از عذاب دوزخ حفظ كن، و خانه‏ اى بهتر از خانه‏ اش، و خانواده‏ اى بهتر از خانواده ‏اش به او عطا فرما، خدايا! گذشتگان و كسانى را كه پيش از ما رفته‏ اند و آنهايى را كه در ايمان بر ما سبقت جسته‏ اند بيامرز).
161/2 ((اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ لَنَا فَرَطاً، وَسَلَفاً، وَأَجْراً))[7].
(خدايا! او را براى ما ميزبان و ذخيره و ثوابى قرار ده).
-----------------------------------------------------------------------------------
[5] سعيد بن المسيب مى گويد: پشت سر ابو هريره -رضى الله عنه- بر كودكى نماز خواندم كه هرگز مرتكب گناه و اشتباهى نشده بود و شنيدم كه وى گفت: «اللَّهُمَّ أَعِذْهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ». مالك در كتاب: الموطأ 1/288 وابن أبي شيبه در كتاب: المصنف 3/ 217 والبيهقي 4/9، و شعيب الأرناؤوط سندش را در تحقيق كتاب: شرح السنة اثر امام البغوي 5/357 صحيح دانسته است.
[6] نگا: المغني لابن قدامه 3/416 وكتاب: الدروس المهمه لعامه الأمة لابن باز ص15.
[7] امام الحسن سوره‏ ى فاتحه را بر كودك مىخواند و سپس ذكر مذكور را مىخواند. البغوي في شرح السنه 5/357، وعبد الرزاق شماره‏ ى 6588، و البخاري بطور تعليق در كتاب الجنائز، 65باب: قراءة فاتحة الكتاب على الجنازه 2/113 آورده است.فضيلت ذكر

خداوند متعال می‌فرمايد: ﴿فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِي وَلاَ تَكْفُرُونِ﴾[1].
(مرا ياد كنيد تا من نيز شما را ياد كنم، و از من سپاسگذارى كنيد و ناسپاسى مرا نكنيد).
﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً﴾[2].
(اى مؤمنان! خداى را بسيار ياد كنيد).
﴿وَالذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَالذَّاكِرَاتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيماً﴾[3].
(مردان و زنانى كه خدا را بسيار ياد می‌كنند، خداوند براى آن‏ها آمرزش و پاداش بزرگى فراهم ساخته است).
﴿وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلاَ تَكُن مِّنَ الْغَافِلِينَ﴾[4].
پروردگارت را در دل خود، با فروتنى، هراس، آهسته و آرام، صبحگاهان و شامگاهان ياد كن و از زمره‏ ى غافلان مباش).
رسول الله –صلى الله عليه وسلم- می‌فرمايد: ((مَثَلُ الَّذي يَذْكُرُ رَبَّهُ وَالَّذي لاَ يَذْكُرُ رَبَّهُ مَثَلُ الحَيِّ وَالَميِّتِ))[5].
(مثال كسى كه پروردگارش را ياد می‌كند و كسى كه پروردگارش را ياد نمی‌كند، مانند زنده و مرده است).
و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((أَلاَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرِ أَعْمَالِكُمْ، وَأَزْكَاهَا عِنْدَ مَلِيكِكُمْ، وَأَرْفَعِهَا فِي دَرَجَاتِكُمْ، وَخَيْرٍ لَكُمْ مِنْ إِنْفَاقِ الذَّهَبِ وَالْوَرِقِ، وَخَيْرٍ لَكُمْ مِنْ أَنْ تَلْقَوْا عَدُوَّكُمْ فَتَضْرِبُوا أَعْنَاقَهُمْ وَيَضْرِبُوا أَعْنَاقَكُمْ؟ قَالُوا بَلَى. قَالَ: ذِكْرُ اللهِ تَعَالَى))[6].
(آيا شما را از بهترين اعمال با خبر نگردانم كه نزد پروردگارتان پاكيزه‌تر است و بيش از هر چيز باعث بالا رفتن درجات شماست و براى شما از بخشش طلا و جواهرات نيز بهتر است، حتى از اين هم بهتر است كه با دشمنان روبرو شويد و گردن آنها را بزنيد و آنها گردن شما را بزنند؟) اصحاب گفتند: بلى پيامبر –صلى الله عليه وسلم-، فرمود: ياد الله تعالى).
و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((يَقُولُ اللهُ تَعَالَى: أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي بِي، وَأَنَا مَعَهُ إِذَا ذَكَرَنِي، فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي، وَإِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلأٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلأٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ، وَإِنْ تَقَرَّبَ إِلَىَّ شِبْرَاً تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعَاً، وَإِنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ ذِرَاعَاً تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ بَاعَاً، وَإِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً))[7].
