را شب و روز، تلاوت مي‌كند. پس همسايه‌اش مي‌شنود و مي‌گويد: اي كاش! به من نعمتي مانند نعمتي كه به فلاني عطا شده است، ارزاني مي‌شد. در آن صورت، من هم مانند او قرآن تلاوت مي‌كردم.
و ديگر، مردي كه خداوند به او ثروت، عنايت كرده است و او آنرا در راه خدا انفاق مي‌كند. پس شخص ديگري مي‌گويد: اي كاش! به من هم نعمتي مانند نعمتي كه به فلاني عطا شده است، ارزاني مي‌شد. در آن صورت، من هم مانند او انفاق مي‌كردم».

باب (19): استنشاق در وضو
128ـ عن أَبَي هُرَيْرَةَ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) أَنَّهُ قَالَ: «مَنْ تَوَضَّأَ فَلْيَسْتَنْثِرْ وَمَنِ اسْتَجْمَرَ فَلْيُوتِرْ». (بحارى:161)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي‏گويد: نبي اكرم (ص)  فرمود: «هر كس، وضو مي گيرد، آب در بيني اش كند وآنرا تميز نمايد. و هركس، با سنگ استنجا مي‏كند، عدد فرد را رعايت كند».



باب (8): بهترين شما كساني هستند كه قرآن را ياد مي گيرند و به ديگران مي‏آموزند
1795ـ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «خَيْرُكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَعَلَّمَهُ». (بخارى:5028)
ترجمه: عثمان بن عفان (رض) مي‌گويد: نبي اكرم (ص) فرمود: «بهترين شما كسي است كه قرآن را ياد بگيرد و به ديگران، ياد بدهد».
1796ـ وَعَنْهُ (رض) فِيْ رِوَايَةٍ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «إِنَّ أَفْضَلَكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَعَلَّمَهُ». (بخارى:5028)
ترجمه: همچنين در روايتي ديگر، عثمان بن عفان (رض) مي‌گويد: نبي اكرم (ص) فرمود: «بهترين شما كسي است كه قرآن را ياد بگيرد و به ديگران، ياد بدهد».

باب (9): حفظ قرآن و نگهداري آن
1797ـ عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «إِنَّمَا مَثَلُ صَاحِبِ الْقُرْآنِ كَمَثَلِ صَاحِبِ الإِبِلِ الْمُعَقَّلَةِ، إِنْ عَاهَدَ عَلَيْهَا أَمْسَكَهَا، وَإِنْ أَطْلَقَهَا ذَهَبَتْ». (بخارى:5031)
ترجمه: ابن عمر رضي الله عنهما مي‌گويد: رسول الله (ص) فرمود: «مثال قاري قرآن مانند صاحب شتري است كه زانوي آنرا بسته باشد. اگر از او نگهداري كند، نزدش مي‌ماند و اگر او را رها سازد، مي‌رود».
1798ـ عَنْ عَبْدِاللَّهِ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «بِئْسَ مَا لأَحَدِهِمْ أَنْ يَقُولَ: نَسِيتُ آيَةَ كَيْتَ وَكَيْتَ، بَلْ نُسِّيَ، وَاسْتَذْكِرُوا الْقُرْآنَ، فَإِنَّهُ أَشَدُّ تَفَصِّيًا مِنْ صُدُورِ الرِّجَالِ مِنَ النَّعَمِ». (بخارى:5032)
ترجمه: عبدالله بن مسعود (رض) مي‌گويد: نبي اكرم (ص) فرمود: «چقدر بد است براي كسي كه مي‌گويد: فلان و فلان آيه را فراموش كرده‌ام. بلكه فراموش گردانيده شده‌اند. قرآن را زياد تلاوت كنيد زيرا قرآن، سريعتر از فرار كردن شتر، از سينة مردم، مي‌گريزد».
1799ـ عَنْ أَبِي مُوسَى (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «تَعَاهَدُوا الْقُرْآنَ، فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَهُوَ أَشَدُّ تَفَصِّيًا مِنَ الإِبِلِ فِي عُقُلِهَا». (بخارى: 5033)
ترجمه: ابوموسي اشعري (رض) مي‌گويد: نبي اكرم (ص) فرمود: «از قرآن، مواظبت كنيد (همواره آنرا تلاوت نماييد) سوگند به ذاتي كه جانم در دست اوست، قرآن سريعتر از شتري كه زانويش بسته باشد، مي‌گريزد».

