد رسيد كه شخص، با صدقه اش براه مي افتد، اما هيچ كس پيدا نمي شود كه آن را بپذيرد. شخص مي گويد: اگر ديروز، صدقه ات را مي آوردي، قبول مي كردم. اما امروز، نيازي به آن ندارم.
705 ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «لا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَكْثُرَ فِيكُمُ الْمَالُ، فَيَفِيضَ حَتَّى يُهِمَّ رَبَّ الْمَالِ مَنْ يَقْبَلُ صَدَقَتَهُ، وَحَتَّى يَعْرِضَهُ، فَيَقُولَ الَّذِي يَعْرِضُهُ عَلَيْهِ: لا أَرَبَ لِي». (بخارى: 1412)
ترجمه: ابوهريره (رض) روايت مي كند كه نبي اكرم (ص) فرمود: « قيامت برپا نخواهد شد تا زماني كه مال و ثروت درميان شما زياد شود تا جايي كه صاحب مال، اراده مي كند كه صدقه اش را به فلان شخص، بدهد. وقتي آنرا به او عرضه مي كند, آن شخص، مي گويد: بدان، نياز ندارم».
706 ـ عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ (رض) قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ (ص)، فَجَاءَهُ رَجُلانِ، أَحَدُهُمَا يَشْكُو الْعَيْلَةَ، وَالآخَرُ يَشْكُو قَطْعَ السَّبِيلِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «أَمَّا قَطْعُ السَّبِيلِ: فَإِنَّهُ لا يَأْتِي عَلَيْكَ إِلاَّ قَلِيلٌ، حَتَّى تَخْرُجَ الْعِيرُ إِلَى مَكَّةَ بِغَيْرِ خَفِيرٍ، وَأَمَّا الْعَيْلَةُ: فَإِنَّ السَّاعَةَ لا تَقُومُ، حَتَّى يَطُوفَ أَحَدُكُمْ بِصَدَقَتِهِ، لا يَجِدُ مَنْ يَقْبَلُهَا مِنْهُ، ثُمَّ لَيَقِفَنَّ أَحَدُكُمْ بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ، لَيْسَ بَيْنَ