بلكه‌ بر خود ستم‌ مي‌كردند» چراكه‌ با اين‌ كار، سبب‌ قطع‌اين‌ نعمتها بر خودشان‌ شدند. يعني: به‌ آنان‌ فرمان‌ داديم‌ كه‌ از روزي‌ بي‌زحمت‌ ما بخورند و با عبادت‌ و اطاعت‌ خالصانه‌ و راستين‌ خويش، شكرگزار ما باشند، اما آنها مخالفت‌ كرده‌ و كفر ورزيدند و بدين‌گونه‌ بر خود ستم‌ كردند.
ابن‌ كثير مي‌گويد: «فرود آوردن‌ اين‌ نعمت، افزون‌ بر آيات‌ روشن‌ و معجزات ‌قاطعي‌ بود كه‌ آنان‌ مشاهده‌ كردند، از همين‌ جاست‌ كه‌ فضيلت‌ اصحاب‌محمد ص بر ساير اصحاب‌ انبيا(ع) در صبر و ثبات‌ ايشان، آشكار مي‌شود.آري‌! اصحاب‌ محمد ص در سفرها و غزوات، رنج‌ها و بلاها را در راه‌ خدا (ج)به‌جان‌ مي‌خريدند، از آن‌ جمله‌ در غزوه‌ تبوك، در آن‌ گرماي‌ سخت‌ و جان‌ فرسا، تن‌ به‌ تحمل‌ همه‌ گونه‌ سختي‌هاي‌ جانكاه‌ دادند، اما نه‌ نق‌ مي‌زدند و نه‌ خواستارخرق‌ عادت‌ و معجزه‌ مي‌شدند، با وجود آن‌ كه‌ آوردن‌ معجزه‌ و خرق‌ عادت‌ بررسول‌ خدا ص بسيار آسان‌ بود».
 
 سوره مائدة آيه  52
‏متن آيه : ‏
‏ فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَن تُصِيبَنَا دَآئِرَةٌ فَعَسَى اللّهُ أَن يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِّنْ عِندِهِ فَيُصْبِحُواْ عَلَى مَا أَسَرُّواْ فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ كساني‌ را كه‌ در دلهايشان‌ بيماري‌ است» يعني‌: بيماري‌ نفاق‌ و شك‌ در دين‌ است‌ «مي‌بيني‌ كه‌ در» دوستي‌ و هم‌پيماني‌ با «يهود و نصاري‌ مي‌شتابند» وآن‌گاه‌ در توجيه‌ هم‌پيماني‌ با آنان‌ «مي‌گويند: مي‌ترسيم‌ به‌ ما حادثه‌ ناگواري ‌برسد» يعني‌: بيماردلان‌، دوستي‌ و موالات‌ خود با يهود و نصاري‌ را اين‌گونه ‌توجيه‌ مي‌كنند: مي‌ترسيم‌ كفار بر محمدص غلبه‌ كنند، آن‌گاه‌ دولت‌ و شوكت‌ ازآن‌ ايشان‌ گردد و دولت‌ محمدص برافتد و در آن‌ صورت‌ از سوي‌ آنان‌ بر سرما بلايي‌ بيايد. در زمان‌ ما نيز منافقان‌ به‌ آستان‌ كفار و به‌ خدمت‌ آنان‌ مي‌شتابند و به‌ وسايل‌ و شيوه‌هايي‌ پناه‌ مي‌برند كه‌ آنهارا به‌ كفار نزديك‌ گرداند «پس‌ نزديك ‌است‌ كه‌ الله فتح‌ را بياورد» كه‌ همانا غلبه‌ و پيروزي‌ محمدص بر كافران‌ است‌. كه‌ لله‌الحمد اين‌ وعده‌ به‌ زودي‌ هم‌ تحقق‌ يافت‌ زيرا طوايف‌ يهود از مدينه‌ تارومارگرديدند؛ بدين‌سان‌ كه‌ جنگندگان‌ طايفه‌ بني‌قريظه‌ كشته‌ شده‌ و زنان‌ و كودكانشان ‌به‌ اسارت‌ درآمدند و طايفه‌ بني‌نضير از سرزمين‌ خود تبعيد گرديدند. به‌ قولي‌ديگر: مراد، فتح‌ سرزمين‌هاي‌ مشركان‌ و پديدآوردن‌ گشايش‌ و رهايشي‌ در كار مسلمانان‌ است‌. «يا» زودا كه‌ خداوند(ج) «امر ديگري‌ را از جانب‌ خود» بياورد، چنان‌ امري‌ كه‌ شكوه‌ و شوكت‌ يهود و همراهان‌ و هم‌پيمانانشان‌ را درهم‌ شكند. به‌قولي‌: مراد از آوردن‌ امر ديگر، افشاي‌ حال‌ منافقان‌ و آگاهانيدن‌ رسول‌ خداص از انديشه‌هاي‌ پنهاني‌ درون‌ آنها و صادرنمودن‌ فرمان‌ قتل‌ آنهاست‌ «تا سرانجام‌ ازآنچه‌ در دل‌ خود پنهان‌ داشته‌اند» از نفاقي‌ كه‌ آنها را بر دوستي‌ و موالات‌ با كفار واداشت‌ «پشيمان‌ گردند» به ‌سبب‌ آشكار گشتن‌ بطلان‌ اسباب‌ و عللي‌ كه‌ براي‌ موالاتشان‌ با كفار تصور مي‌كردند و ثبوت‌ خلاف‌ آن‌ در عرصه‌ واقعيت‌. بنابراين‌، اصلي‌ را كه‌ بايد دريابيم‌ اين‌ است‌ كه‌: نفاق‌، بيماري‌اي‌ است‌ در قلب‌، همچون ‌بيماري‌ كفر يا حسد يا كينه‌ يا كبر و غيره‌، كه‌ نمود و مظهر اصلي‌ آن‌، ولايت‌ ودوستي‌ با كافران‌ و منافقان‌ است‌؛ اين‌ ولايت‌ گاهي‌ پنهاني‌ است‌ و گاهي‌ آشكار،گاهي‌ به‌ شكل‌ و شيوه‌اي‌ است‌ و زماني‌ به‌ شيوه‌اي‌ ديگر پس‌ انسان‌ مؤمن‌ بايد هميشه‌ به‌هوش‌ بوده‌ و در جهت‌ پاكسازي‌ نهاد خويش‌ از شائبه‌هاي‌ نفاق‌ و مظاهر ولايت‌ و دوستي‌ با كفار و منافقان‌، تلاش‌ ورزد.
 