باب (10): كشيدن حرف هنگام تلاوت
1800ـ عَنْ أَنَسٍ (رض) أنَّهُ سُئِلَ: كَيْفَ كَانَتْ قِرَاءَةُ النَّبِيِّ (ص) فَقَالَ: كَانَتْ مَدًّا، ثُمَّ قَرَأَ: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ) يَمُدُّ بِبِسْمِ اللَّهِ وَيَمُدُّ بِالرَّحْمَنِ وَيَمُدُّ بِالرَّحِيمِ. (بخارى:5046)
ترجمه: از انس (رض) پرسيدند: قراءت نبي اكرم (ص) چگونه بود؟ گفت: حروف را كشيده مي‌خواند. سپس، انس (رض) بسم الله الرحمن الرحيم را خواند و هر يك از بسم الله و رحمن و رحيم را كشيده خواند.
باب (11): تلاوت قران با صداي خوب
1801ـ عَنْ أَبِي مُوسَى (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ لَهُ: «يَا أَبَا مُوسَى! لَقَدْ أُوتِيتَ مِزْمَارًا مِنْ مَزَامِيرِ آلِ دَاوُدَ». (بخارى:5048)
ترجمه: از ابوموسي اشعري (رض) روايت است كه نبي اكرم (ص) به او فرمود: «اي ابوموسي!‌ به تو صداي خوبي، مانند صداي خوب آل داوود، عنايت شده است».

باب (12): قرآن در چه مدتي خوانده شود؟ (ختم شود)
1802ـ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ عَمْرٍو رَضِيَ الله عَنْهُمَا قَالَ: أَنْكَحَنِي أَبِي امْرَأَةً ذَاتَ حَسَبٍ، فَكَانَ يَتَعَاهَدُ كَنَّتَهُ فَيَسْأَلُهَا عَنْ بَعْلِهَا، فَتَقُولُ: نِعْمَ الرَّجُلُ مِنْ رَجُلٍ، لَمْ يَطَأْ لَنَا فِرَاشًا، وَلَمْ يُفَتِّشْ لَنَا كَنَفًا مُنْذُ أَتَيْنَاهُ، فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَيْهِ ذَكَرَ لِلنَّبِيِّ (ص) فَقَالَ: «الْقَنِي بِهِ». فَلَقِيتُهُ بَعْدُ، فَقَالَ: «كَيْفَ تَصُومُ»؟ قَالَ: كُلَّ يَوْمٍ، قَالَ: «وَكَيْفَ تَخْتِمُ»؟ قَالَ: كُلَّ لَيْلَةٍ، قَالَ: «صُمْ فِي كُلِّ شَهْرٍ ثَلاثَةً، وَاقْرَإِ الْقُرْآنَ فِي كُلِّ شَهْرٍ». قَالَ: قُلْتُ: أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ، قَالَ: «صُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ فِي الْجُمُعَةِ». قُلْتُ: أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ، قَالَ: «أَفْطِرْ يَوْمَيْنِ، وَصُمْ يَوْمًا». قَالَ: قُلْتُ: أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ، قَالَ: «صُمْ أَفْضَلَ الصَّوْمِ صَوْمَ دَاوُدَ، صِيَامَ يَوْمٍ وَإِفْطَارَ يَوْمٍ، وَاقْرَأْ فِي كُلِّ سَبْعِ لَيَالٍ مَرَّةً». فَلَيْتَنِي قَبِلْتُ رُخْصَةَ رَسُولِ اللَّهِ (ص)، وَذَاكَ أَنِّي كَبِرْتُ وَضَعُفْتُ، فَكَانَ يَقْرَأُ عَلَى بَعْضِ أَهْلِهِ السُّبْعَ مِنَ الْقُرْآنِ بِالنَّهَارِ، وَالَّذِي يَقْرَؤُهُ يَعْرِضُهُ مِنَ النَّهَارِ، لِيَكُونَ أَخَفَّ عَلَيْهِ بِاللَّيْلِ، وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَتَقَوَّى أَفْطَرَ أَيَّامًا، وَأَحْصَى وَصَامَ مِثْلَهُنَّ، كَرَاهِيَةَ أَنْ يَتْرُكَ شَيْئًا فَارَقَ النَّبِيَّ (ص) عَلَيْهِ. (بخارى:5052)
ترجمه: عبدالله بن عمرو رضي الله عنهما مي‌گويد: پدرم،‌ دختري از خانواده‌اي اصيل، به نكاحم در آورد. و هميشه عروس‌اش را سر مي‌زد و حال شوهرش را از او مي‌پرسيد. او گفت:‌ مرد بسيار خوبي است. ولي از زماني كه نزد او آمده‌ام به رختخواب نيامده و با من همبستر نشده است. پس هنگامي كه اين ماجرا براي پدرم، طولاني شد، آنرا براي نبي اكرم (ص) بازگو كرد. پيامبر خدا (ص) فرمود: «او را نزد من بفرست». سپس هنگامي كه با رسول خدا (ص) ملاقات كردم، فرمود: «چگونه روزه مي‌گيري»؟ گفتم: هر روز. فرمود: «چگونه قرآن را ختم مي‌كني»؟ گفتم: هر شب. فرمود: «هر ماه، سه روز، روزه بگير و يك بار قرآن را ختم كن». گفتم: بيشتر از اين، توانايي دارم. فرمود: هفته‌اي سه روز، روزه بگير». گفتم: بيشتر از اين، توانايي دارم. فرمود: «دو روز، بخور و يك روز، روزه بگير».  گفتم: بيشتر از اين، توانايي دارم. فرمود: «بهترين روزه، روزة داوود است كه يك روز، روزه مي‌گرفت و روز ديگر، مي‌خورد. و هر هفت شب، يك بار، قرآن را ختم كن». 
اي 