لصَّلاَةَ وَيُنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرّاً وَعَلانِيَةً مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَّ بَيْعٌ فِيهِ وَلاَ خِلاَلٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ آن‌ بندگانم‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند، بگو» خداوند متعال‌ از باب‌ تشريف‌ و گراميداشت، مؤمنان‌ را به‌ بندگي‌ خودش‌ نسبت‌ داده. آري‌! به‌ ايشان‌ بگو: «نماز را برپا دارند» با اداي‌ آن‌ در اوقات‌ مخصوص‌ آن‌ و رعايت‌ اركان‌ و آداب‌ آن ‌«و» به‌ ايشان‌ بگو: «از آنچه‌ ما به‌ آنان‌ روزي‌ داده‌ايم، پنهان‌ و آشكارا انفاق‌ كنند پيش‌از آن‌كه‌ روزي‌ فرارسد كه‌ در آن‌ نه‌ خريد و فروشي‌ باشد و نه‌ دوستي‌اي‌» يعني‌: در روز قيامت‌ دادوستدي‌ نيست‌ تا كسي‌ كه‌ در عمل‌ كوتاهي‌ كرده، با دادن‌ عوض‌ و جريمه‌اي‌ خود را از عذاب‌ خداوند(ج)  بازخريد كند همچنين‌ در آن‌ روز پيوندهاي ‌دوستي‌ و رفاقت‌ نيز وجود ندارد تا دوست‌ براي‌ دوستش‌ ميانجيگري‌ و شفاعت ‌كرده‌ او را از عذاب‌ برهاند بنابراين، بنده‌ بايد براي‌ نجات‌ خويش، خود توشه‌ وزادوبرگ‌ ايماني‌ كسب‌ كرده‌ به‌ نماز و انفاق‌ و ديگر اعمال‌ شايسته‌ روي‌ آورد.
به‌ قولي‌: انفاق‌ پنهاني، در صدقات‌ نافله‌ و اختياري‌ بهتر است‌ و انفاق‌ آشكار در زكات‌ فرض.
 
آيه  163
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خداي‌ شما» كه‌ سزاوار عبادت‌ از سوي‌ شماست‌ «خدايي‌ يگانه‌ است‌ كه‌» در ذات‌ و صفات‌ خويش‌ نظير و همتايي‌ ندارد «خدايي‌ جز او نيست‌ و رحمان‌ و رحيم ‌است‌» اين‌ آيه‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ دارد كه‌ اولين‌ چيزي‌ كه‌ بيان‌ آن‌ واجب‌ و كتمان‌ آن‌ حرام‌ است‌؛ همانا موضوع‌ توحيد مي‌باشد. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌مسلم‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «من كان آخر كلامه لا إله إلا الله، دخل الجنة: هر كس‌ كه‌ آخرين‌ سخنش‌ لااله‌ الاالله باشد، وارد بهشت‌ مي‌شود».
 
 آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ اللّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ وَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَسَخَّرَ لَكُمُ الأَنْهَارَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از آن‌ كه‌ خداوند(ج)  احوال‌ و اوصاف‌ نيكبختان‌ و بدبختان‌ را روشن‌ ساخت، اينك‌ ادله‌اي‌ را كه‌ بر وجود و يگانگي‌ و كمال‌ علم‌ و قدرتش‌ دلالت ‌مي‌كند، بيان‌ مي‌كند تا وجوب‌ شكرش‌ بر بندگان‌ محرز شود و كفاري‌ كه‌ اين ‌نعمتها را ناسپاسي‌ مي‌كنند، در معرض‌ توبيخ‌ بيشتر قرار گيرند: «خدا آن‌ ذاتي‌ است‌كه‌ آسمانها و زمين‌ را آفريد و از آسمان‌ آبي‌ فروفرستاد پس‌ به‌وسيله‌ آن‌ آب، از ميوه‌ها براي‌ شما روزي‌اي‌ بيرون‌ آورد» يعني‌: از محصولات‌ و ميوه‌هاي‌ گوناگون‌ روزي‌اي ‌براي‌ بني‌آدم‌ بيرون‌ آورد كه‌ به‌ وسيله‌ آن‌ زندگي‌ كنند. پس‌ كسي‌ كه‌ اين‌چنين ‌جايگاهي‌ داشته‌ باشد، بي‌شك‌ سزاوار آن‌ است‌ كه‌ مورد پرستش‌ قرار گرفته‌ و در راه‌ وي‌ انفاق‌ شود «و كشتي‌ را براي‌ شما رام‌ گردانيد تا به‌ فرمان‌ او» طبق‌ خواسته‌ شما «در دريا روان‌ شود» و آن‌ را در مصالح‌ و منافع‌ خود به‌كار گيريد «و رودها را براي‌ شما مسخر كرد» تا آنها را در هرجايي‌ كه‌ مي‌خواهيد به‌ جريان‌ اندازيد و نيز بر رودخانه‌ها كشتيراني‌ كنيد. پس‌ خدايي‌ كه‌ اين‌ همه‌ بر شما منت‌ نهاد، بي‌شك‌ سزاوار پرستش‌ و شكر است.
 
	آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ وَسَخَّر لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دَآئِبَينَ وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ شما خورشيد و ماه‌ را ـ كه‌ پيوسته‌ روانند ـ رام‌ گردانيد» تا از نور و روشني‌ و ساير منافع‌ آنها استفاده‌ كنيد، خورشيد و ماهي‌ كه‌ پيوسته‌ فعالند و به‌حيات‌ انسان، حيوان، رستني‌ها و غيره‌ نيرو و مدد مي‌رسانند. يا معني‌ اين‌ است‌: خورشيد و ماه، هميشه‌ به‌ پيروي‌ از فرمان‌ خدا(ج)  در حركت‌ و جريانند و هرگز از سير و حركت‌ باز نمي‌مانند «و رام‌ ساخت‌ براي‌ شما شب‌ و روز را» كه‌ از پي ‌يكديگر مي‌آيند. پس‌ روز براي‌ سعي‌ و تلاشتان‌ در امور معاش‌ است‌ و شب‌ هم ‌براي‌ آرام‌گرفتن‌ و استراحتتان‌ و اين‌ همه‌، شكر و سپاس‌ او را مي‌طلبند.
 
	 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2083.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:2084.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:2085.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2086.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2087.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:2088.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:2089.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:2090.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2091.txt">آيه  42</a></body></html>آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ وَآتَاكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللّهِ لاَ تُحْصُوهَا إِنَّ الإِنسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از هر چه‌ كه‌ از او خواستيد به‌ شما عطا كرد» و از هر چه‌ هم‌ كه‌ نخواستيد، اما مورد نياز شماست‌ و از آن‌ بهره‌مند مي‌شويد، نيز به‌ شما عطا كرد «و اگر نعمت‌ خدا را شماره‌ كنيد، نمي‌توانيد آن‌ را به‌شمار درآوريد» يعني‌: به‌هيچ‌ وجهي‌ از وجوه‌، توان ‌شمارش‌ و احاطه‌ نعمتهاي‌ حق‌ تعالي‌ را نداريد و اگر فردي‌ از افراد بشر بخواهد تا نعمتهاي‌ خداي‌ عزوجل‌ را بر خود در آفرينش‌ عضوي‌ از اعضا يا حسي‌ از حواسش‌ به‌شمار آورد، هرگز بر اين‌ كار قادر نيست‌ پس‌ چگونه‌ خواهد بود شمارش‌ ديگر نعمتهايي‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ در كل‌ اعضاي‌ وجودش‌ آفريده‌ است‌ و نيز ساير نعمتهايي‌ كه‌ از خارج‌ وجودش‌ بر او احاطه‌ كرده‌ و با اجناس‌ و الوان‌ مختلف ‌و متنوع‌ خود، او را در هر وقت‌ و هر زمان‌ از همه‌ جهت‌ زير پوشش‌ خويش ‌قرارداده‌ است.
امام‌ فخر رازي‌ در «تفسير كبير» مي‌گويد: «چون‌ خواهي‌ لقمه‌ ناني‌ برگيري‌ و به‌ دهان‌ بري... در اين‌ امر نيك‌ تأمل‌ كن‌ كه‌ اين‌ لقمه‌ نان‌ به‌سامان‌ نمي‌رسد  مگر آن‌كه‌ اين‌ عالم‌ به‌ تمام‌وكمال‌ بر درست‌ترين‌ وجه‌ فعال‌ باشد»، سپس‌ او شرحي ‌شافي‌ و كافي‌ از روند شكل‌يابي‌ اين‌ امر ارائه‌ كرده‌ و در پايان‌ مي‌گويد: لذا با آنچه ‌ياد كرديم، آشكار شد كه‌ شناخت‌ سود و منافع‌ همين‌ يك‌ لقمه، جز با شناخت ‌جزئيات‌ بسيار ديگري‌ مقدور نيست‌ و عقل‌ها از درك‌ ذره‌اي‌ از اين‌ مباحث‌ قاصرند». در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص دردعاي‌ خويش‌ مي‌گفتند: «اللهم لك الحمد غير مكفي ولا مودع ولا مستغني عنه ربنا: بارخدايا! شكر و سپاس‌ براي‌ توست، بي‌آن‌كه‌ تو به‌ شكر و سپاس‌ ما نيازي‌ داشته‌باشي، ي