ْخَاسِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و قطعا به‌ تو و به‌ كساني‌ كه‌ پيش‌ از تو بودند» از پيامبران‌‡ «وحي‌ شده‌ است» يعني‌: به‌ هريك‌ از آنان‌ پيام‌ داده‌ شده‌ كه‌: «اگر شرك‌ ورزي‌، حتما عملت ‌تباه‌ و مسلما از زيانكاران‌ خواهي‌ شد» پس‌ اگر شرك‌ ـ بر فرض‌ و تقدير ـ موجب‌ نابود شدن‌ عمل‌ انبيا‡ باشد، به‌طريق‌ اولي‌ نابود كننده‌ عمل‌ امتهايشان‌ نيز هست‌. آري‌! اين‌ سخن‌ در حق‌ انبيا‡، سخني‌ مبتني‌ بر فرض‌ و تقدير است‌ ومراد از آن‌: تهييج‌ پيامبران‌‡ بر پايداري‌ در دعوتشان‌، نوميد كردن‌ كافران‌ و هشدار و بيدار باشي‌ به‌ امت‌ است‌.
 
	آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَكُن مِّنْ الشَّاكِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بلكه‌ فقط خدا را» به‌تنهايي‌ و يگانگي‌ «بپرست» و احدي‌ را با او در عبادت ‌شريك‌ نكن‌ «و از سپاسگزاران» نعمتهاي‌ حق‌ تعالي‌ بر خود «باش».
 
	آيه  67
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّماوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خدا را آنچنان‌ كه‌ بايد، به‌ بزرگي‌ نشناختند» يعني‌: او را چنان‌كه‌ حق‌ و سزاوار تعظيم‌ اوست‌، تعظيم‌ نكردند؛ آن‌گاه‌ كه‌ غير وي‌ را همراه‌ وي‌ به‌ پرستش‌ گرفتند «و حال‌ آن‌كه‌ روز قيامت‌ زمين‌ همه‌ يكجا» يعني‌: زمينهاي‌ هفت‌گانه‌ «در قبضه ‌اوست‌ و آسمانها در پيچيده‌ به‌ دست‌ اوست‌؛ او منزه‌ و برتر است‌ از آنچه‌ با وي‌ شريك ‌مي‌گردانند» در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌: «اخداوند(ج) در روز قيامت‌ زمين‌ را قبضه‌ مي‌كند و آسمانها را با دست‌ راست ‌خود در هم‌ مي‌پيچد، سپس‌ مي‌گويد: انا الملك‌ أين‌ ملوك‌ الارض‌؟ : منم‌ فرمانروا پس‌ كجايند فرمانروايان‌ زمين‌؟». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ از عبدالله بن‌ مسعود(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: دانشمندي‌ از دانشمندان‌ يهود نزد رسول‌‌خدا‌ص آمد و گفت‌: اي‌ محمد‌ص! ما در تورات‌ مي‌يابيم‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ آسمانها را بر سر يك‌ انگشت‌ خود قرار مي‌دهد و زمين‌ها را بر سريك‌ انگشت‌ خود و درختان‌ را بر سر يك‌ انگشت‌ خود و آب‌ و خاك‌ مرطوب‌ را بر سر يك‌ انگشت‌ خود و ساير خلق‌ را بر سر يك‌ انگشت‌ خود آن‌گاه‌ مي‌گويد: منم‌ فرمانروا! رسول‌‌خدا‌ص ـ از سر تصديق‌ سخن‌ آن‌ دانشمند ـ چنان‌ خنديدند كه‌ دندانهاي‌ آسيابشان‌ نمايان‌ شد، سپس‌ اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ كردند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عمرك آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌‌خدا‌ص روزي‌ اين‌آيه‌: (‏ وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ...)را بر منبر خواندند و در حالي‌  كه‌ دست‌ خويش‌ را در هنگام‌ سخنراني‌ حركت‌ داده‌ و آن‌ را پشت‌ورو مي‌كردند، فرمودند: «يمجد الرب‌ نفسه‌، أنا الجبار، أنا المتكبر، أنا الملك‌، أنا العزيز أنا الكريم‌، فرجف ‌برسول‌الله‌ص المنبر، حتي‌ قلنا: ليخرن‌ به‌: پروردگار عزوجل‌ خود را تمجيد كرده‌ و مي‌گويد: منم‌ جبار، منم‌ متكبر، منم‌ فرمانروا، منم‌ غالب‌، منم‌ كريم‌. در اين ‌هنگام‌ منبر در زير پاي‌ رسول‌‌خدا‌ص به‌لرزه‌ درآمد تا بدانجا كه‌ باخود گفتيم‌: قطعا منبر با رسول‌‌خدا‌ص فرومي‌افتد».
ابن‌كثير اين‌ احاديث‌ را در تفسيرش‌ نقل‌ كرده‌ و به‌ دنبال‌ آن‌ مي‌گويد: «احاديث ‌بسياري‌ روايت‌ شده‌ كه‌ به‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ متعلق‌ است‌ و بايد گفت‌: روش‌ صواب ‌در آنها و امثال‌ آنها همانا پيروي‌ از مذهب‌ سلف‌، يعني‌ بيان‌ آنها و اعتقاد به‌ آنها به‌ همان‌ صورتي‌ است‌ كه‌ آمده‌ است‌، بدون‌ قائل‌شدن‌ به‌ كيفيت‌، يا دست‌ بردن‌ به ‌تحريف‌ آنها». يمين‌: هم‌ بر دست‌ اطلاق‌ مي‌شود، هم‌ بر قدرت‌ و فرمانروايي‌ و هم ‌بر قوت‌ و نيرومندي‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2020.txt">آيه  68</a><a class="text" href="w:text:2021.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:2022.txt">آيه  70</a><a class="text" href="w:text:2023.txt">آيه  71</a><a class="text" href="w:text:2024.txt">آيه  72</a><a class="text" href="w:text:2025.txt">آيه  73</a><a class="text" href="w:text:2026.txt">آيه  74</a></body></html>سوره طه آيه  50
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفت‌» موسي‌(ع) «پروردگار ما كسي‌ است‌ كه‌ براي‌ هر چيزي‌ آفرينشي‌ را كه‌ درخور اوست‌، بخشيده‌» يعني‌ به‌ هرچيز صورت‌ و شكلي‌ بخشيده‌ كه‌ با منافع‌ منوط به‌ آن ‌منطبق‌ و با وضعيت‌ آن‌ سازگار است‌؛ مثلا دست‌ را براي‌ گرفتن‌، پا را براي‌ راه‌ رفتن‌، زبان‌ را براي‌ نطق‌ و بيان‌، چشم‌ را براي‌ نگريستن‌ و گوش‌ را براي‌ شنيدن ‌خلق‌ كرده‌ و به‌ هر نوعي‌ از انواع‌ مخلوقات‌، شكل‌ و هيأتي‌ بخشيده‌ كه‌ با خواص‌ و مميزات‌ آن‌ تناسب‌ دارد. به‌ قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: او به‌ خلق‌ خود هرچيزي‌ را كه ‌نيازمند آنند و از آن‌ بهره‌ مي‌برند، بخشيده‌ است‌ «سپس‌ آن‌ را هدايت‌ نموده ‌است‌» يعني‌ هر مخلوقي‌ را به‌سوي‌ راههاي‌ بهره‌گيري‌ از آنچه‌ كه‌ به‌ وي‌ بخشيده‌، هدايت‌ نموده‌ است‌ بنابراين‌، هر مخلوقي‌ در مسير وصول‌ به‌ هدفي‌ كه‌ براي‌ آن ‌آفريده‌ شده‌، از هر چيزي‌ كه‌ مورد نياز آن‌ است‌، بهره‌ مي‌گيرد.
اين‌ آيه‌ از بزرگترين‌ معجزات‌ علمي‌ قرآن‌ كريم‌ است‌ كه‌ همه‌ علوم‌ تجربي‌ وانساني‌، در افق‌هاي‌ بي‌كرانه‌ آن‌ سير مي‌كنند.
 
	آيه  68
‏متن آيه : ‏
‏ وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُم قِيَامٌ يَنظُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در صور دميده‌ مي‌شود پس‌ هركه‌ در آسمانها و هركه‌ در زمين‌ است‌ بي‌هوش‌ درمي‌افتد» اين‌ همان‌ نفخه‌ دوم‌ يا نفخه‌ «صعق‌» است‌. صعق‌: عبارت‌ از مرگ‌ فوري ‌است‌. صور: بوق‌ يا شاخي‌ است‌ كه‌ اسرافيل‌ در آن‌ مي‌دمد و از بس‌ صدايي ‌هولناك‌ دارد، تمام‌ اهالي‌ آسمانها و زمين‌ از هول‌ آن‌ مي‌ميرند. آري‌! هركه‌ در آسمانها و هركه‌ در زمين‌ است‌، بي‌هوش‌ در مي‌افتد؛ «جز كسي‌ كه‌ خدا خواسته‌ است» به‌ قولي‌: كسي‌ كه‌ از واقعه‌ مرگ‌ همگاني‌ استثنا شده‌ است‌، خود اسرافيل‌(ع) است‌ كه‌ بعد از آن‌ مي‌ميرد. به‌قولي‌: استثناشدگان‌؛ جبرئيل‌، ميكائيل‌، اسرافيل‌ و عزرائيل‌ عليهم‌السلام‌ اند، به‌دليل‌ حديث‌ شريف‌ وارده‌ در اين ‌باب‌ از حضرت‌ انس‌(رض) كه‌ رسول‌‌خدا‌ص اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ كردند، سپس ‌اصحاب پرسيدند: يا رسول‌الله! كساني‌ اخداوند(ج) آنها را