ت‌ آمدني‌ است‌ و هيچ‌ شكي‌ در وقوع‌ آن‌ نيست‌ «آگاه‌ باش‌، همانا كساني‌ كه‌ درباره‌ قيامت‌ مكابره ‌مي‌كنند» يعني: از روي‌ شك‌ و شبهه‌، در باره‌ آن‌ مجادله‌ مي‌كنند «قطعا در گمراهي‌ دور و درازي‌» از حق‌ و حقيقت‌ «هستند» زيرا زنده ‌شدن‌ پس‌ از مرگ‌، شبيه‌ترين‌ امر از امور غيبي‌ به‌ محسوسات‌ است‌ كه‌ براي‌ آن‌ از عالم‌ شهود نمونه‌هاي‌ فراواني‌ وجود دارد پس‌ كسي‌ كه‌ با وجود همه‌ اين‌ دلايل‌ روشن‌ و انگيزه‌هاي‌ مبرهني‌ كه‌ بر اعتقاد به‌ آن‌ وجود دارد، به‌ آن‌ راه‌ نيابد و آن‌ را باور نكند، قطعا از راهيابي‌ به‌ غير آن‌ از اعتقادات‌ غيبي‌، دورتر است‌ پس‌ اگر آنها مي‌انديشيدند، قطعا مي‌دانستند كه‌ همان‌ ذاتي‌ كه‌ ابتدائا آنان‌ را آفريده‌ است‌، همو بر بازآفريني‌شان‌ نيز تواناست‌.
 
	آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبَادِهِ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ وَهُوَ الْقَوِيُّ العَزِيزُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«الله بر بندگان‌ خود لطيف‌ است‌» يعني: او به‌ ايشان‌ بسيار با رأفت‌ و پر مهر است‌، لطف‌ او بر بندگانش‌ در همه‌ امورشان‌ جاري‌ است‌ و از جمله‌ الطاف‌ وي‌، رزق‌ و روزي‌اي‌ است‌ كه‌ آنها به‌وسيله‌ آن‌ در دنيا زندگي‌ مي‌گذرانند «هركه‌ را» از آنان‌ «بخواهد» به‌ هرگونه‌ كه‌ بخواهد «روزي‌ مي‌دهد» پس‌ روزي‌ را بر اين ‌يكي‌ فراخ‌ و بر آن‌ ديگري‌ تنگ‌ و فروبسته‌ مي‌گرداند «و او قوي‌» يعني: داراي‌ قدرت‌ و قوت‌ بزرگ‌ و آشكاري‌ است‌ «عزيز است‌» كه‌ بر همه‌ چيز غالب ‌مي‌باشد و هيچ‌ چيز بر او غلبه‌ يافته‌ نمي‌تواند.
 
	 آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَمَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِن نَّصِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هركه‌ كشت‌ آخرت‌ را خواسته ‌باشد، براي‌ وي‌ در كشته‌اش‌ مي‌افزاييم‌» يعني: هر كس‌ با كار و كردار خويش‌ ثواب‌ و پاداش‌ آخرت‌ را خواسته‌ باشد، خداوند(ج) عملش‌ را برايش‌ از ده‌برابر تا هفتصد برابر آن‌ در ثواب‌ مضاعف‌ مي‌كند. به‌قولي ‌معني‌ اين‌ است: هر كس‌ با كار و كردار خويش‌ ثواب‌ و پاداش‌ آخرت‌ را خواسته ‌باشد، خداوند(ج)  در توفيق‌ و ياري‌اش‌ و در هموارسازي‌ راههاي‌ خير به‌رويش ‌مي‌افزايد. اصل‌ در «حرث‌» افگندن‌ بذر در زمين‌ است‌ و گاهي‌ اين‌ كلمه‌ بر ميوه‌ وحاصل‌ كشتزار نيز اطلاق‌ مي‌شود بنابراين‌، خداوند متعال‌ در اين‌ آيه‌ كريمه‌، ثمره‌ ونتيجه‌ عمل‌ را به‌ ثمره‌ و محصول‌ كشتزار تشبيه‌ نموده‌ و اين‌ خود متضمن‌ تشبيه ‌عمل‌ به‌ بذر است‌ «و هر كس‌ كشت‌ اين‌ دنيا را» يعني: لذتها و گوارايي‌هاي‌ اين‌جهان‌ را «خواسته‌ باشد، به‌ او از دنيا مي‌بخشيم‌» يعني‌ برخي‌ از آنچه‌ را كه‌ مشيت‌ ما بر آن‌ رفته‌ است‌ و در قضاي‌ ما براي‌ او قسمت‌ شده‌ است‌، به‌ او مي‌بخشيم‌ «ولي‌ او را در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نيست‌» چرا كه‌ او براي‌ آخرت‌ كاري‌ نكرده‌است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابي‌بن‌كعب‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خدا‌ص فرمودند: «بشر هذه‌ الأمة‌ بالسناء والرفعة‌ والنصر والتمكين‌ في ‌الأرض‌ فمن‌ عمل‌ منهم‌ عمل‌ الآخرة للدنيا لم‌ يكن‌ له‌ في‌الآخرة من‌ نصيب: اين‌ امت‌ را به‌ مجد و رفعت‌ و پيروزي‌ و تمكين‌ در روي‌ زمين‌ بشارت‌ ده‌ پس‌ هر كس‌ از آنان‌ عمل‌ آخرت‌ را براي‌ دنيا انجام‌ دهد، برايش‌ در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نيست‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌‌خدا‌ص اين ‌آيه ‌كريمه‌ را خواندند آن‌گاه‌ فرمودند: «خداوند(ج)  مي‌فرمايد: ابن‌ آدم‌! تفرغ ‌لعبادتي‌ أملأ صدرك‌ غني‌ وأسد فقرك‌، وإلا تفعل‌ ملأت‌ صدرك‌ شغلا ولم‌ أسد فقرك: اي‌فرزند آدم‌! براي‌ عبادتم‌ فارغ‌ شو، سينه‌ات‌ را از توانگري‌ پر مي‌سازم‌ و (راه) فقر تو را مي‌بندم‌ و اگر چنين‌ نكني‌؛ سينه‌ات‌ را از مشغله‌ و گرفتاري‌ پر مي‌سازم‌ و (راه) فقر تو را هم‌ مسدود نمي‌سازم‌».
