 دِرْهَمًا، مَا تَرَكْتُ بَعْدَ نَفَقَةِ نِسَائِي وَمَئُونَةِ عَامِلِي فَهُوَ صَدَقَةٌ». 
(بخارى:2776)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «وارثان (باز ماندگان) من، دينار و درهمي تقسيم نمي كنند. آنچه من از خود، بجاي گذاشتم، بعد از نفقة همسرانم و پرداخت مزد كارگرانم، صدقه بشمار مي رود».

باب (7): كسي كه زمين يا چاهي، وقف كند و بگويد:حصه ام (در وقف) باندازة ديگر مسلمانان است
1190ـ عَنْ عُثْمَانَ (رض) قَالَ حِيْنَ حُوصِرَ: أَنْشُدُكُمُ اللَّهَ وَلا أَنْشُدُ إِلاَّ أَصْحَابَ النَّبِيِّ (ص) أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «مَنْ حَفَرَ رُومَةَ فَلَهُ الْجَنَّةُ»، فَحَفَرْتُهَا؟ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ قَالَ: «مَنْ جَهَّزَ جَيْشَ الْعُسْرَةِ فَلَهُ الْجَنَّةُ» فَجَهَّزْتُهُمْ؟ فَصَدَّقُوهُ بِمَا قَالَ.
ترجمه: هنگامي كه عثمان (رض) در خانه اش، محاصره بود، فرمود: «شما را بخدا سوگند مي دهم. البته از ميان شما فقط اصحاب رسول خدا (ص) را سوگند مي دهم آيا شما نمي دانيد كه رسول الله (ص) فرمود: «هركس، چاه رومه را حفر كند (و در روايتي: بخرد) وارد بهشت     مي شود» و من آنرا حفر كردم؟ و همچنين آيا شما نمي دانيد كه آنحضرت (ص) فرمود: «هر كس، سپاه عسره (تبوك) را مجهز به ساز و برگ جنگي كند، وارد بهشت مي شود» و من آنرا مجهز كردم؟ صحابه، سخنانش را تصديق نمودند.

باب (8): وصيت بايد در حضور دو گواه، انجام گيرد
1191ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِي اللَّه عَنْهمَا قَالَ: خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَهْمٍ مَعَ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ وَعَدِيِّ بْنِ بَدَّاءٍ، فَمَاتَ السَّهْمِيُّ بِأَرْضٍ لَيْسَ بِهَا مُسْلِمٌ، فَلَمَّا قَدِمَا بِتَرِكَتِهِ فَقَدُوا جَامًا مِنْ فِضَّةٍ مُخَوَّصًا مِنْ ذَهَبٍ فَأَحْلَفَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ (ص)، ثُمَّ وُجِدَ الْجَامُ بِمَكَّةَ فَقَالُوا: ابْتَعْنَاهُ مِنْ تَمِيمٍ وَعَدِيٍّ فَقَامَ رَجُلانِ مِنْ أَوْلِيَائِهِ فَحَلَفَا لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَإِنَّ الْجَامَ لِصَاحِبِهِمْ قَالَ: وَفِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ: (يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ). (بخارى:2780)  
ترجمه: ابن عباس رضي الله عنهما مي گويد: مردي از قبيله بني سهم با دو نفر به نامهاي  تميم داري وعدي بن بدّاء، همسفر بود و در سرزميني كه هيچ مسلماني وجود نداشت، فوت كرد. هنگامي كه تركه اش را آوردند، يك جام نقره اي كه به شكل برگ درخت خرما، طلا كاري شده بود، در ميان آنها وجود نداشت. رسول خدا (ص) آن دو نفر را (دربارة جام) سوگند داد. پس از مدتي،‌آن جام، در مكه پيدا شد. آنها گفتند: ما آنرا از تميم داري و عدي       خريده ايم. آنگاه، دو نفر از اولياي او (ميت) برخاستند و سوگند ياد كردند كه گواهي ما درست تر از گواهي آن دو نفر است و اين جام به ميت خويشاوند ما تعلق دارد.
رواي مي گويد: در اين خصوص، آية زير نازل شد:  (اي مؤمنان! هنگامي كه مرگتان فرا رسيد، گواه بگيريد).
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:1088.xml">ابواب 1 تا 10</a><a class="folder" href="w:html:1099.xml">ابواب 11 تا 20</a><a class="folder" href="w:html:1110.xml">ابواب 21 تا 30</a><a class="folder" href="w:html:1121.xml">ابواب 31 تا 40</a><a class="folder" href="w:html:1132.xml">ابواب 41 تا 50</a><a class="folder" href="w:html:1143.xml">ابواب 51 تا 60</a><a class="folder" href="w:html:1154.xml">ابواب 61 تا 70</a><a class="folder" href="w:html:1165.xml">ابواب 71 تا 80</a><a class="folder" href="w:html:1175.xml">ابواب 81 تا 90</a><a class="folder" href="w:html:1186.xml">ابواب 91 تا 104</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1089.txt">باب (1): فضيلت جهاد و پيروي از سيرت پيامبر اكرم (ص)</a><a class="text" href="w:text:1090.txt">باب (2) : بهترين مردم، مؤمني است كه با  مال وجان خود، در راه خدا جهاد كند</a><a class="text" href="w:text:1091.txt">باب (3): درجات رفيع مجاهدين في سبيل الله</a><a class="text" href="w:text:1092.txt">باب (4): صبح و شامي در راه خدا رفتن، از دنيا و ما فيها بهتر است</a><a class="text" href="w:text:1093.txt">باب (5): حوران بهشتي</a><a class="text" href="w:text:1094.txt">باب (6): كسي كه در راه خدا زخمي شود</a><a class="text" href="w:text:1095.txt">باب (7): زخمي شدن در راه الله</a><a class="text" href="w:text:1096.txt">باب (8): اين سخن خداوند متعال كه مي فرمايد: (از ميان مؤمنان، كساني هستند كه به عهدي كه با خدا بسته اند وفا كرده اند، بعضي در گذشته اند و.. )</a><a class="text" href="w:text:1097.txt">باب (9): ايمان وعمل صالح، قبل از جهاد </a><a class="text" href="w:text:1098.txt">باب (10): كسي كه بر اثر تير فرد ناشناسي، كشته شود</a></body></html>باب (1): فضيلت جهاد و پيروي از سيرت پيامبر اكرم (ص)
 1192ـ عَنْ أَبِيْ هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) فَقَالَ: دُلَّنِي عَلَى عَمَلٍ يَعْدِلُ الْجِهَادَ قَالَ: «لا أَجِدُهُ». قَالَ: «هَلْ تَسْتَطِيعُ إِذَا خَرَجَ الْمُجَاهِدُ أَنْ تَدْخُلَ مَسْجِدَكَ فَتَقُومَ وَلا تَفْتُرَ وَتَصُومَ وَلا تُفْطِرَ»؟ قَالَ: وَمَنْ يَسْتَطِيعُ ذَلِكَ؟ (بخارى:2785) 
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: مردي نزد رسول الله (ص) آمد و گفت: عملي به من معرفي كن كه با جهاد، برابر باشد. رسول خدا (ص) فرمود: «چنين عملي، سراغ ندارم». و افزود: «آيا تو مي تواني از زماني كه مجاهد (براي جهاد) بيرون مي رود، به مسجدت بروي و بدون احساس خستگي به نماز بايستي و بدون افطار، روزه بگيري (تا زماني كه مجاهد برگردد)»؟ آن مرد، گفت: چه كسي توانايي چنين كاري را دارد؟

باب (31) : شب بيداري براي فراگيري علم و دانش
96 ـ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ الله عَنْهُمَا قَالَ: صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ (ص) الْعِشَاءَ فِي آخِرِ حَيَاتِهِ، فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ فَقَالَ: «أَرَأَيْتَكُمْ لَيْلَتَكُمْ هَذِهِ فَإِنَّ رَأْسَ مِائَةِ سَنَةٍ مِنْهَا لا يَبْقَى مِمَّنْ هُوَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَحَدٌ». (بخارى: 116)
ترجمه: عبد الله بن عمر رضي الله عنهما ميگويد: پيامبر (ص) در يكي از آخرين روزهاي عمر مباركشان پس از اداي نماز عشا، برخاست و فرمود: «امشب را بخاطر بسپاريد. زيرا پس از گذشت صد سال از اين تاريخ، احدي از كساني كه روي زمين قرار دارند، باقي نخواهد ماند».
97 ـ  عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ الله عَنْهُمَا قَالَ: بِتُّ فِي بَيْتِ خَالَتِي مَيْمُونَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ رَضِيَ الله عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ (ص)، وَكَانَ النَّبِيُّ (ص) عِنْدَهَا فِي لَيْلَتِهَا. فَصَلَّى النَّبِيُّ (ص) الْعِشَاءَ، ثُمَّ جَاءَ إِلَى مَنْزِلِهِ فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ، ثُمَّ نَامَ، ثُمَّ قَامَ، ثُمَّ قَالَ: «نَامَ الْغُلَيِّمُ».- أَوْ كَلِمَةً تُشْبِهُهَا- ثُمَّ قَامَ، فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ، فَجَعَلَنِي عَنْ يَمِينِهِ، فَصَلَّى خَمْسَ رَكَعَاتٍ، ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ نَامَ، حَتَّى سَمِعْتُ غَطِيطَهُ أَوْ خَطِيطَهُ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاةِ. (بخارى: 117)
ترجمه: عبد ال