(خداوند [در حديث قدسى] می‌فرمايد: من نزد گمان بنده‌ام هستم و هنگامی‌كه او مرا ياد نمايد من همراه او هستم، اگر مرا در خلت ياد كند من او را در خلوت ياد می‌كنم، و اگر مرا در مجلسى ياد كند، من او را در مجلسى بهتر از آن ياد می‌كنم، و اگر به سوى من به اندازه‌ى وجبى تقرّب جويد، من به سوى او به اندازه‌ى ذراعى [بازويى] تقرّب مى جويم، و اگر به اندازه‌ى ذراعى به سوى من تقرّب جويد من به او به اندازه‌ى باعى [دو بازوى انسان] نزديك می‌شوم. و اگر پياده به سوى من بيايد، من با شتابان به سوى او مى‌آيم).
از عبدالله بن بُسْرٍ –رضي الله عنه- روايت شده كه مردى گفت: يا رسول الله! ‏امور اسلام زياد هستند، به من چيزى ياد دهيد كه به آن تمسك جويد، پيامبر –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((لاَ يَزَالُ لِسَانُكَ رَطْباً مِنْ ذِكْرِ اللهِ))[8]. (پيوسته زبانت با ياد خدا تَر باشد).
و نيز آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَنْ قَرَأَ حَرْفَاً مِنْ كِتَابِ اللهِ فَلَهُ بِهِ حَسَنَةٌ، وَالْحَسَنَةُ بِعَشْرِ أَمْثَالِهَا، لاَ أَقُولُ: ﴿الم﴾ حَرْفٌ ؛ وَلَكِنْ: أَلِفٌ حَرْفٌ، وَلاَمٌ حَرْفٌ، وَمِيمٌ حَرْفٌ))[9].
(هركس يك حرف از قرآن بخواند، يك نيكى برايش نوشته می‌شود، و هر نيكى، ده برابر می‌شود، من نمی‌گويم: ﴿الم﴾ يك حرف است، بلكه: ألف يك حرف، لام يك حرف، و ميم يك حرف است).
عقبه بن عامر –رضي الله عنه- می‌گويد: در صُفَّه بوديم كه رسول الله –صلى الله عليه وسلم- بيرون آمد و فرمود: ((أَيُّكُمْ يُحِبُ أَنْ يَغْدُوَ كُلَّ يَوْمٍ إِلَى بُطْحَانَ أَوْ إِلَى العَقِيْقِ فَيَأْتِيَ مِنْهُ بِنَاقَتَيْنِ كَوْمَاوَيْنِ فِي غَيْرِ إِثْمٍ وَلاَ قَطِيْعَةِ رَحِمٍ؟)).
كدام يك از شما دوست دارد كه هر روز صبح، به بُطْحَان يا عقيق برود و با دو شتر بار برگردد بدون اين كه گناهى يا قطع صله‏ ى رحمى انجام داده باشد؟)
گفتيم: يا رسول الله ما دوست داريم، فرمود: ((أَفَلاَ يَغْدُو أَحَدُكُمْ إِلَى المَسْجِدِ فَيَعْلَمَ، أَوْ يَقْرَأَ آيَتَيْنِ مِنْ كِتَابِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ خَيْرٌ لَهُ مِنْ نَاقَتَيْنِ، وَثَلاَثٌ خَيْرٌ لَهُ مِنْ ثَلاَثٍ، وَأَرْبَعٌ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَرْبَعٍ، وَمِنْ أَعْدَادِهِنَّ مِنَ الإِبِلِ))[10].
(هركس به مسجد برود و دو آيه از كتاب خداوند عز وجل را ياد بگيرد يا بخواند، براى از از دو شتر بهتر است، وسه آيه از سه شتر، و چهار آيه از چهار شتر، و به تعداد آيات از همان تعداد شتر، برايش بهتر و سودمندتر است).
و رسول الله –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَنْ قَعَدَ مَقْعَداً لَمْ يَذْكُرِ اللهَ فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ، وَمَنْ اضْطَجَعَ مَضْجَعَاً لَمْ يَذْكُرِ اللهَ فِيهِ، كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ))[11].
(هركس در جايى بنشيند و آنجا، خدا را ياد نكند، از طرف خدا، بر او زيان وارد خواهد شد، و هركس به پهلو بخوابد و خدا را ياد نكند، براى اين غفلت هم از جانب خدا زيان خواهد ديد).
و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: ((مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِسَاً