يَأْتِيَهُمُ اللّهُ فِي ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلآئِكَةُ وَقُضِيَ الأَمْرُ وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الأمُورُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«انتظار نمي‌كشند» آنان‌ كه‌ از ورود به‌ آيين‌ اسلام‌ سر باز زده‌اند «غير از اين‌ كه ‌خدا نزدشان‌ بيايد» براي‌ داوري‌ نهايي‌ و حساب‌ و عذاب‌. يعني: انتظار نمي‌كشند جز اين‌ كه‌ امر وي‌ يا عذابش‌ برآنان‌ فرود آيد. علماي‌ سلف‌ گفته‌اند: ما به‌ صفت ‌«آمدن‌» براي‌ خداوند(ج) كه‌ در اين‌ آيه‌ كريمه‌ و نظاير آن‌ از آيات‌ بيان‌ شده‌است، بدون‌ تحريف‌ و تعطيل‌ و تكييف‌ و تمثيل‌، ايمان‌ داريم‌. آري‌! قول‌ در باره ‌صفات‌ خداوند متعال، همچون‌ قول‌ در باره‌ ذات‌ اوست، چيزي‌ همانند او نيست، نه‌ در ذات، نه‌ در صفات‌ و نه‌ در افعالش‌. «و» آنان‌ كه‌ از ورود به‌ آيين‌ اسلام‌ سرباز زده‌اند، انتظار نمي‌كشند جز اين‌ امر را كه‌ «فرشتگان‌» بيايند براي‌ اجراي ‌فرامين‌ خدا(ج) در مورد اين‌ منحرفان‌ «در سايبانهايي‌ از ابر سپيد» و نازك‌ و رقيق ‌«و كار» داوري‌ خواه‌ناخواه‌ «يك‌سره‌ خواهد شد» و عذابشان‌ تحقق‌ خواهد پذيرفت‌ «و سرانجام، كارها به‌ خدا بازمي‌گردد» در آخرت، آن‌گاه‌ حق‌ تعالي‌ به‌همه‌ مردم‌ در برابر اعمالشان‌ جزايي‌ مناسب‌ مي‌دهد.
اين‌ آيه‌ كريمه‌ اشاره‌اي‌ است‌ براي‌ مؤمن‌ به‌ اين‌ كه‌ مي‌بايد به‌ سوي‌ توبه‌ واصلاح‌ حال‌ خويش‌ بشتابد تا عذاب‌ الهي‌ او را غافلگير نكند زيرا اگر در دوران ‌حياتش‌ قيامت‌ او را غافلگير نسازد، مرگ‌ يا بيماريي‌ كه‌ از عمل‌ صالح‌ بازش‌مي‌دارد، غافلگيرش‌ خواهد ساخت‌.
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:265.txt">آيه  211</a><a class="text" href="w:text:266.txt">آيه  212</a><a class="text" href="w:text:267.txt">آيه  213</a><a class="text" href="w:text:268.txt">آيه  214</a><a class="text" href="w:text:269.txt">آيه  215</a></body></html>آيه  211
‏متن آيه : ‏
‏ سَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ كَمْ آتَيْنَاهُم مِّنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ وَمَن يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«از بني‌اسرائيل‌ بپرس‌؛ چه‌بسيار نشانه‌هاي‌ روشني‌ به‌ آنان‌ داديم‌» اي‌ محمدص! از بني‌اسرائيل‌ بپرس‌ با پرسشي‌ سرزنش‌گرانه‌، كه‌ ما به‌ وسيله‌ انبياي‌ خويش‌ چه‌ معجزات‌ و برهانهاي‌ روشن‌ بسياري‌ به‌سويشان‌ فرستاديم‌؛ چون‌ عصا، يد بيضا، شكافتن‌ دريا، فرود آوردن‌ من‌ و سلوي‌ و غيره‌. يا از آنان‌ بپرس‌ كه‌ درباره‌ حقانيت ‌رسالت‌ تو چه‌ آيات‌ روشني‌ به‌ آنان‌ داده‌ايم‌؟ - كه‌ هر دو تفسير صحيح‌ است‌ - ولي‌ هنگامي‌ كه‌ آنان‌ اين‌ نعمتهاي‌ ما را ناسپاسي‌ كردند، به‌ شديدترين‌ وجه‌مجازات‌ شدند، پس‌ همچنين‌ است‌ حال‌ و روز آنان‌ در عصر رسالت‌، آن‌گاه‌ كه‌ به‌پذيرفتن‌ تمامي‌ اسلام‌ فراخوانده‌ مي‌شوند، اما به‌ آيات‌ الهي‌ كفر ورزيده‌ و ازاجابت‌ اين‌ خواسته‌ سر باز مي‌زنند، پس‌ بايد سرنوشتي‌ همانند نياكانشان‌ را انتظاربكشند «و هر كس‌ نعمت‌ خدا را» يعني: هدايت‌ و دين‌ و آيات‌ روشن‌ وي‌ را كه‌ به‌انبياي‌ خويش‌ داده‌ است‌ «پس‌ از آن‌ كه‌ براي‌ او آمد دگرگون‌ سازد» به‌جاي ‌شكرگزاري‌ در برابر آنها، بايد بداند «كه‌ خداوند سخت‌كيفر است‌».