سوره مائدة آيه  53
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُواْ أَهَؤُلاء الَّذِينَ أَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَأَصْبَحُواْ خَاسِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مؤمنان‌ مي‌گويند: آيا اينان» يعني‌: منافقان‌، كه‌ در آيه‌ كريمه‌ از آنان‌ به ‌اشاره‌ (أهؤلاء) تعبير شده‌. آري‌! چون‌ نفاق‌ منافقان‌ آشكار گردد، مؤمنان‌ به‌ يك‌ديگر مي‌گويند، يا مؤمنان‌ يهوديان‌ را مخاطب‌ ساخته‌ و در حالي‌كه‌ به ‌سوي ‌منافقان‌ اشاره‌ مي‌كنند، مي‌گويند: آيا اينان‌ «بودند كه‌ سخت‌ترين‌ سوگندهايشان‌ را به‌نام‌ خدا مي‌خوردند كه‌ جدا همراه‌ و همدست‌ شمايند» با ياري‌كردن‌ و پشتيباني‌ ازشما در جنگ‌. «جهد ايمان»: غليظترين‌ سوگند هاست‌. «امروز اعمال‌ آنان‌ نابودشد» يعني‌: امروز اعمالي‌ كه‌ منافقان‌ در موالات‌ با كفار و يهود و نصاري‌ انجام ‌دادند، تباه‌ گشت‌. يا هر عملي‌ كه‌ انجام‌ داده‌ بودند، تباه‌ گشت‌. اين‌ از سخن ‌خداي‌ عزوجل‌ به ‌عنوان‌ گواهي‌اي‌ بر هدر رفتن‌ اعمالشان‌ است‌ «پس‌ زيانكار گشتند» در دنيا و آخرت‌.
 
	سوره مائدة آيه  54
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از بيان‌ اين‌ حقيقت‌ كه‌ موالات‌ با كفار از سوي‌ مسلمانان‌، كفر و نوعي‌ از انواع‌ ارتداد است‌، حق‌ تعالي‌ در اين‌ آيه‌ به‌ بيان‌ احكام‌ مرتدان‌ مي‌پردازد: «اي‌مؤمنان‌! هر كس‌ از شما از دين‌ خود برگردد پس‌ به ‌زودي‌ خدا قومي‌ را به‌ عرصه‌ مي‌آورد كه‌ ايشان‌ را دوست‌ مي‌دارد و ايشان‌ نيز او را دوست‌ مي‌دارند» مراد از اين‌ قوم‌ كه‌خداي‌ سبحان‌ آوردنشان‌ را به‌ عرصه‌ وعده‌ داده‌ است‌، ابوبكر صديق‌(رض) و لشكرش‌ از صحابه‌ و تابعين‌اند كه‌ بعد از رحلت‌ رسول‌ خداص با اهل‌ رده ‌(مرتدان‌) جنگيدند. همچنان‌ آيه‌ كريمه‌ همه‌ مؤمناني‌ را در بر مي‌گيرد كه‌ بعد ازايشان‌ مي‌آيند و با مرتدان‌ مي‌جنگند؛ در همه‌ زمانها. پس‌ اين‌ مؤمناني‌ كه‌ با مرتدان‌ جنگيدند، يا در آينده‌ مي‌جنگند، همگي‌ داراي‌ اوصاف‌ عظيمي‌ هستند كه‌ در مدح‌ و ستايش‌ پروردگار متعال‌ از ايشان‌ جلوه‌گر شده‌ است‌، چون‌ اين‌ وصف‌ كه‌: ايشان‌ خداي‌ عزوجل‌ را دوست‌ مي‌دارند و او نيز دوست‌شان‌ مي‌دارد و اين‌ كه‌آنان‌: «با مؤمنان