‌ كه‌ قوم‌ و مردم‌ خويش‌ را مي‌بينند كه‌ در حرام‌ و گناه‌ فرورفته‌اند ولي‌ با وجود آن‌، آنها را به‌حال‌ خود وا مي‌گذارند، بي ‌آن‌ كه‌ هيچ ‌اهميتي‌ به‌ اين‌ امر بدهند، يا در صدد تغيير اين‌ حالت‌ برآيند، يا از مشاهده‌ اين‌منكرات‌ چهره‌ درهم‌ كشند.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ در اين‌ آيه‌، «خواص» را كه‌ علماي‌ تارك ‌«امربه‌معروف» و «نهي‌ازمنكر» اند، به‌ شديدترين‌ وجه‌ و حتي‌ سخت‌تر از توبيخي‌ كه‌ در حق‌ انجام‌دهندگان‌ اين‌ گناهان‌ روا داشته‌، توبيخ‌ و سرزنش‌ مي‌كند زيرا اين‌ علما از آن‌ جاهلان‌ به‌ گناه‌ و ستم‌ و حرام ‌آلوده‌، بدبخت‌تر و تيره‌ روزتر و بد فرجام‌تر و مجرم‌ترند. پس‌ خداي‌ سبحان‌ ببخشايد و نگه‌ دارد آن‌ عالمي‌ را كه ‌در موضوع‌ فريضه‌ امر به‌ معروف‌ و نهي‌ از منكر، به‌ مسؤوليت‌ خود قيام‌ مي‌كند. در صحيح‌ ترمذي‌ آمده‌ است‌: «آن‌گاه‌ كه‌ مردم‌ ظالم‌ را ببينند اما دست‌ وي‌ را از ارتكاب‌ ظلم‌ نگيرند، نزديك‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) آنان‌ را به‌ عذابي‌ عام‌ از نزد خود درافگند». از ابن‌عباس‌(رض) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: «اين‌ آيه‌ شديدترين ‌آيه‌ قرآن‌ در رابطه‌ با توبيخ‌ علما مي‌باشد».
 
سوره مائدة آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَاناً وَكُفْراً وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَاراً لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَاداً وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
دربيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ درباره‌ «فنحاص» يهودي‌ نازل‌ شد كه‌ گفت‌: ﴿ِنَّ اللّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاء ﴾ : (خدا فقير و ما بي‌نياز و ثروتمند هستيم‌) «آل‌ عمران/‌181»، در اين‌ هنگام‌ ابوبكر صديق‌(رض) بر او سيلي‌اي‌ زد.[6] به‌ قولي‌ ديگر: اين‌ آيه‌ درباره‌ يهودي‌ ديگري‌ نازل‌ شد كه‌ گفت‌: اي‌ محمد! پروردگارت‌ بخيل ‌است‌ و انفاق‌ نمي‌كند.
«و يهوديان‌ گفتند: دست‌ خدا بسته‌ است» مراد يهوديان‌ ـ لعنه‌الله عليهم‌ ـ در اينجا اين‌ است‌ كه‌ خداوند ـ العياذ باالله ـ بخيل‌ است‌ «به‌ گردن‌ بسته‌ باد دستهاي ‌آنان» اين‌ نفريني‌ است‌ عليه‌ آنان‌ كه‌: به‌ بخل‌ گرفتار گردند. همچنان‌ جايز است ‌مراد آيه‌ اين‌ باشد كه‌: دستهاي‌ آنان‌ با اسارت‌ در دنيا، يا با عذاب‌ در آخرت‌، بسته‌ مي‌شود «و به‌سبب‌ آنچه‌ گفتند، لعنت‌ شدند» يعني‌: به‌سبب‌ آن‌ كه‌ گفتند: دست‌ خدا(ج) بسته‌ است‌، از رحمت‌ خداوند(ج) دور ساخته‌ شدند. «بلكه‌ هردو دست‌ او گشاده‌ است» يعني‌: چنان‌ نيست‌ كه‌ شما يهوديان‌ ملعون‌ مي‌پنداريد بلكه ‌حق‌ تعالي‌ در منتهاي‌ جود و سخا و بخشش‌ و گشاده‌ دستي‌ قراردارد، آيا اين‌همه‌ نعمت‌هايي‌ كه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌، جز ثمره‌ فضل‌ دستان‌ بلاكيف‌ اوست؟ سپاس‌ و ثنا بر وي‌ باد! ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ يهوديان‌ به‌ صيغه‌ مفرد گفتند: (دست‌خدا بسته‌است‌)! اما خداي‌ سبحان‌ در پاسخ‌ آنان‌ به‌ صيغه‌ تثنيه‌ فرمود: (بلكه‌ هردو دست‌ او گشاده ‌است‌) تا منتهاي‌ جود و سخاي‌ خويش‌ را نشان‌ دهد، چرا كه ‌اوج‌ جود و سخاي‌ يك‌ جواد در آن‌ است‌ كه‌ با هر دو دست‌ خود ببخشد «هرگونه ‌كه‌ بخواهد انفاق‌ مي‌كند» يعني‌: بخشش‌ و انفاق‌ خداي‌ سبحان‌ به‌ مقتضاي‌ مشيت ‌اوست‌ پس‌ اگر بخواهد رزق‌ و روزي‌ را گشاده‌ مي‌دارد و اگر هم‌ بخواهد آن‌ راتنگ‌ مي‌گرداند زيرا پديدآورنده‌ گشايش‌ و تنگدستي‌ اوست‌ لذا اگر روزي‌ ونعمت‌ را تنگ‌ گرداند، اين‌ نيز به‌ مقتضاي‌ حكمت‌ بالغه‌ او مي‌باشد. در حديث‌ شريف ‌به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) از رسول‌اكرم‌ص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «همانا دست ‌خدا پر است‌ و بخشش‌ و انفاق‌، از آن‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كند...». «و قطعا آنچه‌ به‌سوي‌ تو از جانب‌ پروردگار تو فرو فرستاده ‌شده» از قرآن‌ كه‌ دربرگيرنده‌ احكام‌ نيكوست‌ «بر طغيان‌ و كفر بسياري‌ از آنان» يعني‌: بسياري‌ از يهود و نصاري‌ «مي‌افزايد» يعني‌: آيات‌ منزله‌ برتو، بر كفر و طغيان‌ آنان‌ مي‌افزايد، به‌سبب ‌رشك‌ و حسدي‌ كه‌ در نهادشان‌ است‌ «و در ميان‌ آنان» يعني‌: در ميان‌ يهود، يا در ميان‌ يهود و نصاري‌ «تا روز قيامت‌ دشمني‌ و كينه‌ افگنديم» كه‌ اين‌ دشمني‌ و كينه ‌هرگز انقطاع‌ نمي‌پذيرد و اگر اتفاق‌ و هم‌پيماني‌اي‌ هم‌ در ميانشان‌ مشاهده‌ شود، اين‌ فقط يك‌ پديده‌ ظاهري‌ و نمايشي‌ است‌ «هربار كه‌ آتشي‌ را براي‌ جنگ‌برافروختند، خداوند آن‌ را خاموش‌ ساخت» يعني‌: هربار كه‌ جمعي‌ را به‌ جنگ ‌رسول‌ خداص بسيج‌ كردند و براي‌ آن‌ سازوبرگ‌ و نيرو آماده‌ نمودند، خداي‌سبحان‌ جمعشان‌ را پراكنده‌ و نيرويشان‌ را متلاشي‌ ساخت‌ پس‌ نه‌ كاري‌ ازپيش‌ بردند و نه سودي‌ به ‌چنگ‌ آوردند. آري‌! آنها پيوسته‌ عليه‌ اسلام‌ جنگ‌افروزي‌ كرده‌ و براي‌ آن‌ ساز و برگ‌ و نيرو گرد مي‌آورند اما خداي‌ عزوجل‌ اين ‌تلاش‌ها و تكاپوهايشان‌ را بي‌اثر و بي‌سرانجام‌ مي‌گذارد. در عصر ما نيز يهود ونصاري‌ در برخي‌ از نبردها بر مسلمانان‌ پيروز نگشتند، مگر بدين‌ سبب‌ كه‌ در برابر پرچمهايي‌ مي‌جنگيدند كه‌ به‌نام‌ اسلام‌ برافراشته‌ نشده‌ بود «و در زمين‌ به‌ فساد مي‌كوشند» يعني‌: در ارتكاب‌ اعمالي‌ كه‌ فسادبار و فسادانگيز است‌ جد و جهد مي‌ورزند، كه‌ تلاش‌ در جهت‌ نابودي‌ اسلام‌ و توطئه‌ عليه‌ اهل‌ اسلام‌ از بزرگترين ‌مصاديق‌ فسادانگيزيهايشان‌ است‌ چنان‌كه‌ انتشار فحشا و نابودي‌ اخلاق‌ ملتها نيز از مفاسد بزرگشان‌ مي‌باشد «و خداوند مفسدان‌ را دوست‌ نمي‌دارد».
 
[6] نگاه‌ كنيد به‌ آيه‌ «181/آل‌ عمران».<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:875.txt">آيه  65</a><a class="text" href="w:text:876.txt">آيه  66</a><a class="text" href="w:text:877.txt">آيه  67</a><a class="text" href="w:text:878.txt">آيه  68</a><a class="text" href="w:text:879.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:880.txt"> آيه  70</a></body></html>سوره مائدة آيه  65
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتَابِ آمَنُواْ وَاتَّقَوْاْ لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر اهل‌ كتاب‌ ايمان‌ مي‌آوردند» به‌ آنچه‌ كه‌ محمد ص به‌ همراه‌ آورده ‌است‌، همان‌طوري‌ كه‌ در كتاب‌هاي‌ نازل‌ شده‌ الهي‌ بر خود به‌ اين‌ 