وان ‌بدون‌ شمارش‌ يا محاسبه‌اي‌ مي‌يابند. مقاتل‌ مي‌گويد: «معني‌ اين‌ است‌: بر آنان ‌در آنچه‌ كه‌ در بهشت‌ از نعمتها داده‌ مي‌شوند، هيچ‌ پيامد و پي‌جويي‌اي‌ نيست‌».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2074.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2075.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:2076.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:2077.txt">آيه  44</a><a class="text" href="w:text:2078.txt">آيه  45</a><a class="text" href="w:text:2079.txt">آيه  46</a><a class="text" href="w:text:2080.txt">آيه  47</a><a class="text" href="w:text:2081.txt">آيه  48</a><a class="text" href="w:text:2082.txt">آيه  49</a></body></html>آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَا قَوْمِ مَا لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجَاةِ وَتَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ آن‌ مرد مؤمن‌ از خانواده‌ فرعون‌، دعوت‌ خويش‌ به‌سوي‌ خداوند(ج) را تكرار كرد و در اينجا ايمان‌ خويش‌ را نيز صريح‌ و علني‌ اعلام‌ داشته‌ و روشهاي ‌قبلي‌ را در القاي‌ اين‌ گمان‌ كه‌ او از خودشان‌ است‌، دنبال‌ نكرد: «و اي‌ قوم‌ من‌! چه‌ شده‌ است‌ كه‌ من‌ شما را به‌سوي‌ نجات‌ فرامي‌خوانم» يعني‌: به‌ من‌ از خودتان‌ خبر دهيد: آخر چگونه‌ است‌ كه‌ من‌ شما را به‌سوي‌ نجات‌ از دوزخ‌ و ورود به‌ بهشت ‌از طريق‌ ايمان‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ و اجابت‌گفتن‌ پيامبرانش‌ فرامي‌خوانم‌ «و شما مرا به‌سوي‌ دوزخ‌ فرامي‌خوانيد» با شرك‌ و شكي‌ كه‌ از من‌ مي‌طلبيد؟.
 
	آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ هر دو دعوت‌ را تفسير كرد و گفت‌: «مرا فرامي‌خوانيد تا به‌ خدا كافر شوم‌ و چيزي‌ را كه‌ بدان‌ علمي‌ ندارم‌ با او شريك‌ گردانم» يعني‌: از من‌ مي‌خواهيد تا چيزي ‌را به‌ عبوديت‌ بخوانم‌ كه‌ به‌ شريك‌ بودن‌ آن‌ با خداوند، هيچ‌ علم‌ و آگاهي‌اي‌ ندارم‌ و بر پروردگار بودن‌ آن‌ هيچ‌ دليل‌ و برهاني‌ اقامه‌ نشده‌ است‌ «و من‌ شما را به‌سوي‌ خداوند عزيز غفار فرامي‌خوانم» يعني‌: من‌ شما را به‌سوي‌ خداي‌ عزتمندي ‌مي‌خوانم‌ كه‌ عزتي‌ بزرگتر از عزت‌ وي‌ وجود ندارد و او با وجود عزت‌ خويش‌، گناهان‌ كسي‌ را كه‌ به‌ وي‌ ايمان‌ آورد، نيز مي‌آمرزد.
 
آيه  43
‏متن آيه : ‏
‏ لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِي الْآخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَا إِلَى اللَّهِ وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحَابُ النَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ترديدي‌ نيست‌ كه‌ آنچه‌ شما مرا به‌سوي‌ آن‌ مي‌خوانيد، در دنيا و آخرت‌ صاحب ‌پذيرش‌ دعايي‌ نيست» يعني‌: موضوع‌ چنان‌ نيست‌ كه‌ شما مي‌پنداريد بلكه‌ آنچه‌ من‌ به‌ شما بيان‌ مي‌كنم‌، ثابت‌ و قطعي‌ و غيرقابل‌ شك‌ است‌ و آن‌ اين‌ است‌ كه‌: بطلان‌ دعاي‌ كسي‌ كه‌ چيزي‌ غير از خداوند(ج) را به‌ نيايش‌ و ياري‌ مي‌خواند، بي‌هيچ‌ شك‌ و شبهه‌اي‌ ثابت‌ است‌ زيرا كساني‌ كه‌ شما به‌سويشان‌ دست‌ به‌ دعا بلند مي‌كنيد ـ اعم‌ از بتان‌ يا مردگان‌ ـ و از آنها اجابت‌ دعا، رفع‌ حاجات‌ و دفع‌ مشكلات‌ خويش‌ را مي‌خواهيد، قدرت‌ آن‌ را ندارند كه‌ دعاكننده‌ خود را اجابت ‌گفته‌ و چيزي‌ از خواسته‌هاي‌ او را برآورند، يا به‌ وجهي‌ از وجوه‌، به‌ دعاكننده‌ خود سودي‌ برسانند. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: كساني‌ كه‌ شما مرا به‌سويشان‌ مي‌خوانيد، صاحب‌ دعوتي‌ نيستند كه‌ الوهيت‌ براي‌ آن‌ لازم‌ و ثابت‌ گردد. يعني‌ آنها در دنيا و در آخرت‌ كسي‌ را به‌سوي‌ عبادت‌ خويش‌ فرانمي‌خوانند «و در حقيقت‌، برگشت‌ ما به‌سوي‌ الله است» يعني‌: مرجع‌ و مصير ما به‌سوي‌ خداوند(ج) است‌؛ اولا با مرگ‌ و آخرا هم‌ با رستاخيز و زنده‌ شدن‌ پس‌ از مرگ‌ «و بي‌گمان ‌ازحدگذشتگان‌ اهل‌ دوزخ‌اند» يعني‌: كساني‌ كه‌ معاصي‌ و نافرماني‌هاي‌ الله(ج)را بسيار انجام‌ مي‌دهند، همانان‌ اهل‌ دوزخ‌اند كه‌ سرانجام‌ به‌ آن‌ مي‌پيوندند.
 
	آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌زودي» هنگامي‌ كه‌ عذاب‌ بر شما فرودآيد «آنچه‌ را به‌ شما مي‌گويم‌، به‌ياد خواهيد آورد» و خواهيد دانست‌ كه‌ من‌ در نصيحت‌، تذكر و خيرخواهي‌ به ‌شما جدوجهدي‌ بليغ‌ كرده‌ام‌ «و كارم‌ را به‌ خدا مي‌سپارم» يعني‌: بر او توكل‌ كرده‌ وكارم‌ را به‌ او وا مي‌گذارم‌ «الله به‌ حال‌ بندگان‌ بيناست» و از بندگان‌ مؤمنش‌ حمايت‌ مي‌كند. به‌ قولي‌: آن‌ شخص‌ مؤمن‌، هنگامي‌ اين‌ سخن‌ را گفت‌ كه‌ فرعونيان‌ قصد حمله‌ به‌ وي‌ را داشتند تا او را به‌قتل‌ برسانند.
 	آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا وَحَاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
مقاتل‌ مي‌گويد: آن‌ مرد مؤمن‌ به‌ كوه‌ گريخت‌ و آنها نتوانستند بر او دست يابند‌ چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ مي‌فرمايد: «پس‌ خدا او را از عواقب‌ سوء نيرنگي‌ كه‌ مي‌كردند در امان‌ داشت» يعني‌: خداي‌ عزوجل‌ او را از نيرنگ‌ بدي‌ كه‌ در حق‌ وي‌ در نظر داشتند، نگاه‌ داشت‌ و او را از شر آنان‌ حفظ كرد «و آل‌ فرعون‌ را عذاب‌ سهمگين ‌فروگرفت» يعني‌: بر آنان‌ عذابي‌ سهمگين‌ احاطه‌ كرد و فرود آمد چنان‌كه‌ همه‌ آنها در دنيا، با غرق‌ شدن‌ در درياي‌ سرخ‌ (بحر احمر) عذاب‌ شدند و به‌زودي‌ در آخرت‌ نيز با عذاب‌ سخت‌ روبه‌رو خواهند شد:
 
	آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ النَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا غُدُوّاً وَعَشِيّاً وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اينك‌ بامدادان‌ و شامگاهان‌ بر آتش‌ دوزخ‌ عرضه‌ مي‌شوند» جمهور علما برآنند كه‌ اين‌ عرضه ‌داشتن‌ آنها بر آتش‌، بعد از مرگشان‌، در برزخ‌ و قبل‌ از فرارسيدن ‌قيامت‌ است‌. بخاري‌ و مسلم‌ و ديگران‌ در حديث‌ شريف‌ از ابن‌عمر(رض) روايت ‌كرده‌اند كه‌ رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «إن‌ أحدكم‌ إذا مات‌ عرض‌ عليه‌ مقعده‌ بالغداة‌ والعشي‌، إن‌ كان‌ من‌ أهل‌ الجنة فمن‌ أهل‌ الجنة‌ وإن‌ كان‌ من‌ أهل‌ النار فمن‌ أهل‌ النار، يقال‌ له‌: هذا مقعدك‌ حتي‌ بعثك‌ الله‌ إليه‌ يوم‌ القيامة ‌: قطعا يكي‌ از شما چون‌ بميرد، جايگاهش‌ ـ بامدادان‌ و شامگاهان‌ ـ بر وي‌ عرضه‌ مي‌شود؛ اگر از بهشتيان‌ باشد، جايگاهش‌ از اهل‌ بهشت‌ به‌ او نشان‌ داده‌ مي‌شود و اگر از دوزخيان‌ باشد، جايگاهش‌ از اهل‌ دوزخ‌ به‌ وي‌ نشان‌ داده‌ مي‌شود. به‌ او گفته‌ مي‌شود: اين‌ است‌ جايگاه‌ تو تا خداوند در روز قيامت