اد بر نياز خود را در راه‌ خدا(ج) انفاق‌ كند، پاداش‌ وي‌ هفتصد چند آن‌ است‌ و هر كس‌ برخود انفاق‌ كند، يا مريضي‌ را عيادت‌ نمايد، يا چيز آزاردهنده‌اي‌ را دور سازد، هركار نيكي‌ از اين‌ قبيل، پاداشي‌ ده ‌برابر دارد و روزه‌ سپر مؤمن‌ است‌ تا آن‌گاه‌ كه‌او [با ارتكاب‌ حرام‌] آن‌ را نشكند و پاره‌ نكند و هر كس‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ او را به ‌آفت‌ و بلايي‌ در جسمش‌ مبتلا گردانيد، آن‌ آفت‌ برايش‌ حطه‌اي‌ [كفاره‌اي‌ براي‌گناهان‌] است». يعني: زن‌ ابوعبيده‌(رض) كه‌ اين‌ حديث‌ رسول‌ خداص را ازشوهرش‌ شنيده‌ بود، استنباط وي‌ اين‌ بود كه‌ چون‌ وي‌ به‌ آفتي‌ مبتلا هست، اين‌برايش‌ پاداشي‌ است‌.
 
[2] آداب انفاق را در آیات بعد می خوانیمآيه  262
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ ثُمَّ لاَ يُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُواُ مَنّاً وَلاَ أَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ اموال‌ خود را در راه‌ خدا انفاق‌ مي‌كنند، سپس‌ در پي‌ آنچه‌ انفاق‌ كرده‌اند، منت‌ و آزاري‌ در ميان‌ نمي‌آورند» من: سخن‌گفتن‌ شخص‌ از بخشش‌ و انفاق‌ خود است، كه‌ آن‌ سخن‌ به‌ گوش‌ گيرنده‌ مي‌رسد و مايه‌ آزار روحي‌ وي‌ مي‌گردد و اين‌از گناهان‌ كبيره‌ است‌. اذي: دشنام‌دادن، فخرفروشي‌ و تكبر به‌ انفاق‌ مال‌ ويادآوري‌ آن‌ به‌ كسي‌ است‌ كه‌ فقير دوست‌ ندارد او از آن‌ آگاه‌ شود. آري‌! چنين‌كساني‌ كه‌ اموالشان‌ را بي‌منت‌ و آزار در راه‌ خدا(ج) انفاق‌ مي‌كنند: «پاداششان ‌برايشان‌ نزد پروردگارشان‌» محفوظ «است‌». اين‌ كه‌ خداوند(ج) در اينجا انفاق‌كنندگان‌ را به‌ پروردگاري‌ خود منسوب‌ مي‌سازد، گرامي ‌داشت‌ و بزرگ ‌داشتي‌ براي‌ آنان‌ و تأكيدي‌ بر دريافت‌ پاداش‌ از سوي‌ ايشان‌ است‌ «و بيمي‌ بر آنان ‌نيست‌» در هر دو سراي‌ دنيا و آخرت‌ «و آنان‌ اندوهگين‌ نمي‌شوند» اين‌ تعبير، بيانگر نفي‌ هميشگي‌ حزن‌ و اندوه‌ از آنان‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مسلم‌ از ابوذر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «ثلاثة لا يكلمهم الله يوم القيامة ولا ينظر إليهم ولا يزكيهم ولهم عذاب أليم: المنان بما أعطى، والمسبل إزاره، والمنفق سلعته بالحلف الكاذب‌: سه‌ كس‌اند كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در روز قيامت‌ با آنان‌ سخن‌ نمي‌گويد، به ‌سوي‌ آنان‌ نمي‌نگرد، آنان‌ را تزكيه‌ نمي‌كند و برايشان‌ عذابي‌ دردناك‌ است: منت‌گذارنده‌ دربرابر آنچه‌كه‌ بخشيده‌ است، كسي‌ كه‌ در راه‌رفتن، شلوار (ولباسش) را از روي‌ كبر وخودبزرگ‌بيني‌ بر زمين‌ به‌ دنبال‌ خود مي‌كشد و كسي‌ كه‌ كالاي‌ خود را با سوگند دروغ‌ مي‌فروشد».
 
آيه  263
‏متن آيه : ‏
‏ قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّن صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى وَاللّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفتاري‌ پسنديده‌» و دعا و كلامي‌ خوش‌ در برخورد با فرد سائل‌ و نيازمند، ازسوي‌ كسي‌ كه‌ مورد درخواست‌ كمك‌ قرار مي‌گيرد «و گذشت‌» و چشم‌پوشي‌ از پافشاري‌ و تندي‌ سائل‌ «بهتر از صدقه‌اي‌ است‌ كه‌ آزاري‌ به‌دنبال‌ آن‌ باشد و خداوندبي‌نياز بردبار است‌» اين‌ آيه‌ كريمه‌ در عين‌ اين‌ كه‌ بيانگر اين‌ حقيقت‌ است‌ كه ‌برگرداندن‌ فقرا با زباني‌ خوش‌ و رفتاري‌ نيك، بهتر از دادن‌ صدقه‌ به‌ ايشان‌ همراه‌ با آزار و منت‌ مي‌باشد؛ دلجويي‌ از نيازمندان‌ و اميد بخشيدن‌ به‌ آنان‌ نيز هست، بادادن‌ اين‌ پيام‌ به‌ آنان‌ كه: اگر از نزد اغنيا دست‌ خالي‌ برمي‌گردند، بايد به‌ فضل‌ وبخشايش‌ خداوند(ج) اميدوار باشند. مراد از «مغفرت‌»، پرده‌ پوشي‌ رفتار بدنيازمند و گذشت‌ از وي‌ است، چنانچه‌ او بر درخواستش‌ چنان‌ پافشاري‌ و اصرار ورزيد كه‌ سبب‌ كدورت‌ خاطر توانگر شد.
 آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ يُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنفُسَهُم وَمَا يَشْعُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنان‌ با خدا و كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند نيرنگ‌ مي‌كنند، حال‌ آن‌ كه‌ فريب‌ نمي‌دهند مگر خودشان‌ را» يعني: هنگامي‌ كه‌ منافقان‌ خواستند، با ذاتي‌ كه‌ فريب‌ نمي‌خورد نيرنگ‌ كنند، در حقيقت‌ خود را فريب‌ داده‌اند زيرا فريبكاري‌ فقط با آن‌ كسي‌ممكن‌ است‌ كه‌ از باطن‌ امور آگاهي‌ نداشته‌ باشد «ولي‌» آنها اين‌ حقيقت‌ را «درك‌ نمي‌كنند» خداع‌: بر گردانيدن‌ ديگران‌ از مقصد و هدفشان‌ با نيرنگ‌ و فريب ‌است‌ كه‌ مراد از آن‌ در اينجا آشكار ساختن‌ اسلام‌ و پنهان‌ داشتن‌ كفر مي‌باشد.
 
آيه  264
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى كَالَّذِي يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاء النَّاسِ وَلاَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لاَّ يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! صدقات‌ خود را با منت‌ و آزار باطل‌ نكنيد» باطل‌كردن‌ صدقات‌؛ ازبين‌بردن‌ اثر و تباه‌ساختن‌ ثواب‌ آنهاست‌ زيرا منت‌ و آزار و ريا، صدقات‌ را باطل‌ و بي‌اثر مي‌گرداند «همانند كسي‌ كه‌ مالش‌ را براي‌ خودنمايي‌ بر مردم‌ انفاق ‌مي‌كند و به‌ خدا و روز بازپسين‌ ايمان‌ ندارد» يعني: مانند كسي‌ كه‌ مالش‌ را رياكارانه ‌براي‌ نمايش‌دادن‌ به‌ مردم‌ انفاق‌ مي‌كند و هدف‌ او از اين‌ كار، كسب‌ رضاي‌ الهي‌ وثواب‌ آخرت‌ نيست، بلكه‌ فقط مي‌خواهد مدح‌ و ستايش‌ مردم‌ را به‌سوي‌ خودجلب‌ نمايد تا مردم‌ او را به‌ اوصاف‌ نيك‌ بشناسند و مثلا بگويند؛ فلان‌ شخص، سخاوتمند و جواد است‌ «پس‌ مثل‌ او همچون‌ مثل‌ تخته‌سنگي‌ است‌» صاف‌ وهموار «كه‌ بر آن‌ خاكي‌ باشد و باران‌ سنگيني‌ بر آن‌ ببارد و آن‌ را سخت‌ و صاف ‌واگذارد» يعني: آن‌ باران‌ سنگين، خاكي‌ را كه‌ بر روي‌ آن‌ تخته‌ سنگ‌ نشسته‌است، ببرد و آن‌ را صاف‌ و سترون‌ باقي‌ گذارد. پس‌ همچنان‌ است‌ اين‌ فرد خودنماي‌ رياكار، كه‌ صدقات‌ ريايي‌ او نه‌ نفعي‌ از ثواب‌ به‌ او مي‌رساند و نه‌ هم ‌مال‌ وي‌ باقي‌ مي‌ماند، همچون‌ صخره‌اي‌ كه‌ نه‌ سبزيي‌ بر آن‌ مي‌رويد و نه‌ هم‌خاكش‌ باقي‌ مي‌ماند «آنان‌ نيز از آنچه‌ كرده‌اند، بهره‌اي‌ نمي‌برند» يعني: منت‌گذاران‌ و آزاردهندگان‌ و رياكاران‌ نيز، نه‌ از آنچه‌ انفاق‌ كرده‌اند، پاداش‌ وحاصلي‌ مي‌برند و نه‌ هم‌ بعد از انفاق، قادر به‌ بازگردانيدن‌ مال‌ خود مي‌باشند، 