اين‌ آيه‌ كريمه‌ حامل‌ چنان‌ تهديد و تخويفي‌ براي‌ يهوديان‌ است‌ كه‌ هرگز اندازه ‌آن‌ را نمي‌توان‌ تصور كرد.
 
آيه  212
‏متن آيه : ‏
‏ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«زندگاني‌ دنيا در چشم‌ كافران‌ آراسته‌ گردانده‌ شده‌ است‌» و با فريفته‌ شدن‌ به‌ همين‌ آرايشهاست‌ كه‌ كفار از زندگاني‌ آخرت‌ رويگردانند، اما مؤمنان، مفتون ‌اين‌ آرايشها نگشته‌ و رويكرد ايشان‌ به‌ سوي‌ آخرت‌ است‌ «و» اين‌ كفار بدبخت «مؤمنان‌ را ريشخند مي‌كنند» به‌خاطر فقرشان‌ و مي‌گويند: بهره‌ اينان‌ از دنيا، همانند بهره‌ رؤساي‌ كفر و پيشتازان‌ عرصه‌ گمراهي‌ نيست، هم‌ آنان‌ كه‌ رسيدن‌ به ‌متاع‌ دنيا را سر منزل‌ سعادت‌ و محروميت‌ از آن‌ را مايه‌ بدبختي‌مي‌دانند - خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ در زمان‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ غالب‌ مؤمنان‌ فقير وتهيدست‌ بودند - اما اين‌ تاريك‌دلان‌ كور ذهن‌، بي‌خبر از آنند كه: «پرهيزكاران‌در روز قيامت‌ از آنان‌برترند» زيرا ايشان‌ در بهشتند و كافران‌ در دوزخ‌. درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ علي‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «هر كس‌براي‌ مرد يا زن‌ مؤمني‌ خواري‌ طلب‌ كند، يا او را به‌ خاطر فقر و تنگدستي‌اش‌تحقير نمايد، خداي‌ عزوجل‌ او را در روز قيامت‌ تشهير نموده‌ و رسوايش‌مي‌گرداند و هر كس‌ بر مرد يا زن‌ مؤمني‌ بهتان‌ بندد، يا به‌ او چيزي‌ نسبت‌ دهد كه‌در او نيست، خداي‌ سبحان‌ وي‌ را در روز قيامت‌ بر پشته‌اي‌ از آتش‌ مي‌افگند تا آن‌ كه‌ از نسبتي‌ كه‌ به‌ آن‌ مؤمن‌ داده‌ است، بيرون‌ آيد، بي‌گمان‌ جايگاه‌ و منزلت ‌يك‌ مؤمن‌ نزد خداي‌ متعال، برتر و گرامي‌تر از جايگاه‌ يك‌ فرشته‌ مقرب‌ است‌ وهيچ‌ چيزي‌ نزد خداوند(ج) محبوب‌تر از مرد مؤمن‌ توبه‌كار، يا زن‌ مؤمن‌ توبه‌كارنيست‌ و مؤمن‌ در آسمان‌ معروف‌ و شناخته‌ شده‌ است، همان ‌گونه‌ كه‌ يك‌ مرد در ميان‌ خانواده‌ و فرزندانش‌ شناخته‌ شده‌ است‌». «و خداوند هر كس‌ را بخواهد، بي‌حساب‌» در دنيا «روزي‌ مي‌بخشد» بدون‌ اندازه‌، بدون‌ حساب‌ ايمان‌ و كفر ياتقوي‌ و بدكاري‌ وي‌ و اين‌ از ايجابات‌ عدل‌ و رحمت‌ عام‌ او بر همه‌ خلايق‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «اگر دنيا نزد خداوند(ج) به‌اندازه‌ بال‌ پشه‌اي‌ ارزش ‌مي‌داشت، هرگز به‌ كافري‌ جرعه‌ آبي‌ از آن‌ نمي‌چشانيد». اما در آخرت‌ وضع‌ اين‌گونه‌ نيست‌ زيرا رزق‌ مؤمن‌ پرهيزكار در آن‌ وسيع‌تر از رزق‌ وي‌ در دنياست، در حالي‌ كه‌ كافر در آنجا روزيي‌ جز عذاب‌ جهنم‌ ندارد.
ليكن‌ بايد دانست‌ كه‌ حال‌ ملتها و امتها - بر خلاف‌ افراد - در دنيا نيز همچون ‌آخرت‌ كاملا متفاوت‌ است‌ زيرا سنت‌ پروردگار درباره‌ امتها اين‌ است‌ كه‌ با كار وتلاش‌ و سازندگي‌ به‌ آنان‌ عزت‌ مي‌دهد و با بي‌كاري‌ و تنبلي، آنان‌ را ذليل ‌مي‌گرداند.
 
آيه  213
‏متن آيه : ‏
‏ كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلاّ