ست. و بر آن حديث، اين مطلب افزوده شده است كه رسول خدا (ص) فرمود: «من در اين چند شب، متوجه رفتار شما شدم و نماز خواندنتان را ديدم. پس اي مردم ! در خانه هايتان نماز بخوانيد. زيرا بجز نمازهاي فرض، خواندن ساير نمازها در خانه بهتر است».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:390.xml">ابواب 1 تا 10</a><a class="folder" href="w:html:401.xml">ابواب 11 تا 20</a><a class="folder" href="w:html:412.xml">ابواب 21 تا 30</a><a class="folder" href="w:html:423.xml">ابواب 31 تا 40</a><a class="folder" href="w:html:434.xml">ابواب 41 تا 49</a></body></html>باب (7): محبت و دوستي با پيامبر(ص) از ايمان است
14 ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَالِدِهِ وَوَلَدِهِ». (بخارى:14) 
ترجمه: از ابو هريره (رض) روايت است كه رسول الله (ص) فرمود:«سوگند به ذاتي كه جانم در دست اوست، كسي از شما نمي تواند مؤمن  باشد، تا زماني كه من (پيامبر(ص) ) نزد او از پدر و فرزندش محبوب تر نباشم».
15 ـ عَنْ أَنَسٍ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «لا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَالِدِهِ وَوَلَدِهِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ». (بخارى:15) 
ترجمه: از انس (رض) روايت است كه رسول اكرم  (ص) فرمود: «كسي از شما، نمي تواند مومن ( واقعي) باشد، تا اينكه من (پيامبر) نزد او از پدر، فرزند و همة  مردم، محبوب تر نباشم».

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:391.txt">باب (1): رفع يدين در تكبير اولي هنگام شروع نماز</a><a class="text" href="w:text:392.txt">باب (2): گذاشتن دست راست بر دست چپ (در نماز)</a><a class="text" href="w:text:393.txt">باب (3): بعد از تكبير تحريمه، چه بايد خواند؟</a><a class="text" href="w:text:394.txt">باب (4)</a><a class="text" href="w:text:395.txt">باب (5): نگاه كردن به سوي امام در نماز</a><a class="text" href="w:text:396.txt">باب (6): نگاه كردن به سوي آسمان، در نماز</a><a class="text" href="w:text:397.txt">باب (7): التفات در نماز</a><a class="text" href="w:text:398.txt">باب (8): وجوب قرائت براي امام و مقتدي در تمام نمازها</a><a class="text" href="w:text:399.txt">باب (9): قرائت در نماز ظهر</a><a class="text" href="w:text:400.txt">باب (10): قرائت در نماز مغرب</a></body></html>ابواب صفت نماز

باب (1): رفع يدين در تكبير اولي هنگام شروع نماز
419 ـ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ الله عَنْهُمَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ، إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ» وَكَانَ لا يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ. (بخارى:735)
ترجمه: عبد الها بن عمر رضي الله عنهما روايت مي كند كه: رسول خدا (ص) در آغاز نماز و هنگام تكبير ركوع، رفع يدين مي كرد  يعني دستهايش را تا برابر شانه ها بالا مي برد. همچنين هنگام برخاستن از ركوع، نيز رفع يدين مي كرد و «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ» 
مي گفت. ولي در سجده، چنين نمي كرد.

باب (2): گذاشتن دست راست بر دست چپ (در نماز)
420 ـ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ (رض) قَالَ:«كَانَ النَّاسُ يُؤْمَرُونَ أَنْ يَضَعَ الرَّجُلُ الْيَدَ الْيُمْنَى عَلَى ذِرَاعِهِ الْيُسْرَى فِي الصَّلاةِ». (بخارى:740)
ترجمه:  سهل بن سعد (رض) مي‏گويد: «مردم دستور داده مي شدند كه در نماز، دست راست خود را روي ساعد چپشان بگذارند».
باب (3): بعد از تكبير تحريمه، چه بايد خواند؟
421 ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ (رض): أَنَّ النَّبِيَّ (ص) وَأَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِي اللَّه عَنْهُمَا كَانُوا يَفْتَتِحُونَ الصَّلاةَ بِـ: (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ). (بخارى:743)
ترجمه:  انس ابن مالك (رض) مي‏گويد: رسول‏ الله (ص) و ابوبكر و عمر رضي الله عنهما، نماز را با فاتحه شروع مي‏كردند.
422 ـ عن أبي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَسْكُتُ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَبَيْنَ الْقِرَاءَةِ إِسْكَاتَةً، فَقُلْتُ: بِأَبِي وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِسْكَاتُكَ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ مَا تَقُولُ؟ قَالَ: «أَقُولُ: اللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنَ الْخَطَايَا كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللَّهُمَّ اغْسِلْ خَطَايَايَ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ». (بخارى:744)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي‏گويد: رسول الله (ص) بين تكبير تحريمه و قرائت، اندكي سكوت مي‏كرد. ابوهريره (رض) مي‏گويد: عرض كردم: اي پيامبر گرامي(ص) ! پدر و مادرم فدايت باد، در اين ميان، چه مي خواني؟ رسول ‏الله (ص) فرمود: « مي‏گويم: اللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنَ الْخَطَايَا كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللَّهُمَّ اغْسِلْ خَطَايَايَ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ». خدايا! ميان من و گناهانم فاصله بيانداز همانطور كه ميان مشرق و مغرب فاصله انداختي. خدايا‍‍‍‍‍‍‍‍‍!‌ همچنانكه پارچة سفيد، از پليدي و چرك، پاك و صاف مي گردد، گناهانم را پاك و صاف بگردان. خدايا! گناهانم را به وسيلة آب، يخ و تگرگ بشوي و پاك گردان».

باب (4)
423 ـ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبي بَكْرٍ رَضِيَ الله عَنْهُمَا: حديث الكسوف وقد تقدم، وفي هذه الرواية: قَالَتْ: قَالَ: «قَدْ دَنَتْ مِنِّي الْجَنَّةُ، حَتَّى لَوِ اجْتَرَأْتُ عَلَيْهَا، لَجِئْتُكُمْ بِقِطَافٍ مِنْ قِطَافِهَا، وَدَنَتْ مِنِّي النَّارُ، حَتَّى قُلْتُ: أَيْ رَبِّ، وَأَنَا مَعَهُمْ؟ فَإِذَا امْرَأَةٌ ـ حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ: تَخْدِشُهَا هِرَّةٌ قُلْتُ: «مَا شَأْنُ هَذِهِ؟» قَالُوا: حَبَسَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ جُوعًا، لا أَطْعَمَتْهَا وَلا أَرْسَلَتْهَا تَأْكُلُ ـ قَالَ: حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ: «مِنْ خَشِيشِ أَوْ خَشَاشِ الأَرْضِ». (بخارى:745)
ترجمه: حديث اسماء دختر ابو بكر  رضي الله عنهما درباره كسوف قبلاً بيان شد و در اين روايت علاوه بر آن، چنين آمده است كه رسول‏ الله (ص) فرمود: «بهشت چنان نزديك من آمد كه اگر بخود جرأت مي دادم از ميوه هاي آن براي شما مي آوردم. دوزخ نيز چنان نزديك من آمد كه با خود گفتم: خدايا ! مگر من هم از دوزخيانم؟ در آن اثنا، چشمم به زني افتاد كه گربه‏اي، چهره اش را مي خراشيد. پرسيدم: اين زن، چه كرده است؟ گفتند: گربه اي را در دنيا حبس كرده  تا اينكه از گرسنگي مرده است. نه به او غذا ‏داده و نه او را آزاد گذاشته تا از حشرات و چيزهاي ديگر زمين، تغذيه كند».

باب (5): نگاه كردن به سوي امام در نماز
424 ـ عَنْ خَبَّابٍ (رض): قِيْلَ لَهُ: أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ وَالْع