ي اجراي احكام و آموزه‌هاي اسلامي از هيچ كوششي دريغ نكردند. به همين سبب نيز خداي متعال، آنان را تقويت فرمود و در برابر دشمنان ياريشان داد و طعم آرامش و امنيت را به آنان چشانيد:(الَّذِينَ آمَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَئِکَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ) (انعام:82)
يعني: «كساني كه ايمان آورده و ايمانشان را با ظلم (و شرك) نياميخته باشند (و براي غير خدا كرنش نكنند)، آنان امنيت ‌و آرامش دارند و ره‌يافتگان (واقعي) هستند.»
خداي متعال، آن‌گونه كه وعده فرموده ناصران دينش را ياري مي‌رساند،‌ صحابه(رض) را نيز ياري كرد. چنانچه مي‌فرمايد:(وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ(40) الَّذِينَ إِن مَّکَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّکَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنکَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ(41)) (حج:40و41)
يعني: «همانا خداوند، ياري مي‌كند كساني را كه (از دينش دفاع مي‌كنند و دينِ) خدا را ياري مي‌رسانند. به تحقيق كه خداوند، نيرومند و چيره است. كساني(مشمول اين وعده‌ي الهي هستند) كه اگر ايشان را در زمين قدرت دهيم، نماز را بپا مي‌دارند و زكات مي‌دهند و امر به معروف و نهي از منكر مي‌نمايند و سرانجام همه‌ي كارها (و رسيدگي به تمام امور) از آن خدا است (و به خدا برمي‌گردد.)» خداي متعال، بر اساس همين وعده‌اش، صحابه(رض) را در برابر دشمنانشان ياري كرد. تاريخ، گواه است كه هر گروه يا مجموعه‌اي كه در طول زمان بر دين و هدايت الهي استقامت كرده، در نهايت، قوت و نيرو گرفته و به نهايتِ قدرت دست يافته است.(1) 
در دوران ابوبكر صديق(رض) خوبي‌ها گسترش يافت و رذايل و بدي‌ها اندك و ناچيز شد.
---------------------------------------------------------------------------------------------
1) في ظلال القرآن (4/270)الله(جل جلاله) مي‌فرمايد:(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنکُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْکَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِکَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ) (مائده:54)
يعني: «اي اهل ايمان! هر كس از شما از دين خود برگردد (و مرتد شود)، خداوند (به جاي ايشان و براي جنگ با اين‌ها) كساني را خواهد آورد كه خداوند ايشان را دوست دارد و آن‌ها هم خدا را دوست دارند؛ (اين‌ها) نسبت به مؤمنان نرم و فروتن هستند و در برابر كافران سخت و نيرومند؛ در راه خدا جهاد مي‌كنند و از سرزنش هيچ سرزنش‌كننده‌اي نمي‌هراسند. اين فضل خدا است (كه كسي چنين ويژگي‌هايي داشته باشد و) خداوند، آن را به هر كس كه بخواهد، عطا مي‌كند و خداوند داراي فضل فراوان است و آگاه.»
ابوبكر صديق(رض) نخستين كسي است كه ويژگي‌هاي مذكور در اين آيه، بر او و سپاهيانش كه با مرتدها جنگيدند، منطبق مي‌گردد. خداي متعال، در اين آيه مجاهداني را كه با مرتدها جهاد كردند، به صفات و ويژگي‌هاي والا و ارزشمندي مي‌ستايد و به بهترين نحو از صحابه تعريف مي‌كند كه با مرتدها جنگيدند:
الف)(يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ)
سلف صالح درباره‌ي اطلاق صفت محبت و دوست داشتن، به خداي متعال بر اين باور بودند كه اين صفت، براي خداي متعال بدون بیان کیفیت است و نبايد در اين مورد خودسرانه تأويل و تفسير نمود؛ بلكه خداي متعال، در صفاتش بي‌انباز و بي‌همتا است و هيچ مخلوقي با او در صفاتش شريك نمي‌باشد.(1) 
خداي متعال، در اين آيه بيان فرمود كه تلاش‌ها و مساعي نسلي را كه به خاطر دينش جهاد و مجاهدت مي‌كنند، مي‌پسندد و آنان را دوست مي‌دارد. چراكه آنان، براي تقرب و نزديكي به خداي متعال و از روي محبت با رسول‌خدا(ص) بيش‌تر از توان و مسؤوليتشان عمل كردند و علاوه بر پرداختن به فرايض و تكاليف شرعي، خود را ملزم و موظف به انجام اعمال مستحب نيز مي‌دانستند.(2)  نسل مجاهد دوران ابوبكر صديق(رض) داراي صفات و ويژگي‌هايي از قبيل احسان و نيكوكاري، صبر و شكيبايي و تقوا و خداترسي بودند؛ چراكه خداي متعال، با آنان اظهار محبت و دوستي فرموده و در آيات ديگر بيان نموده كه پرهيزكاران و نيكوكاران، سزاوار محبت و دوستي خداوند هستند:(الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْکَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ) (آل‌عمران:134)
يعني: «(پرهيزكاران) كساني (هستند) كه در خوشي و ناخوشي و ثروت و تنگ‌دستي، بذل و بخشش مي‌كنند و آنان كه خشم خود را فرو مي‌خورند و از مردم گذشت مي‌نمايند. و خداوند، نيكوكاران را دوست دارد.» خداي متعال مي‌فرمايد:(بَلَى مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ وَاتَّقَى فَإِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ) (آل‌عمران:76)
يعني: «آري، كسي كه به عهد و پيمان خود وفا كند و تقوا و پرهيزكاري پيشه نمايد، (محبت خدا را به دست آورده) و همانا خداوند، پرهيزكاران را دوست دارد.»
صحابه(رض) خداي متعال را به اندازه‌اي دوست داشتند كه محبتش را بر هر چيزي مقدم مي‌داشتند و با دشمنان خدا دشمني مي‌كردند. آنان، دوستان خدا را دوست داشتند و از دشمنان خدا بيزار بودند و همواره از پيامبر خدا(ص) اطاعت مي‌كردند و راهش را ادامه مي‌دادند. صحابه(رض) خداي متعال را دوست داشتند؛ چراكه آن‌ها، اين حقيقت را همواره به ياد داشتند كه خداوند متعال، خالق و رازقشان مي‌باشد و به آن‌ها نعمت‌ها و نيكي‌هاي زيادي ارزاني داشته است. روح و روان انسان به‌گونه‌اي است كه هر كس را كه به او نيكي كند، دوست مي‌دارد و چه نيكي و احساني بالاتر از اين‌كه خداي متعال، آدمي را در بهترين شكل آفريده و راه را به او نشان داده و وعده فرموده است كه هر كس از او اطاعت نمايد، به بهشت پرنعمتي مي‌رود كه آن‌قدر خوب است كه نه چشمي همانند آن را ديده و نه گوشي تعريفش را آن‌گونه كه هست، شنيده و بلكه در قلب هيچ بشري نيز چنان بهشتي خطور نكرده است. صحابه(رض) خدايشان را شناختند و او را به نحوي دوست داشتند كه تاريخ، مانندش را به خود نديده است. دليلش اين‌كه صحابه(رض) بدون هيچ منت و درنگي داشته‌هاي جاني، مالي و خانوادگي خود را در راه خدا قربان مي‌كردند و بلكه جان‌فشاني‌ها و قرباني‌هاي خود را فضل و رحمت خداي متعال بر خود مي‌دانستند كه درِ جهاد و شهادت‌طلبي را بر آنان گشوده و اسباب و زمينه‌هاي شهادت در راه خدا را برايشان فراهم نموده است و از همين جهت نيز به خوبي از عهده‌ي وظيفه‌شان در قبال جهاد برآمدند.(3) 
ب)(أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْکَافِرِينَ)
يكي از صفات برجسته و نشانه‌هاي كمال مؤمن، اين‌ است كه در برابر مؤمنان، فروتن و متواضع و در برابر دشمن، شديد و سرسخت باشد و از خود هيبت و عزت نشان