 براي‌ خودش‌ باقي‌ نماند.
 
آيه  142
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنَ الأَنْعَامِ حَمُولَةً وَفَرْشاً كُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نيز پديد آورد از چهارپايان‌، حيوانات‌ باركش‌ و حيوانات‌ كرك‌ و فرش‌ دهنده‌ را» يعني: خداوند متعال‌ براي‌ شما از چهارپايان‌، اصناف‌ هشت‌گانه‌اي‌ را پديد آورد كه‌ در آيه‌ بعدي‌ ذكر مي‌كند، در حالي‌ كه‌ باربردارنده‌ و فرش‌دهنده‌اند. حموله: حيوان‌ باري‌، يعني‌ شتر است‌ اما فرش: حيواني‌ است‌ كه‌ مردم‌ از مو و پشم‌ وكرك‌ آن‌ براي‌ خود فرش‌ مي‌سازند. بعضي‌ گفته‌اند: حموله‌؛ شتران‌ بزرگ‌سال‌ اند وفرش: شتران‌ خردسال‌ كه‌ بر آنها بار حمل‌ نمي‌شود «از آنچه‌ الله» از اين‌ اشياء «شما را روزي‌ داده‌ است‌ بخوريد و از گامهاي‌ شيطان‌ پيروي‌ نكنيد» چنان‌كه‌ مشركان‌ كردند؛ با تحريم‌ آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) حرام‌ نكرده‌ و حلال ‌ساختن‌ آنچه‌ كه‌ او حلال ‌نگردانيده‌ «هرآينه‌ او براي‌ شما دشمني‌ آشكار است‌» پس‌ هميشه‌ شيطان‌ لعين‌ را در امر دينتان‌ متهم‌ و محكوم‌ بدانيد.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1104.txt">آيه  143</a><a class="text" href="w:text:1105.txt">آيه  144</a><a class="text" href="w:text:1106.txt">آيه  145</a><a class="text" href="w:text:1107.txt">آيه  146</a></body></html>آيه  143
‏متن آيه : ‏
‏ ثَمَانِيَةَ أَزْوَاجٍ مِّنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِ قُلْ آلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ أَمِ الأُنثَيَيْنِ أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ أَرْحَامُ الأُنثَيَيْنِ نَبِّؤُونِي بِعِلْمٍ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌: مالك‌ بن‌ عوف‌ و يارانش‌ گفتند؛ آنچه‌ در شكم ‌اين‌ چهارپايان‌ «بحيره‌» و «سائبه‌» است‌ خاص‌ مردان‌ ماست‌، لذا فقط براي‌ آنها حلال‌ است‌ و بر همسران‌ ما حرام‌ مي‌باشد پس‌ نازل‌ گرديد:
«آفريد» براي‌ شما از چهارپايان‌ باركش‌ و حيوانات‌ داراي‌ كرك‌ و پشم‌ «هشت‌ جفت‌ را» يعني: هشت‌ فرد را زيرا هريك‌ از نر و ماده‌ جفت‌ آن‌ ديگر است ‌و به‌ آن‌ «زوجان‌» هم‌ گفته‌ مي‌شود «از گوسفند دو قسم‌» نر و ماده‌. ضأن: گوسفندان‌ داراي‌ پشم‌اند «و از بز دو قسم‌» نر و ماده‌. معز: برخلاف‌ ضأن‌، گوسفند موداري‌ است‌ كه‌ گوشهاي‌ كوتاهي‌ دارد «بگو» اي‌ پيامبرص «آيا خداوند اين‌ دو نر را يا اين‌ دو ماده‌ را حرام‌ كرده‌ است‌؟» مراد از دو نر: قوچ‌ و بز نر و مراد از دو ماده: ميش‌ و بز ماده‌ است‌ «يا آنچه‌ را كه‌ رحم‌ آن‌ دو ماده‌ در بر گرفته‌ است‌؟» اين‌استفهام‌؛ انكار و توبيخ‌ بر مشركان‌ در امر تحريم‌ اين‌ حيوانات‌ است‌، يعني: آيا رحم‌ حيوان‌ بيش‌ از يك‌ نر يا يك‌ ماده‌ را دربر مي‌گيرد پس‌ چرا بعضي‌ از آن‌ را حرام‌ و بعضي‌ را حلال‌ مي‌گردانيد؟ اگر به‌نظر شما ماده‌ بودن‌ حيوان‌ سبب‌ حرمت‌آن‌ است‌، بايد هر حيوان‌ ماده‌اي‌ حرام‌ باشد، و اگر نر بودن‌ سبب‌ حرمت‌ آن ‌است‌، بايد هر حيوان‌ نري‌ حرام‌ باشد، و اگر هر چيزي‌ كه‌ رحم‌ حيوان‌ آن‌ رابرمي‌دارد حرام‌ باشد پس‌ بايد همه‌ جنين‌ها حرام‌ باشند، نه‌ فقط جنين‌ حيوان‌ ماده‌ پس‌ علت‌ و قياس‌ شما همه‌ فاسد است‌. «مرا از روي‌ علم‌ خبر دهيد» يعني: به‌ علمي ‌كه‌ مستند به‌ خبر خبردهنده‌ صادقي‌ باشد لذا هرگاه‌ دليل‌ عقلي‌اي‌ بر اين‌ تحريم‌ نداريد پس‌ نقلي‌ صحيح‌ از كتب‌ الهي‌ يا از شريعت‌ ابراهيم‌ و اسماعيل ـ علیهما السلام ـ  و دليلي‌از كلام‌ خداوند متعال‌ بياوريد «اگر راستگو هستيد» در اين‌ كه‌ خداي‌ متعال‌ آنها را حرام‌ كرده‌ است‌.
اين‌ آيه‌ بيانگر جهل‌ اعراب‌ قبل‌ از اسلام‌ در مورد آن‌ چيزهايي‌ است‌ كه‌ بر خود از چهارپايان‌ تحريم‌ مي‌كردند. يعني‌ خداي‌ عزوجل‌ مي‌فرمايد: ما نه‌ اين‌ چهارپايان‌ و نه‌ چيزي‌ از نتاج‌ آنها را بر شما حرام‌ نساخته‌ايم‌، بلكه‌ همه‌ آنها را براي‌ بهره‌برداري‌ بني‌آدم‌ آفريده‌ايم‌.
 
آيه  144
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنَ الإِبْلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ قُلْ آلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ أَمِ الأُنثَيَيْنِ أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ أَرْحَامُ الأُنثَيَيْنِ أَمْ كُنتُمْ شُهَدَاء إِذْ وَصَّاكُمُ اللّهُ بِهَذَا فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً لِيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و همچنين‌ از شتر دو قسم‌ و از گاو دو قسم‌» يعني: نر و ماده‌ «آفريد. بگو» اي ‌پيامبرص «آيا نرهاي‌ آنها را حرام‌ كرده‌است‌ يا ماده‌هاي‌ آنها را، يا آنچه‌ را كه‌ رحم‌هاي‌آن‌ دو ماده‌ در بر گرفته‌ است‌؟» استفهام‌ همچون‌ آيه‌ قبل‌ انكاري‌ و توبيخي‌ است‌. پس‌ حالا كه‌ دليل‌ عقلي‌اي‌ بر اين‌ تحريم‌ نداريد، دليل‌ نقلي‌اي‌ بياوريد: «مگر وقتي ‌كه‌ خداوند شما را به‌ آن‌ سفارش‌ كرد، حاضر بوديد؟» يعني: اگر دليل‌ مستند علمي‌اي ‌در دست‌ نداريد؛ آيا در هنگامي‌ كه‌ خداوند(ج) به‌ اين‌ تحريم‌ حكم‌ كرد، حاضر و شاهد بوديد كه‌ آنها را حرام‌ مي‌پنداريد؟ نقل‌ است‌ كه‌ مالك‌ بن‌عوف‌ در اين‌هنگام‌ سكوت‌ كرد و چيزي‌ نگفت‌. رسول‌ خداص فرمودند: بگو، چرا سخن ‌نمي‌گويي‌؟ گفت‌: تو بگو، من‌ حرفي‌ براي‌ گفتن‌ ندارم‌، من‌ مي‌شنوم‌. لذا آن ‌حضرت‌ص دنباله‌ آيه‌ را خواندند: «پس‌ چه‌ كسي‌ ستمكارتر است‌ از آن‌كس‌ كه‌ برخدا دروغ‌ بندد تا مردم‌ را بي‌هيچ‌ علم‌ و اطلاعي‌ به‌ گمراهي‌ بكشاند؟» يعني: هيچ‌كس ‌از آن‌ كس‌ كه‌ بر خدا(ج) دروغ‌ بندد و چيزي‌ را حرام‌ گرداند كه‌ باري‌ تعالي‌ آن‌ را حرام‌ نكرده‌، و باز آن‌ را به‌ دروغ‌ و افترا به‌ خداي‌ سبحان‌ نسبت‌ دهد، ستمكارتر نيست‌ چنان‌كه‌ رهبران‌ مشركان‌ چنين‌ كردند «بي‌گمان‌ خداوند قوم‌ ستم‌پيشه‌ را هدايت‌ نمي‌كند» يعني: كساني‌ را كه‌ علم‌ وي‌ برآن‌ پيشي‌گرفته‌ كه‌ بر كفر مي‌ميرند، به‌ سبب‌ آنچه‌ كه‌ از ستم‌ مرتكب‌ گرديده‌اند.
اين‌ آيه‌ بيانگر بزرگي‌ گناه‌ كسي‌ است‌ كه‌ چيزي‌ از آفريده‌هاي‌ حق‌ تعالي‌ را بدون‌ دليل‌ و سند صحيحي‌ تحريم‌ مي‌كند.
 
آيه  145
‏متن آيه : ‏
‏ قُل لاَّ أَجِدُ فِي مَا أُوْحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلَى طَاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلاَّ أَن يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَّسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏	
«بگو» اي‌ پيامبرص «در آنچه‌ به‌ من‌ وحي‌ شده‌است‌» 