امام‌ فخرالدين‌ رازي‌ در تفسير اين‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: «خداوند(ج)  در اين‌ آيه‌ از شش‌ وجه‌ آخرت‌ را بر دنيا برتري‌ داده‌ است‌ كه‌ اين‌ شش‌ وجه‌ عبارتند از:
1ـ او طالب‌ بهره‌ آخرت‌ را بر طالب‌ بهره‌ دنيا در يادآوري‌ مقدم‌ گردانيده‌ است‌.
2ـ او در حق‌ طالب‌ كشت‌ آخرت‌ فرموده‌است:  (نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ) : (بر كشت‌ او مي‌افزاييم‌). درحالي‌كه‌ در مورد خواستار كشت‌ دنيا فرموده‌است: (نُؤتِهِ مِنْهَا) : (بعضي‌ از آن‌ را به‌ او مي‌دهيم‌). زيرا «من‌» براي‌ تبعيض‌ است‌، يعني: كل‌ خواسته ‌وي‌ از دنيا را به‌ وي‌ نمي‌دهيم‌.
3ـ حق‌ تعالي‌ از اين‌كه‌ به‌ خواستار كشت‌ آخرت‌ چيزي‌ از دنيا مي‌دهد يا نه‌، سكوت‌ نموده‌ است‌ در حالي‌كه‌ در مورد خواستار كشت‌ دنيا صراحتا اعلام‌ كرده‌ است‌ كه‌ او در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ ندارد و اين‌ بدان‌ معني‌ است‌ كه‌ آخرت‌ اصل‌ و دنيا تبع‌ است‌ بنابراين‌، يابنده‌ اصل‌ به‌ قدر نياز يابنده‌ تبع‌ نيز مي‌باشد.
4ـ حق‌ تعالي‌ بيان‌ كرده‌ است‌ كه‌ بر مطلوب‌ طالب‌ آخرت‌ افزوده‌ مي‌شود در حالي‌كه‌ به‌ طالب‌ دنيا فقط برخي‌ از خواسته‌ دنيوي‌ وي‌ داده‌ شده‌ و او در عين‌ حال ‌كلا از بهره‌ آخرت‌ محروم‌ است‌.
5ـ آخرت‌ نسيه‌ است‌ و دنيا نقد و مردم‌ در معاملات‌ دنيويشان‌ برآنند كه‌ نقد بهتر از نسيه‌ است‌. پس‌ خداوند متعال‌ در اين‌ آيه ‌كريمه‌ بيان‌ مي‌دارد كه‌ اين‌ موضوع ‌نسبت‌ به‌ مقايسه‌ احوال‌ آخرت‌ و دنيا كاملا برعكس‌ مي‌باشد؛ يعني‌ بهره‌ آخرت ‌درحال‌ افزايش‌ و رشد است‌ در حالي‌كه‌ بهره‌ دنيا در معرض‌ زوال‌ و كاهش ‌مي‌باشد.
6ـ آيه‌ كريمه‌ دال‌ بر اين‌ امر است‌ كه‌ منافع‌ آخرت‌ و دنيا هردو نياز به‌ كشت‌وكار و رنج‌ و زحمت‌ دارند بنابراين‌، صرف‌ زحمت‌ و رنج‌ و تلاش‌ در آنچه‌ كه‌ در حال ‌افزايش‌ و بقا مي‌باشد، بهتر از صرف‌ آن‌ در چيزي‌ است‌ كه‌ در معرض‌ نقصان‌ و فنا و انقضا قرار دارد».
آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ أَمْ لَهُمْ شُرَكَاء شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ وَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«يا مگر براي‌ آنان‌» يعني: براي‌ كفار مكه‌ «شريكاني‌ است‌» در كفرشان‌ از شياطين‌ «كه‌ برايشان‌ آنچه‌ را خداوند بدان‌ اجازه‌ نداده‌، از دين‌» يعني: از شرك‌ و معاصي‌ «مقرر كرده‌اند» و بدين‌گونه‌، پيروان‌ خود در كار اديان‌ را به‌ حيرت‌ و سردرگمي‌ در